Thursday, December 11, 2014

time to reproduce

Go have a western baby!
It is the most fertile week of the year.
It is the time to perpetuate our genes and ego
So that more of us enjoy green eyes and addiction to chocolate.
Get cuddly and cocoon in the warm insides.
A few words of emotion to your chosen half can make this day
A starting point for ultrasounds.
Isn't it an ideal night to bring more us to life
And expand our claims for playground space?
Think of the nice toys you will buy and the pastel walls
You will have to paint on op of the pale grays of the aimless days!
A baby will keep you busy for a while,
Making your itineraries haste and purposeful and your nights
Sleepless for another cause besides the dark introspect ways.
And once a child, your offspring will dictate your social circle
And friends, that you were not successful enough to determine yourself.
Go have a baby!
Life will be pink and cerulean for a while,
Long enough to procrastinate the return to thyself
And become again the music box ballerina that you were.
Better to assume responsibility for somebody else
And dictate another life than your own for the rest of your life.
It is the most fertile week of the year.
Most babies are conceived now that it's cold and cozy,
Some weeks before Christmas and New Year's Eve,
When resolutions are made over stuffed turkey and wishes
For world peace and better days sprinkle our wine drenched senses,
As the smiling young wife is diligently late for her menses.




Σπασμένα μάρμαρα δεν ήταν πάντα αυτή η πόλη;


η κυρία σελίδα 58




Κάθε πρωί, σηκωνόταν κουρασμένη, πλενόταν αργόσυρτα, ντυνόταν με το ζόρι, έπαιρνε το βιβλίο της αναγκαστικά, αγόραζε ένα κουλούρι από το φούρνο της γωνίας για να κατευνάσει την πείνα της και πήγαινε σέρνοντας τα πόδια της στον κεντρικό σταθμό των κτελ, για να πάρει το λεωφορείο για κάτι που έπρεπε να κάνει. Καθόταν στο ίδιο άβολο παγκάκι και διάβαζε ξανά και ξανα τη σελίδα 58 περιμένοντας το λεωφορείο της να φορτώσει. Επειδή οι συνταξιδιώτες της τραβούσαν την προσοχή δεν κατάφερνε ποτέ να ολοκληρώσει τη σελίδα 58. Έβαζε πάντα το σελιδοδείκτη πίσω στο ίδιο σημείο και χάζευε τη δράση. Με αυτά και μ' αυτά έχανε και το λεωφορείο. Μέχρι που μια μέρα αποφάσισε ότι ο σταθμός ήταν πιο σημαντικός και από το βιβλίο και από τον προορισμό της. Τόσο που την έκανε να ξεχάσει για τα καλά που ήταν να πάει και τι έπρεπε να κάνει εκεί που θα κατέληγε. Έτσι, κάθε πρωί πήγαινε στο σταθμό, καθόταν στο ίδιο παγκάκι και έκανε παρέα με τον κόσμο, χωρίς να ανταλλάσσει κουβέντες. Ήταν πιο ζωντανά εκεί από το σπίτι της αποφάσισε. Σιγά-σιγά έκανε και μερικές γνωριμίες. Κάποιοι ίδιοι άνθρωποι έγιναν οικείοι και απέκτησε τη φανταστική της οικογένεια. Μια κυρία που κουβαλούσε πάντα σακούλες την ρωτούσε κάθε μέρα πως είναι σήμερα. Λες και το σήμερα είχε ειδοποιό διαφορά από το χθες.Ένας νεαρός που φορούσε πάντα το ίδιο μπουφάν της προσέφερε καφέ ένα πρωί και στη συνέχεια, κάθε πρωί που βρισκόντουσαν. Μια μέρα τη ρώτησε αν έχει κανέναν και εκείνη του απάντησε 'έχω εσάς' κι εκείνος σάστισε στην τόση αλήθεια. Όσο περνούσαν οι μήνες, εκείνη μάθαινε όλο και περισσότερα για τα δρομολόγια και τις αποβάθρες και τους προοορισμούς. Βοηθούσε τους πολύ βιαστικούς και αγχωμένους που έμοιαζαν χαμένοι με τις κατάλληλες πληροφορίες, για να μη χάνουν το τρένο τους, γιατί εκείνοι είχαν τέλος βλέπεις, είχαν ανάγκη, τους καταδίωκε ο χρόνος. Έμαθε όλες τις ώρες αναχωρήσεων και αφίξεων. Ο σταθμός των κτέλ έγινε η δική της στάση ζωής. Πεποίθηση και καταφύγιό της, απ' όπου ά-νθρωποι περνούσαν σαν αποδημητικά από μπροστά της, για να χαθούν μέσα σε κάποιο λεωφορείο και άλλοι, κουρασμένοι ή χαρούμενοι εφορμούσαν στις αποβάθρες σαν αγέλες, για να μεταβούν στον σκοπό τους, εκείνη εκεί, σταθερή, το μάτι του κυκλώνα. Χωρίς στερητικό 'α'. Κάθε μέρα, παρατηρούσε όλους και όλα από το ίδιο παγκάκι και γινόταν όλο και πιο σοφή για τους ανθρώπους και τις κινήσεις τους. Δεν είχε πλέον ανάγκη το βιβλίο της, γιατί ζούσε τη δική της ιστορία, τόμους πέρα από τη σελίδα 58.
Μια Τετάρτη μεσημέρι εκεί που μπορεί και να ήταν Σάββατο,  ένα παιδάκι, βία πέντε χρονών πράγμα, την πλησίασε στο παγκάκι της κλαίγοντας σπαρακτικά. Ανάμεσα στα αναφιλητά του, ψέλλιζε 'θ-θ-θέλω τη μ-μ-μαμά μου'. Η κυρία του βιβλίου που ήξερε από απώλειες, του έγνεψε να πλησιάσει και να κάτσει δίπλα της. Εκείνο δίστασε αρχικά, αλλά στη συνέχεια σκαρφάλωσε στο παγκάκι συνεχίζοντας να κλαίει. Το πήρε αγκαλιά και του είπε αν θέλει να ακούσει ένα όμορφο παραμύθι κι άρχισε:
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι, που γεννήθηκε σε έναν κόσμο κόκκινο. Κόκκινα σπίτια, κόκκινοι άνθρωποι, κόκκινα δέντρα. Εκείνο ήταν ροζ και ξεχώριζε, γι αυτό που δεν είχε να κρυφτεί πουθενά και δεν αναγνώριζε κανέναν, γιατί όλοι ήταν κόκκινοι και της φαίνοταν ίδιοι. Εκεί που τριγυρνούσε άσκοπα σα στόχος, ξαφνικά είδε μπροστά της μια κόκκινη γάτα με ροζ μάτια, που της νιαούρισε με ανθρώπινα λόγια "Όσο τα μάτια σου είναι ροζ, μπορείς να βάψεις το υπόλοιπο κορμί σου κόκκινο, όπως έκανα κι εγώ" και της πρότεινε μια κόκκινη μπογιά. "Βάψου κόκκινη και από τα μάτια θα σε αναγνωρίζουν μόνο όσοι θέλεις εσύ" της είπε.
Η κυρία της σελίδας 58 χάιδεψε το κεφάλι της μικρής με τη στοργή της μάνας που δεν ήταν, πήρε μια βαθιά εισπνοή στα αθώα του μαλλιά και πρόσθεσε, "μην ανησυχείς μικρή μου. Από τα μάτια θα σε βρει η μαμά σου μέσα στον κόκκινο κόσμο μπερδεμένο κόσμο. Είναι σίγουρο. Μη φοβάσαι."
Το κοριτσάκι στάμάτησε να κλαίει με λυγμούς και κοίταξε την κυρία στα μάτια. Μέσα από τα δάκρυα είδε μια γυναίκα μεγάλη σε ηλικία, με ρυτίδες και δυο όμορφα ροζ μάτια.
Μια γυναίκα από το βάθος του σταθμού που έτρεχε σαν τρελή τους πλησίασε αλλαφιασμένη. Άρπαξε το παιδί από το παγκάκι κι άρχισε να το μαλώνει. "Δε σου είπα να μην απομακρύνεσαι! Θα με πεθάνεις! Σε ψάχνω παντού και τώρα χάσαμε και το λεωφορείο! Τώρα να δεις τι θα πω στον πατέρα σου!" Η τρελαμένη κοίταξε την κυρία του βιβλίου της σελίδα 58 με απειλητικά, εχθρικά μάτια, πήρε το παιδί και το έσυρε μακριά, μέχρι που έγιναν δύο κόκκινες κουκίδες στο βάθος του οπτικού της πεδίου.
"Ευχαριστώ" ψέλλισε η κυρία από το παγκάκι.
Αυτός ο σταθμός είναι καλύτερος από σπίτι. Της έδωσε και την ευκαιρία να μυρίσει το κεφάλι ενός παιδιού και να του πει ένα δικό της παραμύθι. Τι άλλο να ζητήσει από τη ζωή της;


Monday, December 01, 2014

κόστος παραγωγής / production cost

Ο ουρανός είναι κατακίτρινος και ετοιμάζεται να μας επιτεθεί
αμολώντας εκατομμύρια άγρια καναρίνια, ενόσω το κείμενο
που εγκυμονώ αρνείται πεισματικά να γεννηθεί.
Έχει αναποδογυρίσει στη μήτρα του δημιουργικού οίστρου και
εκδικείται με την ανάποδη κωλοτούμπα του, τον γονέα ποιητή.
"Εγώ εδώ θα μείνω, στο αναπαυτικό μου σημείο και ας σκάσει
το σύμπαν στη σήψη του αντιπαραγωγικού" λέει και ξαναλέει.
Καισαρικές στις ιδέες δεν υπάρχουν ακόμα, οπότε
"πάρε την αρχή μου για τέλος σου, νάρκισσε" διαμηνύει το σπέρμα
της σκέψης, που ως έμβρυο πλέον, έχει υπαρξιακά δικαιώματα.
Αυτές οι εγγυμοσύνες πόσο διαρκούν;
Εν δυνάμει βόμβες έχουν καταντήσει οι λυτρώσεις.
Όταν αποφασίσει να σκάσει θα με βρει εξ' αποίνης,
με το ένα χέρι να κρατά ένα ποτήρι κρασί και το άλλο
να σηματοδοτεί το 'πως είναι δυνατόν αυτό που σκέφτηκα
να γυρίζει να με σημαδεύει στον κρόταφο'.
Έχω το δικαίωμα τουλάχιστον, να πάρω άλλο ένα παναντόλ
πριν η ιδέα μου τραβήξει τη σκανδάλη;



Heavens are yellow and preparing to attack earth by
unleashing millions of wild canaries,
while the text I am carrying is stubbornly resisting
to be delivered naturally.
It has turned in the uterus of creative verve and
shows the finger to its creator from a head up position.
"I am staying right here in this comfortable spot and I
wouldn't give a damn if the cosmos bursts in the rotting
juices of counter-productive" says the extorting embryo.
There are no caesarian sections for ideas yet, so
"take my beginning for your narcissistic end" screams from
inside my head the seed of my conception.
How long do these pregnancies of
redemptions gestating catastrophes last?
When the whole thing explodes, it will probably find me
aloof and unprepared, with a glass of red wine in one hand and
the other gesturing the "how is it possible that my own idea
is aiming now at my head?"
Can I at least have the last right of a painkiller
before it pulls the trigger?

Saturday, November 29, 2014

Σταδίου, χθες.

Το πρόβλημά μας ήταν κάποτε ταξικό. Σφαζόμασταν όλοι για το ίδιο ταξί στους δρόμους. Παρακαλούσαμε χωρίς ίχνος αξιοπρεπειας, δίναμε το δεξί μας νεφρό, σκοτώναμε τον αντίπαλο με αυτοσχέδια όπλα από τα ψώνια, τον πνίγαμε με σακούλες από τον βασιλόπουλο. Όσοι δε, μέναμε σε κάποιο προάστιο σχεδιάζαμε ολόκληρο επιτελικό σχέδιο, για να εισβάλλουμε στο όχημα, να εξασφαλίσουμε τη θέση μας μέσα και μετά ψελλίζαμε τα ψέμματά μας με την ελπίδα ότι ο οδηγός θα μας λυπηθεί και δε θα μας εκπαραθυρώσει, για να βρεθούμε πάλι στο πεδίο μάχης, βορά στα μπουλούκια από αδίστακτους ταξικούς εχθρούς.
Αυτή η εποχη πέρασε ανεπιστρεπτί. Τώρα αγέλες από ταξί μας κυνηγούν για να μας απαγάγουν προς τον γνωστό προορισμό μας και εμείς τους αποκρούουμε κραδαίνοντας ως όπλα τα άδεια πορτοφόλια μας.

δίδαγμα σκύλου

Αυτός ο σκύλος μίλαγε μια γλώσσα που ακουγόταν σαν αραβικά. Χρησιμοποιούσε πολύ έντονα χι και κου. Ήταν αναπαυτικά ξαπλωμένος πάνω σε ένα στρώμα από σακούλες starbucks και είχε στο λαιμό του ένα μαντήλι με νεκροκεφαλές. Ήταν μαγαλόσωμος και βαρύς. Δε σηκωνόταν ποτέ από το αυτοσχέδιο κρεββάτι του δίπλα από την πόρτα του καφενείου, αλλά αυχαρίστως συνδιαλεγόταν με όποιον μίλαγε τη γλώσσα του. Οι άλλοι που δεν τον καταλάβαιναν, του πέταγαν κανένα αποφάγι γιατί τους διασκεδαζε η παρουσία του. Η κυρία του είχε μπει μια μέρα μέσα στο πολυκατάστημα Zara λίγο πιο κάτω και του είχε πει 'μείνε' σε αυτό ακριβώς το σημείο. Πάνε περίπου δύο χρόνια από τότε. Η ιδιοκτήτης του δεν βγήκε ποτέ από το μαγαζί. Ο τελευταίος που την είδε ποτέ ήταν ο ταμίας του καφενείου, όταν άφησε τον σκύλο εκεί και του είπε ότι επιστρέφει σε δέκα λεπτά, για να τον πάρει. Έκτοτε, κυκλοφορούν πολλοί θρύλοι για αυτήν. Ότι τυλίχτηκε σε μια μαύρη φούστα φάκελο και την έστειλαν κατά λάθος σε άλλη διάσταση που δεν απαιτεί γραμματόσημα, ή ότι φόρεσε μια στενή φόρμα, φούσκωσε μέσα της, την μπέρδεψαν με κέικ και φαγώθηκε από ανυποψίαστους βουλιμικούς. Κι άλλα πολλά λέγονται, αλλά τα περισσότερα από αυτά ακούγονται σαν απόλυτες μυθοπλασίες. Ο σκύλος από τότε την περιμένε στο ίδιο σημείο, αλλά επειδή κατάλαβε κάποια στιγμή ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού έφτιαξε κατάλλειμα άστεγου και έμαθε να μιλάει και μια ξένη γλώσσα, για να λέει και καμιά κουβέντα. Συνήθισε σιγά σιγά να μην ανήκει σε κανέναν και άρχισε να αρέσκεται στο να μονοπωλεί την προσοχή. Σήμερα λένε ότι με τα λεφτά που έβγαζε από διάφορους περαστικους θαυμαστές, αγόρασε και το μισό καφενείο. Βρήκε καλό δικηγόρο και έκανε μια πολύ οικονομική συμφωνία με τον συνιδιοκτήτη του που είχε ανάγκη από συνεταίρο, λόγω κρίσης. Έχει σημασία ο καλός δικηγόρος, πάντα. Όχι τόσο το αφεντικό, όσο ο δικηγόρος. Τελικά.

Wednesday, November 26, 2014

Ο Θανατός και η μαμζέλ Ελευθερία / Death and the maiden, miss Liberty



Μια μέρα βρήκε ο κύριος Θάνατος την μικρή Ελευθερία και τη λυπήθηκε.
Καθόταν στην άκρη ενός βράχου και έκλαιγε με λυγμούς.
Την πλησίασε και της ψιθύρισε στο αυτί:
Τι λες, θέλεις να σε ελευθερώσω από τις φαντασιώσεις σου,
μια για πάντα;
Δεν είναι φαντασιώσεις. Ή παραισθήσεις είναι, ή παραλογισμοί, αποκρίθηκε αυτή.
Κι ο Θάνατος τότε είπε: Ό,τι και να είναι, δε θα έχει καμία σημασία.


               **------(())))-----**



Οne fine day, mr. Death found the maiden Freedom at the edge of a cliff

crying her head out and felt sorry for her.
He went close and whispered in her ear:
What do you say, do you want me to free you from your
fantasies, once and for all?
They are not fantasies. They are either hallucinations, or deceptions, replied she.
And Death responded:  Whatever they are, It will not matter.

Saturday, November 22, 2014

τα άκουσα

(Στο μανάβικο, νεαρός με όμορφο λυκόσκυλο μιλά με τον υπάλληλο του καταστήματος)

- Όχι δεν είναι δικό μου. Εγώ το κάνω σα δουλειά. Πάω βόλτες σκύλους. Με πληρώνουν διάφοροι της περιοχής και βγάζω κάποια χρήματα. Αυτός εδώ ανήκει σε ένα σπίτι εδώ παρακάτω.
- Και γιατί δεν τον πάνε βόλτα τα αφεντικά του;
- Που θες να ξέρω. Εχουν δύο εσωτερικές για τα παιδιά τους, έχουν κι εμένα για το σκύλο. Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί, για να ζούμε κι εμείς. Μηχανικός σπούδασα, αλλά τώρα το έχω ρίξει στους σκύλους. Εχει πιο πολύ ψωμί…
- Μα εδώ έχει τόσα πάρκα, τόσο δύσκολο είναι να πάνε μια βόλτα τα παιδιά και τα σκυλιά τους;
- Κάτι ερωτήσεις που κάνεις κι εσύ…

(Στο μπακάλικο, μια ηλικιωμένη μιλά με τον ιδιοκτήτη)

- Καλημέρα Γιάννη μου, ήρθα για εκείνο το σταρένιο ψωμί, το φέρατε σήμερα;
- Έχουμε κυρία Νατάσσα. Πρωί-πρώι σας βλέπω σήμερα, θα φτιάξετε πρωινό στον μικρό;
- Μπα, αυτός κοιμάται ακόμα. Είχε μια μεγάλη συγκέντρωση στο σπίτι χθές και θα αργήσει να ξυπνήσει. Θα του φτιάξω μεσημεριανό κατευθείαν.
- Να του φτιάχνεις, να του το πας στο κρεβάτι. Αλλά έτσι όπως τον κακομαθαίνεις δε θα σου παντρευτεί.
- Και ποιος σου είπε ότι θέλω να παντρευτεί! Μια χαρά δεν τον έχω σπίτι και μου κάνει παρέα και με χαϊδεύει; Να μείνω μόνη μου εγώ μετά; Δε σφάξανε! Κι αυτός, σιγά μη βρει καλύτερα. Όλα τα έχει εδώ. Τώρα στα σαράντα έχει παραξενέψει κιόλας.


Thursday, November 20, 2014

δίπλα



Μένει στο Μετς, σε έναν δρόμο πολύ γραφικό και ήσυχο, ακριβώς πίσω από το Στάδιο. Με όμορφες μονοκατοικίες από την παλιά καλή εποχή και διακριτικά τριώροφα. Κέντρο απόκεντρο. Θα δεις κι ένα άδειο οικόπεδο με άγρια βλάστηση δίπλα σε  μια εγκαταλελειμένη κλειστή με λουκέτο μονοκατοικία σχεδόν καταβροχθισμένη από τη μωβ-ροζ βουκαμβίλια που κάποτε θα είχε ως διακοσμητικό αναρριχητικό στην είσοδο. Τις προάλλες που βγήκε το πρωί να πάει στη δουλειά, τον πήρε μια έντονη, δυσάρεστη μυρωδιά καθώς περνούσε μπροστά από το οικόπεδο. Καμιά γάτα θα έχει ψοφήσει, σκέφτηκε. Την άλλη μέρα, τα ίδια και χειρότερα. Η δυσοσμία έφτανε πια σχεδόν έξω από το σπίτι του. Αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία, να έρθει να διερευνήσει, γιατί υπάρχουν και τα εγκαταλελειμένα. Η αστυνομία ήρθε αμέσως, σα να έχει συνηθίσει τέτοιου είδους διερευνήσεις τελευταία. Στο έρημο σπίτι, δίπλα στο οικόπεδο βρέθηκε το πτώμα άστεγου αλκοολικού. Είχε μπει μέσα και ποιος ξέρει πόσον καιρό έμεινε εκεί, μέχρι να πεθάνει από οργανικά αίτια ή ασιτία. Το σίγουρο είναι ότι πέθανε μόνος του, στο χώμα και το κρύο. Στην Άγρας, στο Μετς, στο κέντρο της Αθήνας, λίγα μέτρα από τα trendy φαγάδικα και τα μπαράκια. Αυτά πλέον είναι ψιλά γράμματα για την αστυνομία, όπως έδειξε. Πρέπει να συμβαίνει συνέχεια στις μέρες μας. Τον κράτησαν οκτώ ώρες στο τμήμα. Οκ-τώ. Επειδή ήταν, λέει, εκείνος που ειδοποίησε για το πτώμα και έπρεπε να ακολουθηθεί η διαδικασία. Όταν βγήκε από το τμήμα, βράδυ πια, εξαντλημένος και αηδιασμένος από την σκατάντια της σκατοκοινωνίας, σκέφτηκε ότι όποιος βρίσκει πτώμα στο δρόμο του, τελικά πρέπει να κάνει ότι δε βλέπει. Αν δε θέλει να βγει και κερατάς και δαρμένος. Εντατικά παθήματα αποκτήνωσης κάθε μέρα, προς ανεπίδεκτους μαθήσεως. 

diagnosis

My Photo
i have nothing to declare, but a can of tuna