Παραwhy?

- Δεν σε ξέρω καθόλου, αλλά ξέρω εμένα και είμαι σίγουρος ότι θα παθιαστώ πολύ μαζί σου και ότι θα σε αγαπήσω τόσο που θα θέλω να είμαι μόνο μαζί σου.
- 'Eχεις φωτιά;
- (της ανάβει το τσιγάρο) Θα έρθεις μαζί μου στην Παραγουάη;
- Μακριά η Παραγουάη και η αγάπη υπερτιμημένη, μωρό μου. Άσε που τις περισσότερες φορές συγχέεται με την καύλα που παρέρχεται οπως έρχεται.
- Μα θέλω να ξυπνάω μαζί σου.
- Σήμερα, θες να ξυπνήσεις αύριο μαζί μου. Στον ενεστώτα είναι όλα αυτά. Δεν ορίζουν κατά καμία έννοια τα μέλλοντα.
- Καταστρέφεις κάτι πολύ όμορφο με αυτόν τον κυνισμό σου.
- Μη νομίζεις ότι θα απαξιώσεις τον ρεαλισμό μου αποκαλώντας με κυνική. Αυτά τα δύο συνάδουν μια χαρά. Το πιο πιθανό είναι ότι θα στρέψεις το ενδιαφέρον σου στην Παραγουαϊανή σου γραμματέα, ενόσω θα σαλιαρίζω με τον Παραγουαϊνό μου δάσκαλο ισπανικών, μετά από κάποιο χρόνο πασπαλισμένο με ικανές δόσεις καθημερινότητας.
- 'Eτσι τα ισοπεδώνεις όλα, για να μην κάνεις τομες;
- Έχω πάνω μου αρκετές τομές baby, για να επιυθμώ να κάνω και καινούργιες. Είμαι από μόνη μου το Grand Canyon.
- Εννοώ αλλαγές.
- Κι εγώ ακριβώς αυτό σου λέω. Ότι αλλάζω κάθε μέρα. Γι' αυτό, αν θες κάτι απόψε, πες το.
- Θέλω να πάμε στο κρεβάτι.
- Μάλιστα. Κατάλαβα τώρα. Βάφτισες το κρεβάτι σου Παραγουάη. Whatever turns you on hon. Πάμε.

Όπου και να γυρίσω το κεφάλι μου ζαλίζομαι από τη μυρωδιά ολοζώντανου, καυτού αίματος.
Κάποιος, κάπου εδώ κοντά, πρέπει να πρόδωσε κάποια Μήδεια...

R. Magritte, 'Decalcomania' x 3

Εσύ επιθυμείς και επιθυμείς ένα πρόσωπο που επιθυμεί και επιθυμεί ένα πρόσωπο που επιθυμεί και επιθυμεί ένα πρόσωπο... Και το αέναο ροζάριo της επιθυμίας συνεχίζεται, από πρόσωπο σε πρόσωπο, για να χαθεί στο άγνωστο. Όλοι εκλιπαρούμε προς την ίδια κατεύθυνση, το ίδιο σημείο του ορίζοντα. Εκείνο της προσευχής. Αλλά δεν προσευχόμαστε ο ένας στον άλλον. Δεν κοιτάμε με φλόγα στα μάτια, ό ένας τον άλλον. Η φλόγα στα μάτια μας καίει το πίσω μέρος ενός λατρεμένου κεφαλιού.

lalalie-lalabye mandala

la-la-bye to a la-la-lie

8H3D7M1995Y

Moi, fonctionnaire de la vie, je touche mon salaire et
de jour et de nuit; l'heure me paie, les années me
ruinent et déjà me remercient.
---
Comme cela nous semblerait flou
inconsistant et inquiétant
une tête de vivant
s'il n'y avait pas une tête de mort dedans.
---
Les sorciers lorsqu'ils font de terrifiantes conneries, on accuse toujours l'apprenti.

-Jacques Prevert-

ο Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες - the Addendum

θέατρο Βράχων-Μελίνα Μερτκούρη-Άννα Συνοδινού-Freddy Kruger

Κι ούτε ήταν δύο, ούτε ήταν τρεις, αλλά συστοιχίες από λεύκες και για την ακρίβεια, καβάκια. Εκείνο το υποχθόνιο είδος, που θεριεύει κατατρώγοντας το ριζικό σύστημα όλων των άλλων ανυποψίαστων φυτών που το περιβάλλουν...
Με καβάκια λοιπόν στο μεσαίο διάζωμα ήταν δεντροφυτευμένος ο δρόμος προς την εξημέρωση των ηθών και τη συνάντηση των πολιτισμών, που ενώ ξεκίνησε με τις πιο ευγενικές και αγνές προοπτικές τελικά κατέληξε σε σαδομαζοχιστικό σπλάτερ, αποκύημα αρρωστημένης φαντασίας αρχιβασανιστή των ΕΑΤ-ΕΣΑ σε συνεργασία με την κυβέρνηση της Β. Κορέας.
Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή, ξεκινώντας με τη σοφή ρήση 'ο δρόμος για την κόλαση είναι πάντα στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις'. Γιατί ακριβώς τέτοια ήταν και η πρόθεση της Αλεξάνδρας...
'Πάμε στη Loreena Mackennit!, είναι η αγαπημένη μου!', φώναξε με γυαλιστερό μάτι όταν είδε τη διαφημιστική αφίσα στο δρόμο. Ενώ είχα ήδη πάρει τους όρκους μου σχετικά με αυτού του είδους εκδηλώσεις, δεν μπόρεσα παρά να κάνω την εξαίρεση. Έτσι, έσπευσα να βγάλω εισιτήρια. Στο θέατρο Βράχων δεν είχα ξαναπάει, αλλά μου ακούστηκε αρκετά δελεαστικό να συντροφεύσω απόκρυμνο βραχώδες σκηνικό με κελτικούς ήχους (από δω και πέρα να μου βάζεις το κεφάλι κάτω από παγωμένο νερό όταν παρουσιάζω υπόνοια παρεμφερούς ρομαντικής διάθεσης) και το πήρα ζεστά το θέμα. Με έπιασαν και οι γκουβαρντοσύνες μου και είπα να κάνω δώρο κι ένα εισιτήριο στην κολλητή μου που φέρνει σε δρουίδα και να ροβολήσουμε οι 3 χάριτες, για να αλλάξουμε παραστάσεις και να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας...φευ....
Ξεκινήσαμε δύο ώρες πριν το προγραμματισμένο ξεκίνημα της συναυλίας, για να βρούμε καλή θέση στο πάρκινγκ του θεάτρου, μέσα στην τρελή χαρά, με ανεβασμένη οροφή, ανεβασμένη ένταση στη μουσική και ανεβασμένη διάθεση. Άρχισε να μας πέφτει λίγο πριν φτάσουμε στα φανάρια του Βύρωνα. Η Κατεχάκη είχε μια κάποια συμφόρηση πέραν της φυσιολογικής. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα ξεκίνησε το πάρα φύσιν. Βήμα σημειωτόν και σε μιάμιση ώρα να έχουμε προχωρήσει μέσα στο Βύρωνα περί τα 500 μέτρα από τη στροφή, με την εξάτμιση του λεωφορείου που προπορευόταν να μας ψεκάζει στη μούρη δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις, μιας και δεν είχε περάσει ΚΤΕΟ. Από κάποιο σημείο κι έπειτα αρχίσαμε να έχουμε παραισθήσεις και να μιλάμε κελτικά και αραμαϊκά μαζί.
Ο δρόμος βλέπεις για το Θέατρο Βράχων- Μελίνα Μερκούρη -Άννα Συνοδινού' (από ονοματοδοσίες είμαστε καλύτεροι κι από τους Ισπανούς) είναι ένα καλντερίμι μιας και μοναδικής λωρίδας που διασχίζει όλον τον προσφιλή δήμο και φυσικά δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τους χιλιάδες θιασώτες των διάσημων φιλοξενούμενων του υδροκέφαλου θεάτρου Το αποτέλεσμα αυτής της ασυμβατότητας είναι να ταλαιπωρούνται όλοι όσοι ανυποψίαστοι πήραν το αυτοκίνητό τους για να ακούσουν τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη και δεν τόλμησαν να συνδυάσουν τη μουσική εμπειρία με ορειβασία. Έτσι, δαγκώνοντας το τιμόνι, δεν ήξερα ποιόν να λυπηθώ περισσότερο, εμάς τους εγκλωβισμένους, ή τους άλλους εγκλωβισμένους, τους δύσμοιρους ιθαγενείς που ζούσαν από τα μπαλκόνια τους την κάθοδο των μυρίων και παρακολουθούσαν τα παιδάκια τους να παίζουν κάτω στις πρασιές εισπνέοντας διοξείδιο και υπομένοντας τα κορναρίσματα οδηγών στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Όταν το βιολογικό και quartz ρολόι μου σε πλήρη συντονισμό χτύπησαν δίωρο σε αυτή την αποκτηνωτική κατάσταση, ο οργανισμός μου αντέδρασε ερήμην του πορτοφολιού μου και με μια απότομη κίνηση, έστριψα το τιμόνι αριστερά ψάχνοντας έξοδο διαφυγής στο αντίθετο ρεύμα. Ήταν πλέον ξεκάθαρη η επιλογή: ή εμείς ή τα χρήματα...
Έτσι πέταξα από το παράθυρο 135 ευρώ και τα χάρισα στους διοργανωτές της φρίκης, έκοψα όλους τους φίλους που ήξεραν και δε μου είπαν τι με περίμενε και στο παρά πέντε γλίτωσα τον νευρικό κλονισμό εκείνο το βράδυ, γιατί ο Θεός αυτού του τόπου όλα εν σοφία ποιεί. Την επομένη το πρωί κατέφθασε το εκκαθαριστικό της εφορίας με τον ΕΤΑΚ α λα μπρατσέτα και ολοκλήρωσαν το έργο της καταστροφής...
Επίσης, στη χώρα αυτή, το επάγγελμα του μέλλοντος είναι ο νευρολόγος. Αλλά αυτό δεν είναι νέο.

Παγώνω σε βολική στάση,
αποφεύγοντας όλα τα άγνωστα που έμαθα μόνο να τα φοβάμαι.
Και ο καλλιτέχνης Φόβος πλάθει εκμαγείο Κόρης που μειδιά.
Έτσι, καθήμενη στις όχθες της Εμπειρίας, επιχειρηματολογώ και
διαπραγματεύομαι την από= στάση
και οικτίρω με θράσος τη μοίρα της μοιρασιάς και της συνενοχής.
Μαρμαρωμένη, ανόητη Κόρη, χαμογελώ με ειρωνεία μηχανική κι αμήχανη στον καιρό.

Ερωτοτροπώ με τον Χρόνο που δεν έχω,
απαξιώνοντας τον Χρόνο που μου χαρίζεται.

μισό ποτήρι