ο ποιητής

Όπου κι αν βρεθείς,

Να ψάχνεις πρώτα για τον ποιητή.

Αυτόν πρέπει να γνωρίσεις, πριν απ΄ όλους.

Είναι το πρόσωπο - κλειδί.

Ο μάγος.

Ο τρελός

Ο κρεμασμένος.

Αυτός που τα ξέρει όλα.

Aυτός που βιάζεται να πεθάνει πρώτος.

Stargate/x-files

Ακαδημίας. Κοντά στη συμβολή με την Ιπποκράτους. Όλοι έχουμε περάσει από μπροστά...

---

Το σχήμα της απουσίας

Ὅ,τι ἔφυγε, ριζώνει ἐδῶ, στὴν ἴδια θέση, λυπημένο, ἀμίλητο ὅπως ἕνα μεγάλο βάζο τοῦ σπιτιοῦ, ποὺ πουλήθηκε κάποτε σὲ δύσκολες ὧρες, καὶ στὴ γωνιὰ τῆς κάμαρας, ἐκεῖ ποὺ στέκονταν τὸ βάζο, ἀπομένει τὸ κενὸ πυκνωμένο στὸ ἴδιο σχῆμα τοῦ βάζου, ἀμετάθετο, ν' ἀστράφτει διάφανο στὴν ἀντηλιά, ὅταν ἀνοίγουν πότε-πότε τὰ παράθυρα, καὶ μέσα στὸ ἴδιο βάζο, πούχει ἀλλάξει τὴν οὐσία του μὲ ἴδια κ' ἰσόποσην οὐσία ἀπ' τὸ κρύσταλλο τοῦ ἄδειου, μένει καὶ πάλι τὸ ἴδιο ἐκεῖνο κούφωμα, λίγο πιὸ ὀδυνηρὰ ἠχητικὸ μονάχα. Πίσω ἀπ' τὸ βάζο διακρίνεται τὸ χρῶμα τοῦ τοίχου πιὸ σκοτεινό, πιὸ βαθύ, πιὸ ὀνειροπόλο, σὰ νἄμεινε ἡ σκιὰ τοῦ βάζου σχεδιασμένη σὲ μία σαρκοφάγο - Καί, κάποτε, τὴ νύχτα, σὲ μίαν ὥρα σιωπηλή, ἢ καὶ τὴ μέρα, ἀνάμεσα στὶς ὁμιλίες, ἀκοῦς βαθιά σου κάποιον ἦχο ὀξύ, πικρὸ καὶ πολυκύμαντο σάμπως ἕνα ἀόρατο δάχτυλο νὰ ἔκρουσε κεῖνο τὸ ἀπόν, εὐαίσθητο, κρυστάλλινο δοχεῖο.

- Γ. Ρίτσος

Μόλις πεθάνει

Μόλις πεθάνει
Ἡ ἀγάπη
Θέλει σιωπὴ μεγάλη
Γιὰ νά ῾βρει στὴν ἄκρη τοῦ πόνου
Τὴν περίφημη λίμνη
Τὴ λήθη.

Δὲν εἴμαστε ποιητές

Δὲν εἴμαστε ποιητὲς
Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα
Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους
Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου
Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ
Σημαίνει πὼς φοβόμαστε
Καὶ ἡ ζωή μας ἔγινε ξένη
Ὁ θάνατος βραχνάς.

- Γιώργος Σαραντάρης

«Τώρα», μου λέει, «θα πάμε μακριά», «μα δε βλέπεις», του λέω, «μας ξέχασαν»,
«γι’ αυτό» μου λέει

Και πάντα, ο δολοφόνος και το θύμα, μια νύχτα άξαφνα παίρνουν τον ίδιο δρόμο γιατί σημασία έχει ποιος θα πεθάνει με λιγότερη μοναξιά. ...


κι η ειλικρίνεια αρχίζει πάντα εκεί, που τελείωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.
-Τ. Λειβαδίτης

Au Revoir

by Maureen N. McLane

We did not go to Versailles.

The ocean did not turn over.

The moon remained unmanned

And two teams called out in turn Red Rover Red Rover.

Did Fisher-Price furnish our minds

with a transportable imaginaire?

George Bush the first said he liked pork rinds.

My name not Mary my self contrary.

Things are always terrible

for some people. The question

is the ratio of the palpable hurt

to the general session

of life in an era. Narcissism

the Hall of Mirrors multiplying

me and you and me no schism

between ourselves and our lying

ideals. This is another first-world poem

annoying in all its presumption

its feckless tourism presupposing a home

and its hubris misregarding itself as gumption.

Autobiography cannot anymore be spiritual

and the obviously sexual dimensions

of experience laid out before all

a spatchcocked chicken the cook mentioned

she’d make you for dinner

after she serviced the young monsieur

on the staircase. It’s hierarchy or chaos

mister sd the structuralist seer

a woman no friend

to women but no enemy

either. How to end

the impasse. How to be

perfectly complicit to just the degree

you deserve asked the dominatrix

by which I mean post-structuralist

for whom the question of rubber vs. latex

moves us far beyond rational choice . . .

He is watching the music with his eyes closed. Hearing the piano like a man moving through the woods thinking by feeling. The orchestra up in the trees, the heart below, step by step. The music hurrying sometimes, but always returning to quiet, like the man remembering and hoping. It is a thing in us, mostly unnoticed. There is somehow a pleasure in the loss. In the yearning. The pain going this way and that. Never again. Never bodied again. Again the never. Slowly. No undergrowth. Almost leaving. A humming beauty in the silence. The having been. Having had. And the man knowing all of him will come to the end.

Σύνταγμα. Ζογγολόπουλος (αντί παραισθησιογόνων).

Old Psychoville (Παλαιό Ψυχικό)

Neuromantic

ερωτευμέΝΗ-OC2
(οι συν-ουσίες στο κεφάλι)

TRH peptide (Hypothalamic Neurohormone)

- Καλημέρα.'Ομορφα είστε εδώ!


(όμορφη γειτονιά από νευρώνες. Μήπως να μην την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη; Nα κάνουμε μια καταληψούλα, να καλλιεργήσουμε την περιοχή και να τη μετατρέψουμε σε βιοχημικό κήπο απολαύσεων;)

- Γνωρίζω τη φίλη σας την Ευγενία. Μου είπε τα καλύτερα λόγια. Σας εκτιμά απεριόριστα...μπλα, μπλα, μπλα...

(και τα καλύτερα μπλα-μπλα ταξιδεύουν από νευρώνα σε νευρώνα με τις συνάψεις. Γι' αυτό, γρήγορα να μεταδώσουμε τα καλά νέα! Γιατί όσο πιο πολύ δουλεύουν οι συναψούλες-courrier, τόσο πολλαπλασιάζονται οι άτιμες! Και με φοβερές ταχύτητες, σαν κουνέλια. Μέχρι να πεις 'χαίρω πολύ Σάκη' έχει ήδη δημιουργηθεί σούπερ δίκτυο νευρώνων το 'Sakisnet', συνδεδεμένο με εκατομμύρια συνάψεις. Ερωτευμένου, φυγή αδύνατη...)

- Χαίρομαι πολύ που ήρθατε. Μπλα, μπλα, μπλα.Σας περίμενα.Σε περίμενα...

(και το 'Sakisnet' να δεις πόσο χαίρεται! Neuron-party. Παρτούζα μάλλον. Νευρωνοκαβαλίκεμα! Και οι συνάψεις μοιράζουν περα-δώθε και non-stop νοητικά κοκταίηλ. Άγρια μεθύσια και τρελά γλέντια)

- Θα ήθελες να έρθεις σε μια μικρή συγκέντρωση που κάνω το Σάββατο στο σπίτι; Κυρίως άνθρωποι της τέχνης.

(Τώρα μάλιστα. Με τις κατάλληλες λεξούλες-κλειδιά, γνωστά ως ερεθίσματα κι ενώ το δίκτυο 'δένει', θεριεύει και ο Υποθάλαμος, που είχε πέσει σε αδράνεια. Το εργοστάσιο παραγωγής συναισθημάτων μπαίνει σε λειτουργία. Η γραμμή παραγωγής ερωτικής διάθεσης δουλεύει διπλοβάρδιες, 24 ώρες το 24ωρο, Κυριακές και αργίες. Άψογο δείγμα καπιταλιστικής βιο-μηχανίας)

- Πολύ θα χαρώ! Θα έρθω!

(ξαμολιούνται τα αμινοξέα, που κι αυτά, μέσα στην τρελή χαρά πιάνονται χεράκι-χεράκι και φτιάχουν παρέες από πεπτίδια)

- Θέλεις να σου φέρω τίποτα;

(πρωτεϊνες! Και δε χρειάζεται να τις φέρεις εσύ.΄Ερχονται μόνες τους! Τα πρωτεϊνούχα πεπτίδια φεύγουν από τον Υποθάλαμο και βουτάνε με ορμή στα ποτάμια του κυκλοφορικού. Κανόε-καγιάκ, γραμμή για τα κύτταρα. Η ζημιά τεκταίνεται, ανεπιστρεπτί. There is no upstream. Only if you are a salmon, and guess what? In time of reproduction!)

- Να μου φέρεις...εσένα. Μη σε ξεχάσεις!

(πλάκα μας κάνετε, κύριε;! Τα κύτταρα δεν ξεχνούν ποτέ! Έχουν γερή μνήμη και τα πεπτίδια έχουν πλέον προσαράξει στους υποδοχείς τους. Σαν κλειδιά μπήκαν και ξεκλείδωσαν την πόρτα των κυττάρων, χωρίς να χτυπήσουν ούτε κουδούνι και τώρα κάνουν τίς απαραίτητες μεταποιήσεις, έτσι ώστε σε λίγο...όπου κύτταρο και Σάκης! Πού να ξεχάσει η γυναίκα!)

- Γειά λοιπόν. Έχω μεγάλη χαρά που σε γνώρισα!

(Στην υγειά σας και σε καλό να σας βγει... Γιατί με τέτοιο δυνατό κοκτέιλ αμινοξέων, το Sakisnet θα γίνει γιάφκα έμμονων ιδεών, ενώ τα κύτταρα θα καταβροχθίζουν και θα αποζητούν συνεχώς τα Sakoπεπτίδια, σε έναν αέναο φαύλο κύκλο.

- Κι εγώ. πολύ. Μέχρι τότε λοιπόν...

(αφήστε εσείς το σύστημα στον αυτόματο, να δουλεύει νυχθημερόν η γραμμή παραγωγής: ερέθισμα-νευρώνας-σύναψη-νευρώνας-Υποθάλαμος-αμινοξέα-πεπτίδια-υποδοχεις-μεταποίηση κυττάρου-εξάρτηση)

- Την Παρασκευή από κοντά.

(Πιο κοντά δε θα γίνεται... Γιατί μέχρι τότε τα κύτταρα θα είναι εθισμένα στο συναίσθημα που προκαλείται από τις χημικές ενώσεις και εσείς, αμφότεροι, θα θέτετε στους εαυτούς σας μεταφυσικά ερωτήματα...)

- Μα τι καρμική συνάντηση ήταν αυτή; Μήπως είμαστε αδερφές ψυχές;

(...ενώ η φύση θα κερδίζει ακόμα ένα Νόμπελ βιοχημείας στο αγαπημένο της θέμα 'Διαιώνιση του είδους - Οι συνοπτικές διαδικασίες και η σύμπτηξη του χρόνου')

- Είναι τρελό! Είμαστε ερωτευμένοι...

(Τς, τς. τς...για δες κάτι ανεξήγητα πράγματα που συμβαίνουν βρε παιδί μου...)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


υ.γ.1: ό,τι αφήνεις σε αφήνει, ως γνωστόν. Όταν ο Σάκης σου λοιπόν, αντικατασταθεί από το Μάκη, η ίδια διαδικασία αρχίζει από την αρχή σε νέο τοπίο νευρώνων, ενώ στο δίκτυο του πρώτου, οι συνάψεις αδρανούν και αποδυναμώνονται, έτσι ώστε το παντοδύναμο μέχρι τότε τοπίο να απενεργοποιηθεί σταδιακά, ως δια ...χημείας.

υ.γ.2: Πλάκα κάνω, ντάξει;;;;;; Διασκεδάζω το ανθρώπινο δράμα μας...Kι ο δικός μου Υποθάλαμος υπερωρίες βαράει. Δε βγάζω την ουρά μου απ'έξω ;)