Friday, June 08, 2018

R.I.P. M.I.K.O.
























"Unusual thing, indeed"  

What an unusual thing 'tis To encounter such a soul there. "There" being the space which through a strange neglect Permeated the soul, That it, in turn, was permeated with dripping raindrops which dripped through because the journey Neglected wetness; Because the journey was undertaken in such a manner That the sound of dripping rain was lost in the music. Music,
being the stage, the wooden panel
on which the predictable frenzy was sweating 
its pathetic hour upon the role,
that entangled with given time,
it created the predictable impermeability
for spontaneity not to penetrate.
Spontaneity,
being the chemical union of destruction
and salvation, 
that could have composed
all the precipiatation music that was lost in the sounds,
that would have dissolved the resistance to 
a little more interactive time of coexistence,
that is.



P.S. i don't know whom I am missing here. You, me, both? I have to say that on one take I am envying you, for trashing this shit. On another level, I hate you for leaving me in this shit. I cannot come to terms with a lifetime arrangement that does not include your intellect and your intake in it. It is pure shit. Do I want to live in it, without my choice of humans, like you. A very valid question. I will have to decide.
 I will let you know. Not that you will give a shit.




Tuesday, June 05, 2018

Ivan K. Osokin, πως γίνεται τώρα, αυτό;



sfx:  'Τe Deum', του Bruckner, γιατί έτσι θα σου αρέσει.

Σε είδα για πρώτη φορά να κατεβαίνεις εκείνη την μαξιμαλιστική σκάλα του Σεμίραμις, ντυμένος με μπλέηζερ, χρυσοκουμπωμένο και πορτοκαλί pochette και θυμήθηκα τον προσδιορισμό 'δανδής', που μου είχε αναφέρει σε ανύποπτο χρόνο ο κοινός μας αγαπημένος Β. και μοναδικός λόγος που ήρθαμε σε επαφή. Επιθυμούσαμε μάλλον διακαώς, και οι δύο μας ένα υποκατάστατό του. Εγώ, επειδή δεν μπορούσα να είμαι πλέον μαζί του κι εσύ, επειδή ήθελες να μυρίσεις πάνω μου τα υπολείμματα από το άρωμά του. Με άλλα λόγια ήμασταν πλασμένοι ό ένας για τον άλλον, ως ό,τι πιο κοντινό υπήρχε σε Β., ελλείψει του ιδίου. Μια συμβιβαστική, αλλά εξαιρετική λύση για εκείνη την ώρα, 10μμ, κάποιο Σάββατο ζεστού μήνα του 2007. 
Η πρώτη δική σου εικόνα είναι η περήφανη και επιβλητική σου σιλουέτα να στροφάρει τη σκάλα, με τον αέρα του διπλωμάτη και να φρενάρει θεατρικά μπροστά μου -απότομα και χορευτικά ταυτόχρονα- σαν ευπρόσδεκτη εισβολή. Από εκείνη τη στιγμή, απέκτησες τη δική σου γειτονιά από νευρώνες, στη χώρα των μνημών, που την ονόμασα 'Μεγάλου Κωνσταντίνου, του Β'. Φυσικά και κοντοστάθηκες μπροστά μου, ενώ καθόμουν περιμένοντάς σε στο τραπέζι μας και με σπούδασες ταχύρρυθμα, χαμογελαστός αρχικά και στη συνέχεια ξεσπώντας στο χαρακτηριστικό σου γάργαρο γέλιο, με κρεσέντο ένα στεντόριο "Μα αυτό είναι θαυμάσιο! Είσαι ακόμα πιο καυτερή απ' ό,τι νόμιζα!" 
Από εκείνη τη μέρα με αποκαλούσες 'πεπεροντσίνο'και εγώ 'Ιvan K. Osokin, βαγκνερικό αρχιερέα της αέναης επαναφοράς'  κι ας μου έλεγες πάντα με στόμφο πόσο μισούσες άσπονδα το μπαρόκ και τους ρομαντικούς...
 O κοσμογυρισμένος διπλωμάτης, ο μεγαλοφυής αφοριστής των πάντωνο master chef και γευσιγνώστηςτης ζωής, ο αρχιερέας των απόκρυφών της, και άλλοι πολλοί κορυφαίοι στο είδος τους, που όλοι μαζί έφταχναν εσένα, δεν ήταν επουδενί ένας συνδυασμός για χόρταση και απερίσκεπτη κατανάλωση, για εμάς τους ερασιτέχνες των ειδών σου.
Σαν τελικό προιόν πολλών αποστάξεων, ήθελες αυστηρή δοσολογία και σταγονόμετρο, για να σε αντέξει κανείς σε βάθος χρόνου. Όπως και για όλους τους άλλους που άγγιξες στη ζωή σου, έτσι και κάθε δική μας επαφή -αν και παρέμενε πλατωνική- ελόχευε τον κίνδυνο της υπερβολικής δόσης. Και επειδή δεν μπορούσα να ελέγχω τις δόσεις σου, προσπαθούσα να ελέγχω τις ώρες έκθεσης σε σένα. 
Δεν το κατάφερα όμως για πολύ. 'Αρχισες να με τρομάζεις μέσα από τη βουλιμική γοητεία σου και την επικίνδυνη μαγεία των προκλητικών μας στιχομυθιών, που θα μου μείνουν αξέχαστες για τη μουσικότητα και το βάθος πεδίου τους. 
Εκείνο το βράδυ στις 3 το πρωί, που με πήρες τηλέφωνο και με ξύπνησες με ταχυκαρδία, σου ψιθύρισα να μη με ξαναπάρεις ποτέ ξανά και σοκαρίστηκα με τον εαυτό μου για αυτή τη βίαιη αντίδραση , εκ των υστέρων. Φυσικά ήταν μεγάλη η προσβολή αυτή για έναν δανδή. Φυσικά και δεν με ξαναπήρες ποτέ. Αυτό όμως το "μάλλον θα χρειαστεί να με παντρευτείς" που μου πέταξες, ήταν σαν χτύπημα από ηλεκτροφόρο χέλι. Συμβαίνει σε ελάχιστους και το θυμάσαι μια ζωή...
Έχω τις αναμνήσεις από την ωραιότερη εικονική πραγματικότητα με το avatar σου, Ivan K. Osokin, όπου οι δημόσιοι διάλογοί μας στο μπλογκ μου θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος μιας απόκρυφης ερωτικής λογοτεχνίας, με θέμα το infinito. Σταμάτησαν όλα απότομα, όπως ξεκίνησαν. 
Έμαθα παντρεύτηκες μια συνάδελφο. Έμαθα πήρες προαγωγές. Έμαθα έζησες εδώ κι εκεί στον κόσμο, όπως σου ταίριαζε, τόσο παντοκράτορας που ησουν. Έμαθα χώρισες και ξαναπαντρεύτηκες. Έμαθα ξαναχώρισες, παραιτήθηκες από τα υψηλά σου πόστα. Έμαθα αποφάσισες να ζήσεις σαν τον Μπουκόσφκι, άνεργος, σε ένα ύποπτο κατάλυμμα υποβαθμισμένης περιοχής, με μία βαλίτσα, ένα λαπτόπ και μπόλικη βότκα. Νουάρ αντιήρωας, πρώην μεγαλοαστός, νυν μόνιμος θαμώνας πανσιόν ημιδιαμονής, πέμπτης κατηγορίας. Πρωταγωνιστής στη δική σου μαύρη παραγωγή.
Παρακολουθούσα από μακρία το οκειοθελές, σχεδόν εμμονικό πέρασμα στον δικό σου κάτω κόσμο, με διεξιοτεχνικά βήματα αποδόμησης καριέρας και προσωπικής ζωής. Ένιωθα ή ήλπιζα βαθιά μέσα από τα δικά μου σκότη, ότι όλο αυτό το σταδιακό ταξίδι μακριά από το φως ήταν ένα έντεχνο πείραμα για σένα. Μια ιδιοφυής τέχνη της καταστροφής και της αποσύνθεσης. Σαν συμπληρωματικός αντίποδας του ασκητή, επεδίωκες τη φώτιση και την διανοητική κορύφωση, όχι μέσα από την στέρηση, αλλά μέσα από μια βαθμιαία και επιμελή διάρρηξη των σχέσεών σου με τους ανθρώπους, το ξέσκισμα στις φόρμες και τα πρότυπα και το διαμελισμό του ίδιου του κορμιού σου. Όλα αυτά ταυτόχρονα. Ένας αριστοτέχνης σήριαλ κίλερ του εαυτού του και του κόσμου. Σαν άλλη γάτα του Τσεσάιρ, εξαφανίζες μέρα με τη μέρα τα ίχνη σου, σβήνοντάς τα με πολλά μπουκάλια αλκοόλ, μέχρι να πετύχεις την πολυπόθητη σιγή ασύρματου. Εκείνο το 'είμαι και δεν είμαι' της γάτας του Σρέντινγκερ
Και την διεκπαιρέωσες με λύσσα την τέλεια αποδόμηση, μέχρι το τέλος. Όταν μας πέταξες το δικής σου επινόησης δημόσιο ουρητήριο α λα Μαρσέλ Ντυσάμπ στα μούτρα ως δραματική κατακλείδα και μας παρουσίασες την προκλητική σου εκδοχή του'ex nihilo, nihil fit', καλλιτεχνημένη από εσένα, με εσένα ως υλικό και μέσο. "Όσο πιο σοκαριστικό για τους άλλους, τόσο το καλύτερο για το αποτέλεσμα".  Έτσι δεν ήθελες;

Θα σε θυμάμαι πάντα Ιvan K. Osokin, να κατεβαίνεις τη στριφτή σκάλα, ντυμένος με εκείνο το χαμόγελο, που έλεγε 'δεν έχεις καταλάβει τίποτα ακόμα, dear, γιατί δεν έχεις δει τη φρίκη να χορεύει τανγκο κολλημένη πάνω στην έκσταση'.





"There will not be a storming out.

There will be a regrouping. Only the fittest will remain.

There will be no debris, either. The key is lodged deep within the heart and the collective unconscious offers us many a refreshing pool of wisdom, distilled, droplet by droplet, over century upon century of latent human godliness and millenia of struggling to emerge from the slime which we all were before we passed through the great gate of μνημοσύνη.

The key is to listen, as well as speak and sing. The key is not to 'want, want, want' but to swim with the river. The key is to love while knowing that you are loved. And you are loved.

YIKO."





Friday, May 04, 2018

μνημονιακό και ιδεώδες

Οι μνήμες είναι σπιτόγατοι. 
Πιάνουν με την πρώτη μια γωνία και δεν ξακουνιούνται από εκεί. 
Αν έχεις ακόμα τα μυαλά σου, ξέρεις ότι θα τις βρεις πάντα αμετακίνητες, 
στο ίδιο πάντα σημείο δίπλα στο τζάκι, που καίει πρωί βράδυ αποξηραμένες στιγμές. 
Οι ιδέες πάλι, είναι άλλου παππά ευαγγέλιο. Αεικίνητες.
Καθισιό δεν έχουν. Μια ζωή μετακόμιση. 
Αρκεί να πηδάνε σαν κατσίκια από κεφάλι σε κεφάλι
κι είναι ευχαριστημένες. Δεν είναι για σπίτι.
Από τη στιγμή που γεννιέται μια ιδεά, θέλει να φύγει, να πάει αλλού. 
Ο εφιάλτης της είναι να μη βρίσκει την πόρτα, για να βγει έξω.

Thursday, May 03, 2018

Αλτ!σχάιμερ

Στον ύπνο μου ένιωσα πάλι την αγωνία σου. Έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια και είπες να περάσεις, για να ξαναθυμηθώ. Να ξανανιώσω εκείνη την κοινή τρέλα, την "folie a deux" της βασανιστικής αρρώστιας σου. Αυτό που εσένα σε έκανε να νιώθεις παντού τον κατατρεγμό -ακόμα και στο αγαπημένη σου γαλλική chocolaterie- κι εμένα να νιώθω τον βρόγχο της διαχείρισής του εκτός ελέγχου σου. Χορέψαμε το τανγκό της απόγνωσης σαν πραγματικοί πρωταθλητές, ο καθένας στο είδος του.  Θυμάμαι την τρομακτική ισορροπία ανάμεσα στο να μη μας πάρουν είδηση και το να μη μου γλυστρίσεις από τα χέρια και μου ξεφύγεις προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο κόσμος άλλαξε τώρα και δε θα ξανάβρισκες εκείνον τον ταξιτζή που σε έφερε σώο και αβλαβή στο σπίτι, 3 η ώρα το πρωί. Να ξέρεις.
Παντού, σε όλα τα όμορφα σε πήγα χθες, σα να ήθελα να κάνω εγωιστικό απόλογισμό αγάπης και φροντίδας. Λες και ήθελα να ξεχάσω ότι όλα τα μέρη είχαν τις ίδιες ακριβώς διαστάσεις, για σένα. Της αγωνίας, σε μήκος, πλάτος και άβυσσο.
Καλά έκανες και ήρθες, χθες, για να μου θυμίσεις πόσο υποφέραμε μαζί εκείνα τα χρόνια. Εγώ εκ του ασφαλούς κι εσύ εκ της εκθλίψεως. Μου λείπει η ευφυϊα και το χιούμορ σου. Και εκείνες οι τελευταίες στιγμές διαύγειας, που με παρακαλούσες να μην παρατείνω την αγωνία σου. Αυτές τις τελευταίες θέλω ειδικά να μου τις θυμίζεις, για να δικαιολογώ την επιλογή μου να σε αφήσω να φύγεις.
Θα πιω, αν δε σε πειράζει. Πολύ.

φθίνων μηνίσκος

Εκείνη η φωτεινή υπόνοια Σελήνης.
Ο φθίνων Μινήσκος κάτω από τον δίσκο της ίριδας,
Η μικρή καμπύλη ανάμεσα στο μάτι και το κάτω βλέφαρο,
Πως γίνεται στις γυναίκες να εκπέμπει ερωτική υποταγή
Ενώ στους άνδρες να εισπράττεται ως δείγμα ευφυϊας;
Πως νοείται μια τόσο ανεπαίσθητη ανατομική λεπτομέρεια,
Μια τόση δα λεπτή γραμμή, να προκαλεί ένα τέτοιο σχίσμα;

Thursday, April 26, 2018

Tuesday, April 24, 2018

Saturday, April 07, 2018

Επιτάφιος

Παρκάρουμε το αυτοκίνητο και πάμε στην Περιφορά με τα πόδια
Ντυμένα όλα μας τα άκρα με τα καλά τους, σήμερα, μέρα που'ναι.
Δεν είναι του δρόμου η περπατησιά για τον Επιτάφιο, ο Γολγοθάς ήθελε Nike.
Απόψε έχει λουστρίνι μαύρο και επίσημον, του πένθους το σκαρπίνι.
Μεγάλη Παρασκευή, γαρ, της ισόπεδης και ισόποσης θλίψης.
Λαμπάδες παίρνουμε από την αδιάβαστη τσιγγάνα της γωνίας
Μαζί με τα χρωματιστά χωνάκια, τα πλαστικά από την Κίνα,
Για να προλάβουμε τον πόνο, καθώς δακρύζει το κερί στο χέρι.
Χαιρετισμοί, πανταχόθεν.
Πολλοί είναι οι γνωστοί μας συμπαθόντες,
Σύντροφοι κυριολεκτικά, του δήμου και της κοινοπραξίας.
Αλλά η Κατάνυξη της Ημέρας, έχει εκτάκτως
Άλλους όρους συναναστροφής. Επιβάλλεται η συμπάθεια και ησυγκίνηση.
Δεν είναι σήμερα σούπερ μάρκετ "γειά σου, πως από 'δω;"
Ανάβει ο ένας από του άλλου τη λαμπάδα,
Με την απαραίτητη ανταλλαγή ασπασμών, που καθαγειάζουν την κοινωνία.
Από μακριά ακούγεται να πλησιάζει η γνώριμη ψαλμωδία,
"Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;"
Δάκρυζε η μαμά στης μάνας τον πόνο, κλαίω κι εγώ με τη σκέψη της
Απουσίας της, στο άκουσμά του.
Όλο συνειρμοί, σήμερα. Καμία λογική.  Μόνο υπαρξιακά πυροτεχνήματα.
Η κατάνυξη κερδίζει απόψε το σερί της αλογιστίας, στη γειτονιά .
Σε λίγο, περνάει με τιμές άρχοντα και το λουλουδιασμένο φέρετρο της ελπίδας
Από μπροστά σου, κάνεις το σταυρό και σκέφτεσαι πάλι το θάνατο.
Και καθώς όλοι οι άλλοι,  με αυτό το δάκρυ της απόγνωσης στο μυαλό
Παίρνεις τα λουστρίνια σου, σαν παιδί πράγμα, μεσήλικας, και πας
Στο καλό, την οικία του σπιτιού σου.
"Τι θα φάμε απόψε", ρωτάει, με το δίκιο του, το μικρό; "Αύριο η μαγειρίτσα,
Σήμερα έχει μέλι και ακρίδες"
Λες, ως μέγαιρα και θεματοφύλακάς της παράδοσης.
Άλλη μια μέρα χωρίς τσιτσί, να λέμε πως στερούμαστε κι εμείς το κατιτίς μας,
Μπας και κερδίσουμε και κάτι σαν πιστοί, αν μη τι άλλο, ποτέ δεν ξέρεις.
Πένθος σημαίνει στέρηση, ρε συ.
Η ουζερί θα είναι ανοιχτή την Τρίτη.
Θαλασσινά είναι ό,τι πρέπει, μετά από το κρέας της Κυριακής.




Saturday, March 31, 2018

Agnus Dei

Tα κρεμασμένα σφάγεια στάζουν από τα κλαδιά του ικριώδεντρου
Ποτίζοντας το χώμα που ταϊζει τους καθ' έξιν δολοφόνους του γένους τους.
"Χοές", αρχαΐστί.
Με κομψές λέξεις γίνεται πάντα το ξέπλυμα της βίας.
Στήθηκε πάλι το σκηνικό για την πατροπαράδοτη αγορά ελπίδας και αγάπης.
Την ίδια στυγνή, στο διπλανό χωράφι,
Τα ζωντανά έχουν συνωστιστεί ασφυκτικά, σώμα με σώμα.
Πλάτη με πλάτη φτιάχνουν κύκλο προστασίας από την ειμαρμένη.
(άλλη ωραία λέξη για μια άθλια κατάληξη. Σου τα' λεγα).
Mυρίστηκαν το τέλος και ουρλιάζουν ανατριχιαστικά.
Τρομάζουν δίπλα και τα συγκεντρωμένα όρνια.
Τινάζονται ακούσια τα πόδια μεσ' την απελπισία.
(Να απεύχεσαι ότι, κατά συνέπεια, θα νιώθουν και την ελπίδα)
Οι μάνες καβαλάνε και τσαλαπατάνε τα ανίδεα μικρά,
Για να κρύψουν από τους χριστιανούς δήμιους, τη λεία τους.

Wednesday, February 28, 2018

Φτύνε τον κόρφο σου.
Διψάει το φίδι.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna