Sunday, July 27, 2014

εκτέλεση



Με τα χείλη της μπορούσε να κρατήσει περίστροφο και με την κλειτορίδα της να τραβήξει τη σκανδάλη. Τέτοια δύναμη εκτελεστή είχε το πράμα της. Όποτε βρίσκονταν στο υγρό υπόγειο καταφύγιό τους και ορμούσαν σαν αρπακτικά ο ένας στον άλλον, κατέληγαν ημιθανείς και πιο ζωντανοί από κάθε προηγούμενη φορά κι από ποτέ, ο ένας πάνω στον άλλο σαν πτώματα σε ομαδικό τάφο. Εκείνη, στο πάτωμα πνιγμένη στον ιδρώτα της κι εκείνος από πάνω της να φτύνει σφραγίσματα. Μετά από την ανάνηψη, τα περιχαρή ανθρώπινα ράκη έβγαιναν στο πεζοδρόμιο, περπατούσαν με τη βία στα δύο -κάποιες φορές ξεπρόβαλαν και στα τέσσερα- σε κατάσταση προπατορική κι αρχέγονη κι' έπαιρναν τους δρόμους τους, ο ένας στην ανατολή του κι η άλλη στη δύση της. Εκείνος μια μέρα ανέτειλε αλλού, μακριά της. Κι από τότε έγιναν ήλιος και σελήνη, για να μη ξανασυναντηθούν οι δρόμοι τους ποτέ. Με τον καιρό αυτός έβαλε και καινούργια σφραγίσματα και εμφυτεύματα και καινούργια μαλλιά. Αγόρασε και όλα τα απαραίτητα προσθετικά πέους, τετρακύλινδρα και δεκαεξαβάλβιδα γιατί έβγαλε πολλά λεφτά από τότε που μπήκε στο σύστημα που παλιά καταριόταν. Το υπηρέτησε πιστά και εκείνο του ανταπέδωσε την πίστη του με τόκους και μπόνους. Γνώρισε κάποια στιγμή και την αεροσυνοδό του σε μια υπερατλαντική πτήση, την παντρεύτηκε και την παρακολουθούσε να φουσκώνει σαν μπαλόνι μετά από τα δύο παιδιά και την πρόωρη συνταξιοδότηση. Σιγά-σιγά άρχισε να κλείνεται όλο και περισσότερο στην τουαλέτα του σπιτιού του. Αρχικά για να κάνει τους λογαριασμούς και να λύνει τα προβλήματα της καθημερινότητας με την ησυχία του και στη συνέχεια, για να αποφεύγει την αλήθεια που επέλεξε να ζει. Τα πρώτα χρόνια περνούσε εκεί μέσα μια ώρα, μέχρι που σταδιακά η μία ώρα έγινε το απέξω και οι άλλες εικοσιτρείς το μέσα. Δυσπεψία, δυσεντερία, δυσκοιλιότητα, όλο κάτι σε δύς- ήταν η δικαιολογία του, που στο τέλος έγινε αρρώστια αληθινή και ανίατη. Εκεί που καθόταν στη λεκάνη του μια μέρα, αναπόλησε την εκτελέστριά του. Καλύτερα να είχε πάει μια ώρα αρχύτερα από το πιστόλι της. Εκείνη, μια μέρα που κοίταζε τη δύση και αναρωτιόταν για τη ματαιότητα της επιθυμίας της φύσης για τη συνεχή αυτή επανάληψη, έδυσε εντελώς ξαφνικά με αναπάντητο το ερώτημα και χωρίς να την πάρει κανείς χαμπάρι. Ούτε που επιθύμησε να την αναζητήσει ποτέ κανένας.
Μετά από μόλις ένα δισεκατομμύριο χρόνια, ο ήλιος βαρέθηκε τα πηγαινέλα του.


Κακομαθημένη οπως ήταν, είχε τους άντρες της ζωής της πάντα στο τιμόνι, ενώ εκείνη ξαπλωμένη πίσω ή στη θέση του συνοδηγού, ονειροπολούσε χαζεύοντας τον μεσημεριανό ήλιο του καλοκαιριού να γράφει τις νότες του στα καλώδια της ΔΕΗ. Ετσι συνέθετε στο δικό της πεντάγραμμο με το κλειδί του sol, τη νοητή μουσική υπόκρουση των διακοπών της. Άλλες φορές το μυαλό της έτρεχε πάνω στην προστατευτική μπάρα του αυτοκινητόδρομου με τα φανταστικά του πατίνια, πηδούσε από το ένα διαχωριστικό στο άλλο και ανταγωνιζόταν το αυτοκίνητα, για να φτάσει πρώτη στον προορισμό. Πάντα διακοσμητική, με αυτοματοποιημένες κινήσεις στα διόδια και πασπαρτού αποκρίσεις που δήλωναν την παρουσία της και δικαιολογούσαν τις δίκλινες κρατήσεις στα θερινά καταλλύματα. Αλλά έτσι δεν καλύπτονται οι συνθηκες του κάθε επερχόμενου χειμώνα. Ήταν, βλέπεις, τζιτζίκι. Ας πρόσεχε.

Monday, July 14, 2014



The moon is hauling at neighborhood dogs silently creeping under kitchen tables.
Sky-eye ball rolled -no pupil in sight- human eyes transfixed on its celestial frenzy.
My omelette has the color and all the necessary canyons and crevices to match its lunar prototype.
It is ready to be devoured by a hungry family of werewolves with eyes rolling at deliciousness.
No pupils, either.


Thursday, July 10, 2014

a walk on the wild side


Ο αρκούδος Αη-βασίλης κρεμάστηκε από τη ζώνη του στο άδειο οικόπεδο, γιατί του υπενθύμισαν ακόμα μια φορά ότι είναι συμβασιούχος και ότι η απασχόλησή του θα είναι εποχιακή και φέτος. Το εμπρηστικό κόκκινο της στολής του βγάζει μάτι και βάζει φωτιά στα ξερά χόρτα. Ένα ταξί σταματά στη μέση του δρόμου, για να μπορέσω να βγάλω μια καλή φωτογραφία του αυτόχειρα. Take a walk on the wild side, προτείνει ο μακαρίτης από τα ηχεία του απέναντι καφενείου, επειδή το μεγαλύτερο ταλέντο του ήταν να βρίσκεται πάντα στο σωστό μέρος, τη σωστή ώρα. Ο πεζόδρομος είναι μια μεταποκαλυπτική φουάρ που παρουσιάζει τις τελευταίες δημιουργίες των επιζησάντων ταλέντων και τις μεταλλαγμένες ιδέες τους. Τελικά τα ξεκοιλιασμένα κτίρια έχουν όλα υπέροχα τατουάζ στα κουφάρια τους. Ένα μωρό αποκοιμιέται στους ήχους τοπικού νανουρίσματος, σύνθεση από βωμολοχίες χούλιγκαν και πολιτικές διαμαρτυρίες κατοίκων. Καδρόνια ακινητοποιούν παντζούρια που δεν έχουν καμία πρόθεση να ανοίξουν, ούτε από μέσα, ούτε από έξω. Απελπισμένο 'ενοικιάζεται' είναι κολλημένο λυσσαλέα σε μπαλκονιού με μονωτική ταινία λες και είναι φτιαγμένο από μολύβι αντί για χαρτί. Αστική πληγή με γάζες και χανζαπλάστ. Καλύτερα δεν μπορούσε ο ιδιοκτήτης να συμβολίσει την απόγνωσή του για το παρόν ακίνητο και το ακίνητο παρόν του. Στο υπόγειο κενοτάφιο της ίδιας πολυκατοικίας, μαύρα κάγκελα, σκοτάδια και μια επιγραφή 'γραφείο τελετών από το 1910'. Η είσοδος για τον Άδη είναι απροσπέλαστη, αν και υπόσχεται "ανοιχτά όλο το 24ωρο" (ποιου αιώνα όμως δε διευκρινίζει). Όπως και να'χει, οι εκλιπόντες θα πρέπει να περιμένουν σε αυτό εδώ το πουργκατόριο πριν αναπαυθούν σε τόπο χλοερό. Πιο κάτω η στενή είσοδος μιας πολυκατοικίας είναι σχεδόν χτισμένη από τα υπάρχοντα ενός άστεγου. Στο αυτοσχέδιο κρεβάτι πάνω στα σκαλιά της εισόδου κοιμάται ο ίδιος με γυρισμένη την πλάτη στο δρόμο και ό,τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Στον πρώτο όροφο μια επιγραφή "μαθήματα γιόγκα" και φώτα ανοιχτά. Υπάρχει πιο σουρεαλιστικό πράγμα από την αμοντάριστη πραγματικότητα; Σούρουπο και τα μπαράκια έχουν αρχίσει να στολίζουν τα τραπέζια με διακοσμητικά κεριά για πιο σέξυ ατμόσφαιρα. Μια μεγάλη παρέα πίνει και διασκεδάζει στους "Χάρτες" ακριβώς απέναντι από τον κοιμισμένο άστεγο της εισόδου. Και η μεν και ο δε αποδέχονται ο ένας την παρουσία του άλλου, αγνοώντας την πλήρως. Περίληψη της σύγχρονης κοινωνίας δηλαδή. Τρία μέτρα πιο κάτω, στον πεζόδρομο της Βαλτετσίου έφηβοι με μπύρες κάθονται ανακούρκουδα στη μέση του πεζόδρομου ή στέκονται με τις πλάτες στους τοίχους ακούγοντας μουσική. Δυο-τρεις χορεύουν κιόλας. Έντονα, ολοζώντανα χρώματα και όμορφες εικόνες αναμειγνύονται με την οσμή ούρων και την ταγγιασμένη υγρασία του καύσωνα. Ένα χέρι με τσιγάρο στα ακροδάχτυλα δραπετεύει από το γυναικείο σώμα που συνοδεύει και κρέμεται αποκαμωμένο από το ανοιχτό παράθυρο μιας παμπ. Η ζέστη είναι πάντα υπαίτια για απεγνωσμένες αποδράσεις, μέχρι και εν βρασμώ εγκλήματα.
"Κοπελιά, μην περνάς από εκεί. Είναι η τουαλέτα της κοπέλας",  με προειδοποιεί ένας ντόπιος, τη στιγμή που πάω να περάσω ανάμεσα από δύο κάδους σκουπιδιών. Γύρισα να κοιτάξω την κοπέλα που μου έδειξε ο τύπος. Ψηλή, όμορφη πολύ, με μαύρες πατούσες, μια μεγάλη μελανιά στο μπούτι σε σχήμα πετάλου, ξαπλωμένη στη γωνία μια εσοχής του πεζοδρομίου, πάνω σε μια μεγάλη χαρτόκουτα ανοιχτή έτσι ώστε να φτιάχνει κεφαλάρι, ακίνητη με τα μάτια να εστίαζουν στο πουθενά. Δίπλα της, αυτοσχέδιο κομοδίνο με το Lifo, ένα ποτήρι νερό και κάτι προσωπικά αντικείμενα, ακουμπισμένα στη σειρά σα στρατιωτάκια. Από την άλλη μεριά του εικονικού υπνοδωματίου της υπήρχαν τρεις κούτες εν είδει συρταριέρας. Η γεωμετρία του χάους της μου επιτέθηκε πιάνοντάς με εξαπήνης. Ένα-ένα πέταξε τα στιλέτα της -τα 'πως' και 'τι' της προσωπικής της ιστορίας- και με ακινητοποίησε στο διάβα μου με εικόνες από το παρελθόν της, όταν το κρεβάτι της στο δωμάτιο του πατρικού κοίταζε ανατολή και είχε το κομοδίνο στα αριστερά γιατί είναι αριστερόχειρας, όσο κι αν στο σχολείο την πίεζαν να γράφει με το δεξί. Από τότε που τσακωνόταν με τους γέρους της και διάβαζε free press πριν κοιμηθεί καπνίζοντας κρυφά κάτω από τα σκεπάσματα,  η μεσαία κόρη, η μέτρια, το παιδί σάντουιτς, η ίδια 20χρονη Παρθένος που συνεχίζει και σήμερα να είναι τελειομανής και υστερική με την τάξη, όπως ακριβώς περιγράφει το ζωδιό της. Τώρα, έφερε όλα τα χούγια της στο δρόμο και συνεχίζει μόνη, πρωταγωνίστρια, αφού η ηρωίνη φροντίζει να την διατηρεί ηρωίδα του παραμυθιού της δήθεν κανονικότητας. Κι όλα αυτά, γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ μεγάλη σκύλα και δεν είχε ποτέ τη δύναμη να την κλωτσήσει στη μούρη. Όσο κι αν το έπαιζε μάγκας στις παρέες, ήταν κατά βάθος ψυχάκι. Το μυρίστηκε και το λαγωνικό του σχολείου, της πούλησε έρωτα και την έκανε βαποράκι.

(στο Βασίλη)


















































Sunday, July 06, 2014

while you were slipping

As you lay mindlessly awake (aka. fully sleeping)
Dreaming the plan of retirement at the house in the plain
With a big shaggy dog and a punctual commuter train,
Coincidences -life's circumstantial mercury- were slipping
And your reservoir of awol possibilities was seriously dripping,
Chances being sucked down lifespan's black whole of a drain.
In the hourglass of you, thoughts drop from brain into guts like rain
Any idea how to fix well a punctured mind frame that's leaking?
Better patch it with hope to be flipped over by an oversized hand
That will magically start pouring anew the choices you are seeking.
Always easier than ploughing the barren fields of your dreamland
that drenches the juice, sours the wine and turns grain into sand
While the dry fog of deadline your momentums is slowly sipping.










Tuesday, June 24, 2014

summer skies (and human junk)


Blissfully blessed, having a blast, lying on fresh, puffy towel spread on flat stony surface, skin tightly chilled after a dive slowly drying under warm morning sun peek-a-booing behind furry cloud - huge cotton puff up above revealing the celestial orange as it moves slowly in the shape of an immense heart accompanied by the soundtrack of waves licking  away the hard rock candy. The sky is in love. Two girls break nature's symphony with their twenty-first century atonic screaming."Get in! that's my girl! It's not cold once you are in, do it! Do it now!" "I can't, it's freezing! Oh, my God!" "Just jump!" (5 minutes of repetitive exchange of useless sounds that could inaugurate the new school of advanced torture methods). Finally, big splash, as heavy body-bomb hits water. "Oh! Oh! God! I'm gonna die!", "No you 're not!", "I tell you I am frozen" (another 5 minute  demo). Apollo's disk is out now, giving us the full frontal while the heart-cloud changes its emotional state with a different emoticon. It transforms into a perfect fist with the middle finger protruding. The sky has a heart that turns into a hand that gives the loud girls the middle finger. The sky is an entity in love who also happens to have a great sense of humor and can read my mind, occasionally. 







  





       

























































The conscientious valedictorian crickets' choir announces the summer nights on the island. Pitch black velvet perforated by a million stars. At first, placid and serene and hopelessly romantic and then as busy as Manhattan traffic on a weekday rush hour. The sky-watching vacationeers get to see a real super production from their first class seats. Initially, the show starts with the one or two shooting stars that jump-start the system and get the body's chemicals flowing, emotions streaming and promises rolling. People feel very special to be witnessing meteorites hitting the atmosphere, breaking apart, bursting into flames and evaporating into oblivion. From a safe distance violence is transformed into visual magic. Then, appears an airplane with its headlights still on as it takes off from a nearby airport, sending an outwordly beam of light deep into the infinite blackness. One more sip of wine and, what the hell is this? Is it a plane? No, it is too high up and far away. It looks more like a satellite, but as it slowly moves across the sky it suddenly flashes more light and dies out after its bright second. Must be some kind of debris from a space station or whatnot. Not long into that moment and and the next space oddity passes by. Same slow course, bright explosion and fading out. More celestial junk. Wait a minute, what is that one now? It slowly moves, looks like a star but keeps on writing its course close towards the Big Dipper, steadily and uniformly until it fades away into the distance. This is no debris, or broken piece. This is the whole thing at work. It is probably watching us watching it. I tell you, try sky-gazing from the scarcely lit countryside for half an hour and you'll get tired by the action-packed view up there. Starry skies are beautifully packed with action and manmade junk. 


Friday, June 13, 2014

at the circus





You have this beautiful thick, high-tech tent made of Hydrogen Sulphide, Ammonia, Particulate Matter, Endotoxins, Carbon Dioxide and Methane. It is not opaque and yet it is not transparent. You don't see it and you can't see through it. It covers well the whole circus. A true industrial miracle. The structure is permanent and it expands while the permafrost yields. Something's got to give, as they say. The tent embraces the spectators and keeps them warm and cozy during the great show. Maybe a bit too warm at times, but our species is resilient to change and will adjust if needed. Don't they say that discomfort is the new comfort zone? 
You have purchased your tix for the show, well in advance. Tix stand for tax. You paid dearly for them at your local tax office. Your seats are numbered. You are wondering if you want to be sitting at seat number K475. You have paid much more than any entertainment you will ever get in return, but one must watch and applaude the spectacle from the seat that is assigned to him. So, don't think, sit down, don't stand, the show is about to begin! The performance will not last for long. Before you know it you will be pushed and shoved at the long exit line, packed like cattle, chocking at the smell of burning hair and perspiring armpits, engulfed by a Frankenstein-Leviathan made entirely of other people's bodies and you will be puked out in the streets. Νow, quiet!
The whole shebang will be remembered as pure apeshit nonsense. Animals pretending to be humans and humans proud to be monsters. No intricate intelligent plot, just disconnected, random gags. For a minute, during the performance, you will think that you caught a glimpse of someone who seemed intellectually evolved, but you know that if he were thoughtful he wouldn't be caught dead on that penny dreadful 'power meets sadism meets hunger games' scene, so you will blame your imagination for the impression. The chains on the animals will be painfully tight. The bear's neck will be bleeding, but that's what it takes for the animal to dance shamefully on its hand limbs. The lions will have to jump through the circles of fire, at the trainer's command. Fear of fire is overcome when starvation is no option. The elephants will line up obediently, trunk to tail, to avoid flogging. Fear of pain makes patient subjects and subject patients.They will be standing still as kids climb on their backs to have their pictures taken by pick-up truck driving dads. Flash, flash. Then, the clowns and freaks will storm the scene, making the crowds laugh out loud (lol) with their horid disformities, their exaggerated clumsiness and self-inflicting injuries. People always enjoy watching misfits falling on their heads. Makes them feel better about themselves, fall in love with their two arms and one head. At that point, during the hard laughter it will get too stuffy under the high-tech tent. Some of you will not be able to breath, especially children. Enter the Pharmaceutix - grand sponsors- with their much advertised inhalers for instant relief. Breath in, breath out, it works, it sells, success, end of distress and ready for the final part, the time of the monkeys. They will be dressed with casual wear like the human spectators and they will even act casually like them. If they don't mimic well, they will be in for a fatal experiment by a non-profit for the wellness of humanity. In the middle of the chimp/human kinship demo someone will scream 'Fire!' and there will be a lot of light everywhere, smoke and the smell of organic matter burning. You will not know how you became part of the human tsunami that carries you towards the exit. There will be injuries for sure and maybe fatalities. You will be lucky to get out with a bruise and a laceration or two. The organizers will have not taken any measures for accidents. The fire escape will not work. The sponsors will pay off the media not to give out any information. They will call it an 'independent incident' And hush it. You will never be able to find out what exactly happened.There will be too much noise and chaos and you will not be able to see because you are too short. Or is it shortsighted?  Something or other, what do I know?

Friday, June 06, 2014

emptying a closet after 17 years



How can time shrink to fit in less time? Hours ago
I started collecting her every pink and every bow,
A few days from the moment she stood up to walk,
Months away from the morning she uttered her first talk.

Her feet filled the miniature things like perfect cupcakes
Overflowing their liners - like the ones mommy makes-
Their heart-melting perfection I was kissing the other day.
How did a whole life happen between yesterday and today?

Alice must have ravished the 'eat me' cookies from the jar
And.. shazaam! She has a car, she drives far, goes to some bar.
I am not allowed to follow or watch her from afar. What a shock!
I am sentenced to suffer forever awake, till the key turns the lock.

From am to pm, in just hours, her clothes burst at the sims,
One leg out of the door, this house is too small for her dreams.
Her bedroom feels to her like a cupboard for a mop and a broom.
You'll always hear her complaining, "I don't get enough room!"
And to think, twas just yesterday she was comfortable in my womb.



diagnosis

My Photo
i have nothing to declare, but a can of tuna