Thursday, December 28, 2006

Ζευγάρι γόβες, νούμερο 37




















Αυτό το ζευγάρι, νούμερο 37,
περπάτησε τους γονείς μου στο τελευταίο τους κατάλυμα,
με οδήγησε με αέρινες και σίγουρες δρασκελιές σ' ένα μεγάλο έρωτα
και με φυγάδεψε με επείγουσες, αόρατες πατημασιές,
μακριά του.
Με στένεψε σε αίθουσες αναμονής, συναντήσεις της υπομονής και αναμονές της προσμονής.
Με πήγε σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι, από χρόνο σε χρόνο.
Με συνόδευσε σε ερωτικούς προορισμούς και ερωτικές απογοητεύσεις,
αναγκαστικές πορείες και προδιαγεγραμμένες διαδρομές, διερευνητικούς περιπάτους και προσωπικές περιπλανήσεις.
Αυτό το ζευγάρι, νούμερο 37,
προσπέρασε καταστροφές, θανάτους, γέννες και γιορτές.
Περπάτησε δρόμους που μονοδρομήθηκαν, σπίτια που γκρεμίστηκαν, οικόπεδα που χτίστηκαν, στέκια που έκλεισαν.
Χόρεψε Πρωτοχρονιές, άντεξε χαλάζι και βροχές.
Διέσχισε όλες μου τις εποχές.
Από τότε που αγόρασα αυτό το ζευγάρι νούμερο 37,
τίποτα δεν είναι ίδιο,
παρά μόνο αυτό.
Απλά, δυο σόλες του έχω αλλάξει.

Friday, December 22, 2006

Καρδιά από πέτρα



Τούτη η πέτρα η στρογγυλεμένη,
η σμιλευτή και ζηλευτή,
πόσων αιώνων αγκαλιές
και θαλασσών τα χάδια 
δέχτηκε, για να γίνει καρδιά 
σαν τη δική μου.

Πoυ ούτε θυμάμαι πόσα χάδια 
και αγάπη στερήθηκε,
για να γίνει πέτρα.




Wednesday, December 20, 2006

ΓΟΥ'ΑΙΤ ΚΡΙΣΤΜΑΣ



Εικόνες αφιερωμένες στα χιόνα που δεν είδαμε και στις διακοπές που είναι ante portas, τις οποίες περιμένω πώς και τι, για να ξεκουραστώ, να ξεχάσω για λίγο το ξυπνητήρι και να διαβάσω κανένα βιβλίο (κι ας μην είναι μπροστά σε αναμμένο τζάκι ή ξυλόσομπα, όπως θα ήθελα ιδανικά, μέρες που 'ναι).
Άντε, Μέρη Κρίστμας αντ ε χάπι νιού γίαρ σε όλους!

Tuesday, December 19, 2006



Language is a virus from outer space.

And Ludwig (Wittgenstein) couldn't agree more.

Monday, December 18, 2006

Nr 8 by Jackson Pollock

Instinct has a priority to intelligence.

Imagination is intelligence with an erection.




INHIBITION IS A NAIL IN THE HEAD.

Saturday, December 16, 2006

WHO' S THAT GIRL?
















Την είδα για πρώτη φορά σε club της Βοστώνης να τραγουδά με τους Εurythmics. Φορούσε κοστούμι και είχε κοντοκουρεμένα καροτί μαλλιά. Τόσο όμορφη και εκφραστική, με υπέροχη, μελωδική φωνή, σου έκοβε την ανάσα με την απόκοσμη παρουσία της. Την είδα και πρόσφατα σε μια συνέντευξή της και τη θαύμασα πάλι. Χρόνια μετά την αποχώρησή της από το συγκρότημα που την έκανε διάσημη, με μια σημαντική σόλο καριέρα στο δυναμικό της και μια συγκροτημένη, ώριμη στάση που διασκεδάζει το πέρασμα των δεκαετιών, η Annie Lenox παραμένει ερωτική και always a lady. 'Ενας θηλυκός Peter Pan, ζωντανή απόδειξη ότι ο χρόνος σέβεται όσους σέβονται τον εαυτό τους.

Tuesday, December 12, 2006

Athens povera

Assemblage, museum installation, 'arte povera' by Sue Webster and Tim Noble
Assemblage, street installation, 'Athens povera' by Louis. Riankour

Αυτή την εικόνα, έξω τη συναντάς στα μουσεία, τις γκαλερί και τις μεγάλες εκθέσεις. Τα σκουπίδια είναι χύμα και σε κοινή θέα μόνο όταν υπηρετούν την τέχνη και την αισθητική των λίγων. Μπανάλ ολιγαρχία και αποστείρωση. Εδώ, το πράγμα είναι πολύ πιο εξελιγμένο. Η arte povera δε διαφεντεύεται από τους αδίστακτους και αλλαζόνες χορηγούς των εικαστικών δρώμενων, ούτε περιορίζεται σε κλειστούς, απαγορευτικούς για το ευρύ κοινό χώρους. Δεν αποτελεί ελιτίστική έκφραση. Είναι street art. H επιτομή του πλουραλιστικού εξπρεσιονισμού που αποτελεί δημιούργημα όλων, προσβάσιμο σε όλους. Η υπέρτατη δημιουργική έκφραση. Γι΄αυτό και δεν υπόκειται στη δικτατορία της λογοκρισίας και του εξωρραϊσμού. Είναι τέχνη ολοζώντανη, δυναμική και πέρα για πέρα αληθινή, που αγκαλιάζει όλες τις αισθήσεις και κυρίως την πιο αρχέγονη, την όσφρηση. Ποιά μορφή τέχνης μπορεί να το καταφέρει αυτό; Τι Tim Noble, Sue Webster, Jason Rhodes και όλοι αυτοί οι δήθεν. Εδώ, το assemblage το αληθινό. Και δε μαζεύεται...

(Μια τσάρκα με τα πόδια τόλμησα η καψερή το πρωί και με πήρε η μπόχα)


Thursday, December 07, 2006

Κεραυνοί και νεροδεσιές





Κεραυνός

Κεραυνοβόλος έρωτας υπάρχει, κεραυνοβόλα αγάπη δεν υπάρχει.
Η διαφορά είναι σπαθί, σύγχυση δεν μπορεί να γίνει, μόνο που ωσότου το καταλάβει κανείς περνάνε μερικές δεκαετίες. Στους ‘Καραμαζώφ’ κάποιος λέει όυι με την παρουσία της μια γυναίκα του διαπέρασε την καρδιά σαν σπαθί. Πράγματι, όλοι σπαθιασμένοι πάνε όταν ερωτευτούν. Είναι ζήτημα της στιγμής , σαν ανεξήγητη παρεξήγηση, λες και μέσα από την παρουσία δύο ανθρώπων συνεννοουνται και συνομιλούν δυνάμεις που δεν έχουν να κάνουν ντε και καλά με ανθρώπους. Γι’ αυτό συχνά ο κεραυνός μπορεί να κρατήσει μερικές ώρες, μερικές μέρες ή χρόνια. Πάντως ξεθυμαίνει. Ενώ στην αγάπη δεν υπάρχει τίποτα το ‘κεραυνοβόλο’. Τίποτα που να άπτεται του ερωτικού «πότε πρόλαβες;». Η δουλειά γίνεται μόνο με ψυχικά υλικά, θέλει χρόνο, πολύ χρόνο, πολλά εγώ στη σειρά (του ίδιου ανθρώπου), πάλι και πάλι, με νεροδεσιές, όπως θα έλεγε ο Πεντζίκης, με ψιθυριστά ξόρκια και ξύπνα κοιμήσου ανερμήνευτα. Όποιος αγαπά είναι άτυχος, όποιος ερωτεύεται ακόμα πιο άτυχος, μόνο ο άνθρωπος χωρίς ατυχία δεν πιάνει ποτέ του καλή ζαριά.
- Κ. Παπαγιώργης -


Aφιερωμένο στούς κεραυνούς που γίνονται νεροδεσιές με πολλά εγώ στη σειρά (του ίδιου ανθρώπου).

Wednesday, December 06, 2006

DANCING BAREFOOT





Privilege (set me free)

I see it all before me: the days of love and torment; the nights of rock-and-roll. I see it all before me. Sometimes my spirit's empty; don't have the will to go on. I wish someone would send me energy. Give me something. Give me something to give. Oh, God, give me something: a reason to live. My body is aching. Don't want sympathy. Come on. Come and love me. Come on. Set me free.S et me free. The Lord is my shepherd. I shall not want. He maketh me to lie down in green pastures. He leadeth me beside the still waters. He restoreth my soul. He leadeth me through the path of righteousness for His name's sake. Yeah, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil, for Thou art with me. Hey, Lord, I'm waitin' for you. Oh, God, I'm waitin' for you; Waitin' to open Your ninety-eight wounds and be Thee, be Thee. Lead me, oh, lead me. Leave me something. Leave me something to live. Oh, God, give me something: a reason to live. I don't want no handout; no, not sympathy .Come on, come and love me. Come on, set me free. Set me freeSet me free . . . Oh, I'm so young, so goddamn young. Oh, I'm so young, so goddamn young. Oh, I'm so young, so goddamn. Set me free. In the presence of my enemies, Thou anointest my head with oil. My cup runneth over. Surely, goodness and mercy shall follow meall the days of my life. And I shall dwell in the house of the Lord forever. Ah, damn, goddamn, goddamn, goddamn! Here I am!

Babelogue

I havent fucked much with the past, but I've fucked plenty with the future. Over the skin of silk are scars from the splinters of stations and walls I've caressed. A stage is like each bolt of wood, like a log of Helen, is my pleasure. I would measure the success of a night by the way, by the way, by the amount of piss and seed I could exude over the columns that nestled the p.a. Some nights I'd surprise everybody by skipping off with a skirt of green net sewed over with flat metallic circles which dazzled and flashed. The lights were violet and white. I had an ornamental veil, but I couldn't bear to use it. When my hair was cropped, I craved covering, but now my hair itself is a veil, and the scalp inside is a scalp of a crazy and sleepy comanche lies beneath this netting of the skin. I wake up. I am lying peacefully. I am lying peacefully and my knees are open to the sun. I desire him, and he is absolutely ready to seize me. In heart I am a moslem; in heart I am an american. In heart I am moslem. In heart I'm an american artist, and I have no guilt. I seek pleasure. I seek the nerves under your skin. The narrow archway; the layers; the scroll of ancient lettuce. We worship the flaw, the belly, the belly, the mole on the belly of an exquisite whore who spares the child and spoils the rod. I have not sold myself to god.


Redondo beach

Raise the sky.We got to fly over the land, over the sea.Fate unwinds and if we die, souls arise.God, do not seize me please, till victory.Take arms. take aim. Be without shame. No one to bow to, to vow to, to blame. Legions of light, virtuous flight. ignite, excite. And you will see us coming, formation, through the sky. Film survives. Eyes cry. On the hill, hear us call through a realm of sound. Oh, oh-oh. Down and down. Down and round, oh, down and round. Round and round, oh, round and round. Rend the veil and we shall sail. The nail, the grail: thats all behind thee. In deed, in creed, the curve of our speed.And we believe that we will raise the sky.We got to fly over the land, over the sea. Fate unwinds and if we die, souls arise.God, do not seize me please, till victory. Late afternoon, dreaming hotel. We just had the quarrel that sent you away. I was looking for you, are you gone gone ? Called you on the phone, another dimension. Well, you never returned, oh you know what I mean. I went looking for you, are you gone, gone ? Down by the ocean it was so dismal. Women all standing with a shock on their faces. Sad description, oh I was looking for you. Everyone was singing, girl is washed up on Redondo beach and everyone is so sad. I was looking for you, are you gone gone ? Pretty little girl, everyone cried. She was the victim of sweet suicide. I went looking for you, are you gone gone ? Down by the ocean it was so dismal, women all standing with shock on their faces. Sad description, oh I was looking for you. Desk clerk told me girl was washed up. Was small, an angel with apple blonde hair, now. I went looking for you, are you gone gone ? Picked up my key, didn't reply. Went to my room, started to cry. You were small, an angel, are you gone gone? Down by the ocean it was so dismal. I was just standing with shock on my face. The hearse pulled away, and the girl that had died, it was you. You'll never return into my arms cause you were gone gone. Never return into my arms cause you were gone gone. Gone gone, gone gone.

Good-bye.

Patti Smith. The poet, the composer, the singer, the artist. The androgynous sensuality. The unique female muse in Mapplethorpe's art. Ever so bold and dignified. I have cried and sighed and thrived through her music and poetry. Always inspired and inspiring, SHE ROCKS.





art by Louise Bourgois
Human relationships. The dominant male , its extrovert nature and excertion of power, from the father to the lover. The female prolific nature and the on-going process of creation as a method of survival, symbolised in her work by the reoccuring motif of the mother-like spider and its webs (the indefinite spirals of self-cognition and self-healing).
The astute, conceptual art of Louise Bourgois is a unique demonstration of a longterm commitment (6 decades) to creativity. In 2001 she turned 90.


We
real cool.
We
left school.
We
lurk late.
We
strike straight.
We
sing sin.
We
thin gin.
We
jazz June.
We
die soon.

'We real cool', Gwendolyn Brooks


Saturday, December 02, 2006

Is all that we see or seem but a dream within a dream?




Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;

Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!

O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

'A dream within a dream' by Edgar Allan Poe

Friday, December 01, 2006

WHAT WE SEE IS NOT WHAT WE GET

tree trunks



eye (detail)
WHAT DO WE SEE? Is what we see what really is, or are we projecting on it the image of what we long to see? Maybe we are focusing on the part of the image that is compatible with our needs, disregarding the bigger picture? We think we see clearly, but are we really looking? Seeing is believing they say. In what?
'Trompe l' oeil' is the ruthless game of deception our heart plays with our head.
None wins.

Wednesday, November 29, 2006

ARTVERTISING



Αυτή σειρά βραβευμένων καταχωρήσεων για την Timberland από τη διαφημιστική εταιρία Fallon Νέας Υόρκης, είναι μόνο ένα από τα αμέτρητα παραδείγματα που καθιστούν σαφές ότι η διαφήμιση αποτελεί κλάδο της σύγχρονης conceptual τέχνης. Η σύλληψη και η αισθητική περιλαμβάνουν το προϊόν ως αναπόσπαστο μέρος της δημιουργίας. Και το αποτέλεσμα μιλάει δυνατά. Όταν οι δημιουργικοί της διαφήμισης έχουν να παίξουν με την ελευθερία που τους δίνει ένας πελάτης 'ανοιχτός' και με υψηλό αισθητικό κριτήριο, μπορούν πραγματικά να 'ζωγραφίσουν'. Δυστυχώς, εδώ, τα πράγματα είναι ακόμα διαφορετικά. Οι πελάτες αυτής της κατηγορίας λίγοι, τα brand names και τα προϊόντα τεράστια και τα καλά concepts χάνονται κάπου στην πορεία της εκτέλεσής τους. Η ελληνική διαφήμιση τα τελευταία χρόνια έχει να επιδείξει πολλές καλές δουλειές που είχαν μεγάλη απήχηση στο κοινό. Αυτό σημαίνει ότι το καλό αναγνωρίζεται και επιβραβεύεται. Θέλει αρετή και τόλμη η δημιουργία. Ελπίζω ότι σιγά-σιγά θα καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο τα αξιόλογα μηνύματα, ανάμεσα στο ως επί το πλείστον kitsch, ανέμπνευστο και καταθλιπτικό τοπίο των μέσων.
Keep walking and seeking out.

HUNGRY MINDS?

FOOD FOR THOUGHT:


















Art Basel / Miami Beach / 7-10 December 'o6

From Thursday to Saturday 12 - 8 pm., the lucky ones who will be in Miami Florida, can be part of the largest yearly event in the contemporary art world. 200 of the leading galleries will be displaying the hottest new and greatest established artists and their work. A large choice of multiples starting from a few hundred dollars to museum callibre artworks costing millions of dollars.
Feast for the eyes and food for thought!



(all pictures, courtesy of Art Basel Miami)


Tuesday, November 28, 2006

Είπαμε. Δεν πάμε στη δουλειά αμέσως μετά το ξενύχτι!

Sunday, November 26, 2006

THE WIT





































.
Εκτός από το ότι έχουμε ακόμα πολλές δουλειές, έχουμε και άπειρα αδιάβαστα βιβλία, δεκάδες μέρη να επισκεφτούμε και x ανθρώπους να ζήσουμε. Χωρίς αίσθηση του χιούμορ δε γίνεται τίποτα από τα παραπάνω. Σου μένει μόνο ο τσιμεντόλιθος αγκαλιά. Γι' αυτό, όταν πρόκειται για το εγγενές αυτό χάρισμα (από το μαιευτήριο το κουβαλάς. Ή το 'χεις ή δεν το 'χεις), ομολογώ ότι είμαι η χειρότερη ρατσίστρια: άνθρωπο χωρίς χιούμορ, εγώ προσωπικώς, δεν. Το θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση επικοινωνίας και συνύπαρξης. Το 'χω ανάγκη. Χωρίς αυτό μαραζώνω, πέφτω σε νάρκη, απελπίζομαι. Όποτε βέβαια συναντώ το Κ2, τη Ferrari F4 του χιούμορ (black, minimal και αυτοσαρκαστικό) με διαπερνούν ρίγη συγκίνησης. Είναι σπάνιοι οι άνθρώποι που συνδυάζουν ταλέντο, καλλιέργεια, ωριμότητα και εκείνη την πνοή έμπνευσης (Wit). Αυτούς όταν τους συναντάς σε θαμπώνουν με το 'φωτοστέφανό' τους. Τους ακολουθείς με τη μια. Την πατάς και με τη μία αν έχουν χαμηλό eq.




(art & wit by Quino & Garry Larson)



"SOMOS LO QUE HEMOS PERDIDO"
- Alejandro Gonzales Inarritu -
"we are what we have lost"
"ΕΙΜΑΣΤΕ Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ"
(χωρίς εικόνα)

Saturday, November 25, 2006




Η σιωπή ήταν που την έσπρωξε κοντά του. Η πηχτή σιωπή, που κόβεται με το μαχαίρι, σα βούτυρο. Εκείνη που χώνεσαι μέσα της και βαραίνεις ξαφνικά τόσο πολύ, που κάθε παραμικρή, αυτονόητη σκέψη, την κάνεις με μόχθο, όπως κάθε μεγάλο κατόρθωμα. Μέσα σε μια τέτοια σιωπή είχε εγκλωβιστεί για χρόνια. Δεν ήταν παύση, εκείνο το ηδονικό ‘ανάμεσα’, που έχει γνωστή αρχή και βέβαιο τέλος. Ήταν η αναπόφευκτη σιωπή στην οποία καταφεύγεις παραπαίοντας, κουρελιασμένος από τις αλλεπάλληλες μάχες με την κακοφωνία, τους ακατάληπτους διαλόγους, τους μονολόγους που γυρνάνε πίσω σαν ηχώ και την κατάφωρη ανυπαρξία επικοινωνίας και επαφής. Η παγερή σπηλιά στην άκρη του νου, στην οποία καταφεύγει κανείς από ανάγκη και απόγνωση, για να αποφύγει τα σκάγια της επόμενης ασυνεννοησίας, και μετά χάνει την έξοδο στη δαιδαλώδη δομή της ακαταληψίας. Μια ολόιδια σιωπή τον έσπρωξε κοντά της. Και οι δύο ίδιες σιωπές βρέθηκαν και συντονίστηκαν, ενώθηκαν και έδωσαν καλειδοσκοπικά σχήματα, ήχο καμπάνα και στίχους νεράκι. Δημιούργησαν έναν ολόκληρο κόσμο από το τίποτα. Δηλαδή, όπως ακριβώς γίνονται τα λουλούδια, τα παιδιά, οι ήλιοι και οι πλανήτες τους. Τη σύνθεση αυτή την ονόμασαν «Σιωπηρή συμφωνία για δύο σε ‘μη’ μείζονα», γιατί επιτρέπονταν όλα, αφού ήταν ολοδικά τους.
Πέρασε αρκετός καιρός και άλλος τόσος. Μέχρι που μια μέρα οι πυροβολισμοί άρχισαν να ακούγονται ξανά. Στην αρχή σποραδικά και από πολύ μακριά, σαν από άλλο κόσμο και στη συνέχεια πιο δυνατά κι’ από κοντά, μέσα από το ίδιο σπίτι. Εκείνος και εκείνη έτρεχαν στους διαδρόμους και κρύβονταν στις ντουλάπες και στα πατάρια, για λίγη ησυχία. Λίγη σιωπή. Την ανακουφιστική σιωπή/παύση με το σίγουρο τέλος. Αλλά όσο οι σιωπές-παύσεις πύκνωναν και απλώνονταν, άρχισαν να ενώνονται μεταξύ τους σε μια μεγάλη σιωπή. Κι έτσι, ήρθε πάλι η σιωπή-σπηλιά. Εκείνη που καταφεύγεις από απόγνωση, για να μη σε πάρουν τα σκάγια της επόμενης ασυνεννοησίας. Η σιωπή που σε εγκλωβίζει για χρόνια στο χρόνο της. Η καταληκτική, σαν ιστός αράχνης σιωπή. Η πυκνή σα βούτυρο, λιγωτική
σιωπή.

(το παραπάνω κείμενο αναπαράγεται με copy-paste σε διαφορετικούς τυπο-γραφικούς χαρακτήρες και όσες φορές αφορά τον καθένα)



(στον Herr Dr. Νεκ Αλεβ :))

Wednesday, November 22, 2006

BARE MENU
APPETISERS:
chewing identities
swallowing simulations
digesting the obvious
MAIN DISHES:
feeding the masterplan
excreting our selves.
LET'S DO LUNCH.
(Photo by Vanessa Beecroft, 'Performance VB52', 2003)

Sunday, November 19, 2006

SERIAL KILLERS II : ΔΙΨΑ ΓΙΑ ψ-ΑΙΜΑ.



Κι εκεί που η άνθρώπινη προοπτική είχε ήδη αρχίσει να διαγράφεται δυσοίωνη, μια νέας γενιάς s
erial killers άρχισαν να εξαπλώνονται με γρήγορους ρυθμούς. Δε μιλάμε πλέον για το παρωχημένο είδος ψυχοπαθών που αφαιρούν καθ’ έξιν και κατά συρροή βιολογικές οντότητες, αλλά για ένα νέο υβρίδιο serial killer, τους huborgs. Oι huborgs είναι άνθρωποι που σταδιακά και κατά βούληση αντικαθιστούν τον ανθρώπινο ψυχισμό τους με λογισμικό ανδροειδών και στη συνέχεια, γίνονται ψυχροί εκτελεστές της ψυχο-συναισθηματικής οντότητας των θυμάτων τους. Μπορεί να ακούγονται τρομακτικοί, αλλά δεν τους φαίνεται καθόλου. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ένα huborg εξ όψεως. Είναι καθημερινές παρουσίες, που κυκλοφορούν ανάμεσά στους ανθρώπους, συνεργάζονται μαζί τους, κινούνται σε όλους τους κοινωνικούς κύκλους, δείχνουν απόλυτα ισορροπημένοι, είναι ευγενικοί και κοινωνικοί, γοητευτικοί, ερωτεύσιμοι, επιτυχημένοι. Οι huborgs, πριν γίνουν κατά συρροή δολοφόνοι ψυχών, πρώτα γίνονται βιαστές των δικών τους βιωμάτων και δήμιοι του συναισθηματικού τους γίγνεσθαι, στο βωμό της αυτοκυριαρχίας, της αυτοσυντήρησης και της εγωπάθειας. Καταργούν τους υποδοχείς της ευαισθησίας, τους αντικαθιστούν με κρυφά USB ports και με τη δικαιολογία ότι τα συναισθήματα είναι δείκτης αδυναμίας, φορτώνουν ένα ειδικό πρόγραμμα που διαγράφει όσα ‘κατά λάθος και εκ παραδρομής’ έχουν νιώσει.
Αφού λοιπόν εκσυναισθηματωθούν πλήρως, εμφανίζονται με ένα σενάριο εικονικής αυτογνωσίας, για να ακυρώσουν και τα συναισθηματικά βιώματα των άλλων. Με συνοπτικές διαδικασίες, νηφαλιότητα και κλινική αποστείρωση εκτελούν το τέλειο έγκλημα χωρίς αποδεικτικά στοιχεία και η ιστορία επαναλαμβάνεται σε κάθε επόμενο θύμα. Παράλληλα με την καταστροφή των συναισθημάτων, τα huborgs συχνά μολύνουν τα θύματα τους με ιό που μεταφέρει το δικό τους λογισμικό, μετατρέποντας έτσι πολλές φορές τα θύματα σε θύτες. Τα huborgs είναι αποτέλεσμα εργαστηριακών πειραμάτων νανοτεχνολογίας, όπου οι ερευνητές έχασαν τον έλεγχο, όταν νανορομπότ που εμφύτευσαν σε ανθρώπινο dna αυτονομήθηκαν. Το νέο είδος που προέκυψε βρίσκεται πλέον παντού. Είναι φίλοι και συγγενείς των ανθρώπων, άσημοι και διάσημοι. Είναι η κακοπροαίρετη γειτόνισσα που μισεί τα ζώα, ο 'macho' που δέρνει τη γυναίκα του, ο γιατρός που πειραματίζεται με τα πρωτόκολλα των ασθενών του για να τα 'παίρνει' από τις φαρμακευτικές, ο ασυνείδητος οδηγός που εγκαταλείπει το θύμα του στη μέση του δρόμου, ο πολιτικός που καλύπτει το σκάνδαλο υγείας διακυβεύοντας το μέλλον των παιδιών, ο σχεδιαστής του computer game που βάζει τους πιτσιρικάδες να σκοτώνουν γιαγιάδες και μωρά στις οθόνες του υπολογιστή για να κερδίζουν πόντους, ο δημιουργός του cartoon με τα ξεκοιλιάσματα...
Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.
Με τους ρυθμούς που εξαπλώνεται η δράση τους, σε λίγα χρόνια τα huborgs θα έχουν ολοκληρώσει το έργο τους.
Κανείς δε θα ξαναδιαβάζει ποίηση, τέχνη δε θα υπάρχει και για αγάπη, ούτε λόγος.
Όλοι θα εργάζονται σε εργοστάσια και πολυεθνικές και το βράδυ θα βλέπουν reality shows.
Η μόνη ελπίδα σωτηρίας της ανθρωπιάς (ό,τι θα έχει απομείνει από αυτή) θα έγκειται πλέον στους cymans, τα ανδροειδή τύπου Johnny Walker.

Helter Skelter, Splatter rules!





A Dream Within A Dream


Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

- Edgar Allan Poe -

Friday, November 17, 2006

Βοήθεια! Serial killers με pampers!


Τα έχω χαμένα. Είδα το cartoon για το οποίο λυσσάνε όλα τα παιδιά σήμερα, όπως λυσσάγανε παλιότερα για τους Simpsons και ακόμα πιο πριν, για τον Snoopie. Δεν είναι άλλο από ένα ολιγόλεπτο splatter, εφάμιλλο του Σχιζοφρενή δολοφόνου με το πριόνι. Αυτοακρωτηριασμοί, χέρια-πόδια στο blender και τα μυαλά στα κάγκελα. Μόνο που εδώ ο κυνισμός είναι πολύ ισοπεδωτικός, γιατί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα περνάς από την αθωότητα και το naive σε κατάσταση 'Εξορκιστή' και βάλε. Το twist to the tale σπάει κόκκκαλα. Εγώ που ανήκω σε άλλη γενιά έπαθα σοκ με τη βιαιότητα και την ωμότητα των εικόνων, αν και σε μορφή cartoon. Τα πιτσιρίκια γελάνε με αυτό και διασκεδάζουν. Τι ακριβώς συμβαίνει; Εξοικειώνουν τη νέα γενιά στην ωμή βία από το δημοτικό, για να αντέξει το σκληρό κόσμο στον οποίο καλείται να επιβιώσει, ή εκκολάπτεται από το σύστημα μια γενιά σειριακών δολοφόνων; Αν ο σαδομαζοχισμός είναι πλέον η βασική προϋπόθεση για τις μελλοντικές ανθρώπινες σχέσεις, τότε καλά θα κάνουμε να εντάξουμε στην καθημερινότητα και τα περιβόητα videos από τα σχολεία...
Υ.Γ. Εγώ ζω στο μικρό σπιτι στο λιβάδι, φαίνεται. Ένα δίωρο αφού ανέβασα αυτό το ποστ συνομίλησα με τον Παναγιώτη, ετων 9, και σας παραθέτω μέρος όσων μου αποκάλυψε:
"Είναι πολλά παιχνίδια για το play station που έχουν σκοτωμούς, ξεκοιλιάσματα και κομμένα κεφάλια. Διαλέγεις το όπλο σου. Εγώ σκότωσα μια γιαγιά με μαχαίρι στο δρόμο και κέρδισα πόντους και λεφτα. Η ξαδέρφη μου με πέρασε, γιατί σκότωσε δύο γιαγιάδες. Έχει πλάκα. Μπορείς να πουλάς και ναρκωτικά, αλλά αυτός ο κωδικός είναι λίγο κακός. 'Εχω κι ένα game με συμμορίες που σκοτώνουν κόσμο...Αυτά όλα γράφουν από 18 και πάνω, αλλά όλοι έχουμε γιατί μας τα αγοράζει η γιαγιά και ο παπούς"
Υ.Γ2: Αφού είναι από 18 και πάνω, ησύχασα! Μη γεμίσουν και τα αναμορφωτήρια. Να' ναι ενήλικες και ώριμοι οι σειριακοί δολοφόνοι. Αν και όπως είπε ο Παναγιώτης, υπάρχουν οι καημένοι οι παππούδες που κάνουν τα 'βαποράκια' ερήμην τους. Εγώ πάλι, θέλω επειγόντως dormicum overdose κατόπιν τούτων, ή μια επιτυχημένη λοβοτομή, έτσι ώστε αν ποτέ έρθει η ώρα να με ξεκοιλιάσουν για πλάκα, να έχω τουλάχιστον δικαιολογία που θα δεχτώ παθητικά τη μοίρα μου.

Wednesday, November 15, 2006

Mark Dion, 'Library for the birds'

Tα πραγματα στη θέση τους.

Στα αρχεία:
οι ακυρωτικές συγγνώμες,
οι ψευδείς δηλώσεις,
οι εφέσιμες υποσχέσεις,
οι διμερείς συμβιβασμοί,
οι ματαιώσεις των συναισθημάτων,
οι παραβλέψεις εκ προμελέτης,
οι παραγραφές των μνημών,
οι υπόλογοι έρωτες,
τα πειστήρια ανοχής.
Στα αρχεία.

Να αδειάζει ο τόπος.
Του καθενός η αλήθεια,
δικαιώνεται
μόνη της.


Monday, November 13, 2006

Ο σουρεαλισμός

καλά κρατεί









1. Ηieronymous Bosch, 'Hell' (detail), c.1500)

2. Salvator Dali, 'The great masturbator', 1929
3. Moriko Mori, 'Wave UFO' 2003


ή αλλιώς,

λογική και πραγματικότητα:

καμία σχέση.

Είδα το 'Babel'. Αριστοτεχνική υπερπαραγωγή. Όμως, πολύ αγχώθηκα και κάποια στιγμή μέχρι που νευρίασα από το overdose απελπισίας. Αλλά τελικά, η αίσθηση που μου άφησε ήρθε να κουμπώσει με τις σκέψεις που κάνω τελευταία σχετικά με τις ανατροπές και το χάος που επιφέρουν. Γιατί τελικά, το τυχαίο και το πέρα από κάθε φαντασία είναι αυτό που ορίζει την εκάστοτε πραγματικότητα, όσο και αν εμείς τη σχεδιάζουμε, τη φανταζόμαστε και την προγραμματίζουμε. Συνήθως, αυτό που συμβαίνει δεν έχει καμία σχέση -σαν τελικό αποτέλεσμα- με αυτό που επιθυμούμε να συμβεί. Ως δια μαγείας, θα γίνει ένα 'τσικ' και θα πέσουμε έξω στις προβλέψεις μας. Αυτό το ζούμε καθημερινά κι εδώ είναι που μπαίνει το οξύμωρο της ύπαρξης: Αμ ξέρουμε ότι γκρεμίζεται από μόνο του κάθε βράδυ, αμ το χτίζουμε ξαναμανά κάθε πρωί, αμ δεν επιτρέπονται κι οι βάρκες ως εναλλακτική. Σα σενάριο του Κιμ Κι Ντουκ. Από αύριο Γκάρφιλντ και πολύς μου είναι.

Chance is God's real name.

Δε θυμάμαι ποιός το είπε, αλλά συμφωνώ απολύτως.





Sunday, November 12, 2006

GIRLTALK

Photo by Cindy Sherman

"Women can fake an orgasm,

whereas men can fake

entire relationships"

-Sharon Stone-


Question:

"Is this what happens when we insist on lusting for the right (wrong?) part of the brain? "

- not Sharon Stone-


Answer:

"THE TRUTH IS OUT THERE"

- the x-files -

















Between the conception and the creation,Between the emotion and the response,
Lies the shadow.


-T.S. Eliot-

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna