Sunday, December 30, 2007

8




Δυο υπεραγαπημένοι, χθες βράδυ, με κατήγγειλαν εν χορώ ότι υποκύπτω στους αυτοματισμούς που εγώ η ίδια προσπαθώ να καταργήσω. Έτσι, αυτό το σκυλί του Παβλόφ (εγώ), παραβλέπει το κόκκινο φως της διαδικτυακής του τιμωρίας και περνά κατευθείαν στο πιατάκι-ποστάκι, που έγραψε σε συμβατικότατο word και ανέβασε με συμβατικότατο dial-up και πολλή υπομονή (μιλάμε έβαψα τα νύχια μου μέχρι να ανοίξει το ρημάδι και σόρυ για αυτή τη γραφική νότα στο καθ' όλα σοβαρό και λυρικό αυτό ποστ, κλείνει η παρένθεση).
Εξάλλου, το χορικό της ενάτης του
Beethoven, που αυτή τη στιγμή συνοδεύουν τα δάκτυλά μου πάνω στο πιάνο-πληκτρολόγιο, είναι πολύ καλό έναυσμα για τέτοιου είδους παρορμητικές και γενναίες αντιδράσεις.
Η επιβεβλημένη δια της βίας αποχή από το ιντερνέτ και το μπλογκ ήταν πλήγμα που όμως με βοήθησε αρκετά να πάρω τις αποστάσεις που είχα ανάγκη. Πάντα επιζητώ απομόνωση τις γιορτές και ειδικότερα φέτος. Το 7 ήταν η πιο συμβολική και αφαιρετική χρονιά τής τελευταίας δεκαετίας. Έκλεισαν ανοιχτά θέματα που εκκρεμούσαν από μήνες μέχρι και αιώνες και έτσι κλειστά και επτασφράγιστα έπεσαν στο ποτάμι του χρόνου που κυλά πάντα πίσω μαs. Και έκλεισαν όλα μόνα τους, σχεδόν μαγικά, χωρίς να χρειαστεί να κάνω τίποτα παραπάνω από το να ερμηνευω σημάδια. Σίγουρα κάποιες καινούργιες αρχές έκαναν την εμφάνισή τους, όπως συμβαίνει πάντα να ξεφυτρώνουν δίπλα στα τελειωμένα και τα ξεριζωμένα. Και η φυσική επιλογή θα παίξει πάλι το ρόλο της και θα εκτελέσει όλες τις νέες θνησιγένειες. Δεν ανησυχώ καθόλου. Είναι ελάχιστες αυτές οι αρχές που θα διανύσουν απόσταση μέχρι το τέλος τους. Τον γνωρίζω καλά πια αυτόν τον κύκλο. Ευτυχώς.
Ο καθένας από εμάς κάνει τις επιλογές του και το αδιάκοπο ξεσκαρτάρισμα είναι ένδειξη ψυχικής και πνευματικής υγείας, γιατί μόνο με συνεχές ξεχορτάριασμα αναγνωρίζεις και δίνεις την αξία που αντιστοιχεί στα όμορφα λουλούδια και ανοίγεις παράθυρο στη θεά που ορίζει τη διαδρομή σου.
Η καλύτερη ένδειξη ότι προχωράς, είναι όταν αφήνεις πάντα κάτι πίσω.
Αρκεί να τιμάς τις σταθερές σου. Τα αστέρια που σε ακολουθούν και τα ακολουθείς όσο μακριά και να πηγαίνεις. Αποτελούν τον αστερισμό σου που πρέπει να μάθεις καλά να διαβάζεις ανάμεσα στο πλήθος, τον οποίο μετά από λάθος διαβάσματα κι άλλους τόσους λάθος δρόμους, έμαθες να ξεχωρίζεις αυτόματα, χωρίς να σκέφτασαι πια ποιά ευθεία ενώνει τι.
Αυτός σε συντροφεύει πάντα.
Είναι η πυξίδα σου, που κάνει το άπειρο να φαντάζει λιγότερο αγωνιώδες και τρομακτικό απ’ ότι ο φόβος και η ανασφάλεια σε θέλουν να νομίζεις
και σε κάνει να το βλέπεις πιο προσηνές και στρογγυλό.
Σαν ένα ξαπλωμένο 8 πού στ’ αληθινά είναι.
Εύχομαι σε όλους, καλή πορεία στο χρόνο.

υ.γ. μετά απ' όσα είπαμε για εγωικές και ναρκισσιστικές σκηνοθεσίες, προβολές, καταβολές, παραβολές, νοητικές παραπλανήσεις και βιοχημικές ατασθαλίες, η αγαπημένη αγκαλιά και η συνωμοτική σιωπή που σε κοιτά τρυφερά στα ματιά και σού υπόσχεται να σε προστατέψει από τους κακούς είναι το πρακτικό φάρμακο σε όλη τη θεωριολογία.


Monday, December 24, 2007

trust test

Πάρε χαρτί και μολύβι και γράψε το όνομά σου.
Με μεγάλα κεφαλαία γράμματα. ‘Εγώ’. Μετά σβήστο με μανία, να σπάσει η μύτη του μολυβιού και ξαναγράψτο από κάτω. Πιο μικρό, το μισό. Και μετά, ακόμα πιο μικρό. Και πιο μικρό. Μέχρι να αναρωτηθείς τι έχεις γράψει. Μέχρι να μην μπορείς να ξεχωρίζεις τα γράμματά σου. Να μην μπορείς να δεις τι σε έκανες. Και να θαυμάσεις πόσο μικρός μπορείς να φανείς στα μάτια σου. Μετά, πάρε μια βαθειά α ν ά σ α κι έλα να μου πεις τι δε βλέπεις. Πόσο δε σού θυμίζεις όλα όσα σού έμαθες να νομίζεις. Kαι τότε, άσε με να υπογραμμίσω με αγάπη το μικρό σου μεγαλείο.

Wednesday, December 19, 2007

CSI


NO DSL
NO OTE
NO HOL
NO MSN
NO MBA
NO PHD
NO BMW

Saturday, December 15, 2007

σάς εύχομαι από βάθους καρδιάς να min tozisete.
(που να πέσει οτε να με κάψει)



Thursday, December 13, 2007

χελωνονιντζάκι τής 3ης διεθνούς


Είναι ένα γραφικό τυπάκι -έχω προσλάβει τέτοια κατά καιρούς στη δουλειά- που επειδή έχει φτιάξει ιμάμ με ολίγην από Μπουκόφσκι, Τσάντλερ, Κέρουακ, Έγκελς και Σολτσενίτσιν και έχει καταπιεί όλο το Λύντς, τον Τζάρμους και τα άπαντα τού Ταρκόφσκυ σε χάπι που τού το έχωσε βαθειά στον οισοφάγο ο καθοδηγητής του, για να μην παλινδρομήσει, έχει και την εντύπωση ότι μπορεί να καβαλήσει ό,τι περνά από μπροστά του, εκτός από τη δίχρονη καφετιέρα του με τη σπασμένη εξάτμιση (έχει ιδιάζουσα οικολογική αντίληψη και σέβεται τον κουφό συνάνθρωπο).
Αποτελεί μέλος μιάς ολόκληρης, πολυπληθούς φυλής, που βιώνει τη μαζική παράκρουση ότι έχει το αποκλειστικό δικαίωμα στην ευφυία, την καλλιέργια, τη δημιουργικότητα και την κοινωνική συνείδηση.
Πρόκειται για το χειρότερο δείγμα προκατάληψης και ρατσισμού. Ο,τιδήποτε ξένο προς αυτό (ιδεολογικά) και πέρα από τα σύνορα Αλεξάνδρας-Πανόρμου (χωροταξικά) είναι για μολότωφ. Μονίμως θυμωμένο με τον κόσμο και αγριεμένο, περνά τα τριάντα και ακόμη δεν έχει καταφέρει να ασχοληθεί με την ουσία των πραγμάτων, παραμένοντας εγκλωβισμένο στη σημειολογία, την περιπτωσιολογία, τις ιδεολογίες που έχει αποστηθίσει στην ντόπια Komsomol και στη θρησκεία τού 'εντυπωσιακού τίποτα'.
Αν ρίξεις μια ματιά βαθειά μέσα στη ζωή του, θα βρεις μια μικροαστική εστία, μια Ιοκάστη που το κυνηγά με το ταπεράκι, έναν Κρέοντα -που παιδιόθεν τού τα έκοψε σύριζα- να σαπίζει με το φανελλάκι σε μια πολυθρόνα, σεμενάκια στους καναπέδες και μικροαστικά ταμπού κορνιζαρισμένα στους τοίχους. Θα βρεις άπαντες τους κλασικούς λόγους πού εγείρουν όλον αυτόν το θυμό και το φθόνο. Το γεγονός όμως, ότι δεν έχει κάνει ποτέ κάτι υπερβατικό στη ζωή του, δε δικαιολογεί την τόση έπαρση που κουβαλά και τον άκρατο κυνισμό. Σιγά τα αίματα και τα εντόσθια. Πιασάρικα είναι, δε λέω. Πολλοί παρασύρονται και εντυπωσιάζονται με την αγριογκόμενα που φτύνει και βρίζει και άλλες τόσες, που εκστασιάζονται με το αντίστοιχο αρσενικό γκαζάκι. Το ερώτημα είναι, έχει φάει ποτέ λίγο ξυλαράκι (κυριολεκτικό και μη) να ξεχάσει το νονό που το βάφτισε; Τού' χει πεθάνει κανείς στα χέρια; Έχει βρεθεί στη θέση να πρέπει να πάρει απόφαση για τη ζωή κάποιου που αγαπάει; Δηλαδή, έχασε ποτέ τη γη κάτω από τα πόδια του για οποιοδήποτε λόγο, για να δεί το αληθινό πρόσωπο του σπλάτερ; Ίσως, λέμε, ίσως τότε να ξεθύμωνε λιγάκι και να ξεφουσκωνε το αερόστατο -'εγώ' (αν και έχουμε δει και αμετανόητες περιπτώσεις,πού την έκαναν για στρατόσφαιρα, παρ'όλες τις κακουχίες και τα χτυπήματα τής μοίρας).
Με άλλα λόγια: η ζωή είναι πολύ μικρή, για να είναι τόσο θυμωμένη. Άσε που στα κορίτσια δεν είναι πια καθόλου σέξυ ο τσαμπουκάς. Αυτό περνούσε τότε πού εκαίγαν τα σουτιέν τους κι αφήναν λυκότριχα. Και το χειρότερο; Αυτός ο douvroudjas, σε δέκα χρόνια, εκδηλώνεται ως υστερία και κατινιά (μακριά από εμάς, μαινάς, κι όπου αλλού θέλεις, ας πάς). Στάνταρ. Κι αυτή η επιδειξιομανία με τις cojones είναι επισης λίαν αντιαισθητική, ειδικά σε πολύ στενα παντελόνια ή κοντή φούστα. Τέλος, πέρα από το θέμα αισθητικής υπάρχει και κάτι άλλο: έκθεση στην έκθεση, Θα τα πάρεις και στο χέρι, μια ωραία πρωία. Κι αυτό, καραστάνταρ.


υ.γ.1: Άλλη φορά, να μην τη λές, εκεί που δε σε παίρνει. Ή μήπως, ποντάρεις στη σιωπη και την αξιοπρέπεια, πού στο manual σου είναι συνώνυμες με την υποχωρητικότητα, την αδυναμία και τα αστικά κατάλοιπα;
υ.γ.2: η απάντηση έρχεται πριν την ερώτηση (παραμένω πάντα πιστή οπαδός τού Όσκαρ τού Άγριου και τής 'Αμστελ: γιατί έτσι μάς αρέσει.


Wednesday, December 12, 2007

πεταμένα λεφτά

ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΒΑΤΟΥ

Το αγροτεμάχιο που επωλήθη για να ενοικιαστεί
βιαία πνοή
οι μετοχές των πλοίων αμετάβλητες
στον όρμο του αχανούς
ένα πανάκι που αγοράστηκε να περιμένει
τον κρίσιμο ούριο
κι όμως ετύλιξε το ιστίο του ναυαγού
παλιό κρασί που το πλαγιάσαμε σε κάβα
στου καπηλειού τη πτώχευση
ο μεθυσμένος πόθος μας για παλαβό καρφίτσωμα
των σταφυλιών σε δάσος δέντρων με κλαδιά

και περαιτέρω
αγορασμένοι συγγενείς σαν πουλημένοι φίλοι
χαλιά χειρός κεντήματα που αθλούνται στο ξεθώριασμα
μαζί και οι ανακαινίσεις τους (restaurations)
- ανακαινίσεις είπα? χρυσές δουλειές της καλλονής
σε βάρος της μελέτης
πούδρες εταίρες θέλγητρα καμώματα του δόλου
στα καταγώγια της αισθητικής
σε βάρος της αγάπης

και μια γυναίκα όλο τρελή
στον ύπνο λογικεύεται

χαλάλι όλα τα χρήματα -

οι άνθρωποί τους
πεταμένα λεφτά.


- Γιάννης Βαρβέρης , Πεταμένα λεφτά


An Argentine gaucho named Bruno
Said "sex is the one thing I do know.
Now, women are fine
And sheep are divine
But llamas are numero uno!"

Monday, December 10, 2007

ΙΚΕΑ



Aποφεύγετε την προστακτική και πολλώ μάλλον την ευκτική. Για το ευκταίο αποτέλεσμα, προτιμάται η υποτακτική. δεν απαιτείς, δεν επαιτείς, ούτε τα απολύτως θεμιτά και αυτονόητα. Γιατί είναι αυτονόητα για σένα, αλλά ενεργοποιούν δικαιολογημένους μηχανισμούς άμυνας που εκφράζονται άλλοτε με επιθέτικότητα και άλλοτε με άμεση απόσυρση, χωρίς αντικατάσταση με καινουργές μοντέλο, καταλυτικό και φιλικό προς το περιβάλλον. Απαραίτητη η προσαρμοστικότητα χαμελαίοντα στις εναλλαγές διάθεσης τού αντιπάλου δέους, για διαφορετικό χρωματάκι κάθε φορά, ανάλογα με την προσταγές τής μόδας που σχεδιάζει η ψυχολογία του (ενίοτε φοριέται και το εμπριμέ). Ιδανικά είναι τα αντανακλαστικά αιλουροειδούς, για άμεση ανταπόκριση σε ό,τι. Οι αντιστάσεις παρακαλούνται, να υποτονισθούν και να αναλογούν με εκείνες τής αρκούδας σε χειμέριο λήθαργο, για να μην εγείρονται ανασφάλειες από αντιδραστική κινητικότητα και ανεξέλεγκτη νευρικότητα. Προσοχή όμως, μην υποπέσετε σε χειμερία νάρκη, γιατί αυτή παρατηρείται στα ψυχρόαιμα και θα χαρακτηρισθείτε ως τέτοιο αμετάκλητα. Προπάντων, μην αντιστέκεσθε. Η στωικότητα, η υπομονή και η θετικότητα επιβραβεύονται ετησίως στα βραβεία 'Ωρύων' και σε βάθος χρόνου με σταθερότητα και αρμονία στη σχάση και στη σχέση. Αναπτύξτε την ευρηματικότητα ως προς τη διατήρηση τού ενδιαφέροντος σε υψηλά πάντα επίπεδα, διότι ελοχεύει η πλήξη σε κάθε γωνία και ως εκ τούτου, η δική σας λήξη. Η αναπνοή να είναι απαραιτήτως ελεγχόμενη και χαμηλών τόνων γιατί παρεξηγείται ως δυσανασχέτιση και η αντίληψη αυτή προκαλεί εντάσεις. Λέξη και έννοια-ταμπού: διάλογος, aka. υψηλά επιπεδα τοξικότητας με άμεση επίδραση στο κεντρικό νευρικό σύστημα.
Αν ακολουθηθούν οι οδηγίες και εφαρμόζονται σταθερά, χωρίς παρεκκλίσεις, κερδίζετε τη χρυσή εγγύηση τού καταστήματος και από αναλώσιμο βοηθητικό έπιπλο προάγεσθε σε καναπέ-κρεβάτι, με προοπτικές μονιμοποίησης ως αναπόσπαστο τμήμα τής οικοσκευής.
καλή αποτυχία!


)

Sunday, December 09, 2007

mirage



υπάρχουν βιώματα φαντάσματα
άτοπα,
εκτός κοινόχρηστων χώρων,
στιγμές παράλληλων χρόνων,
χωρίς αυτόπτεις μάρτυρες και πειστήρια, άτοπα,

που άμα τη λήξει τους,

κανείς δεν είναι σε θέση να αποδείξει

ότι δεν ήταν γέννημα φαντασίας.

γιατί υπάρχουν και όνειρα, που μάς ξυπνάνε το πρωί,
πιο ζωντανά από την πραγματικότητα
.


οικο-

Με την ευκαιρία τής επίσκεψής μου στην Αθήνα τού Συντάγματος που άλλαξε(από το public) και το γεγονός ότι υπηρξα αυτόπτης μάρτυρας τής καταναλωτικής προεόρτιας υστερίας εις βάρος τών 5 διαδηλωτών, οι οποίοι θάφτηκαν μαζί με τα αιτήματά τους κάτω από τις σακούλες και τις συσκευασίες δώρων του public, τών notos galleries τού attica και άλλων πολυδύναμων καταναλωτικών παραδείσων. Αυτά είναι τώρα το περιβάλλον μας. Το άλλο, ας πρόσεχε.



η ΟΙΚΟλογία έχει το λόγο
η ΟΙΚΟνομία έχει το νόμο



Friday, December 07, 2007

DUNE



cinammon,
innuendo and rosemary,
thyme, chilli and thrill,
ajowan, saffron and spunk
ginger and wit with a twist,
turmeric, imagination and cardammon,
trust, nutmeg, and tarragon,
juniper, saffron and care,with a gentle touch of cLover.

s/he who
controls
the spice,
controls
the universe.

Thursday, December 06, 2007

#%$*%@#


Μη! Μην το πεις! Ευτυχώς, σε πρόλαβα.
Πρόσεχε, μην αφαιρεθείς ξανά, αφεθείς και το ξεστομίσεις, γιατί μετά θα είναι αργά. Ξέρεις, έχει συμβεί να τούς ξεφύγει κάποιων στον ύπνο τους και τούς έβαλε σε μεγάλους μπελάδες με το που άνοιξαν τα μάτια τους! Γι' αυτο, τα μάτια πρέπει να τα έχουμε ορθάνοιχτα και δεκατέσσερα, νυχθημερόν. Είναι άτιμο το υποσυνείδητο και η ανθρώπινη αδυναμία.
Γιατί το θέμα είναι, άπαξ και ειπωθεί, δεν ξελέγεται. Όποιος κάνει το ατόπημα μπαίνει σε οδοιπορικό μη αναστρέψιμο και άκρως επικίνδυνο. Μπορεί να σε πνίξει ο άλλος. Ή να τον πνίξεις εσύ. Μπορεί το βάρος τής ευθύνης να σάς καταπλακώσει και τους δυο. Κανένας καταστροφικός συνδυασμός δεν αποκλείεται. Η φράση αυτή ξεκίνησε σαν πανάρχαιο ξόρκι που κάποτε -όταν οι άνθρωποι σέβονταν τις αρχέγονες δυνάμεις τών λέξεων και πρόσεχαν τι έβγαινε από το στόμα τους- μπορούσε να μεταμορφώσει βάτραχους σε πρίγκηπες, να ζωντανέψει νεκρούς, να μετακινήσει βουνά και ν' ανοίξει επτασφράγιστες σπηλιές με θησαυρούς. Τώρα όμως, η δύναμή της έχει εκφυλιστεί γιατί δεν πιστεύουμε πια, όχι μόνο σε ξόρκια και μαγικά, αλλά ούτε καν στα ίδια μας τα λόγια. Έτσι, από εκεί που γιάτρευε πληγές, τώρα τις ανοίγει. Από εκεί πού ένωνε, τώρα χωρίζει. Λες τη φράση και ο άλλος, γίνεται αντίπαλος. Απειλείται, πανικοβάλλεται σα να είδε φάντασμα κι εξαφανίζεται κι ο ίδιος, γιατί δεν αντέχει το βάρος τής ευθύνης που συνεπάγεται το άκουσμά της. Ακόμα χειρότερη εκδοχή, όταν λες τη φράση και φεύγεις εσύ. Κι ο άλλος, θύμα εγκατάλειψης, καλείται να επιβιώσει από το έγκλημα εξ' αμελείας σου. Αυτό που κάποτε λειτουργούσε σαν αγιωτικό, τώρα λειτουργεί σαν κατάρα. Έγινε ταμπού. Kατάλαβες; Γι' αυτό αν περνάς καλά, πρόσεχε καλά τι θα πεις, αφού όλα μπορούν να αντατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη. Ακόμα κι αν το νιώθεις έντονα, μην το πεις. Πες κάτι άλλο, ανώδυνο, χωρίς παρενέργειες, πες 'σε θέλω', πες για τον καιρό.
Αλήθεια, πόσον καιρό επιβιώνεις χωρίς να το πεις και να στο πούνε;
σξαδξ

Tuesday, December 04, 2007



από το
πότε στο ποτέ σε χρόνο dt:



όταν η έντονη αγωνία καταργείται

με τη λήγουσα αμφιβολία.


ή


όταν ο φόβος για την ιδεά ενός αβίωτου γεγονότος ξεπερνιέται με το ίδιο το βίωμα, που άμεσα λυτρώνει από την ελπίδα, την επιθυμία και το άγνωστο.


Monday, December 03, 2007

fast supper

fast supper, by collectivist gallery



Μια ιδεά γεννά αυτόματα και την πιθανότητα αμέτρητων υποκειμενικών ερμηνειών της.
Η υποκειμενική ερμηνεία συνοδεύεται από ένα ιδεολογικό πλαίσιο που την τεκμηριώνει .
Tο ιδεολογικό πλαίσιο αποφασίζει για τη μεταμόρφωση ή τον εκφυλισμό τής αρχικής εκδοχής.
H μετάλλαξη τής αρχικής εκδοχής, ή η αντίδραση στον εκφυλισμό της γεννά πάντα τις επόμενες ιδεέςπου είναι τόσο πολλές, όσες και οι εννοιακές τους αποκκλίσεις.
.....Λερναία ιδέα....


Friday, November 30, 2007

Thursday, November 29, 2007

στοίχημα

ευγενής δημιουργία

επειδή γίνεται λόγος για την εγγενή ευγένεια,
αναφέρομαι και σε μια εγγενώς ευγενή δημιουργό και το ανάλογο έργο της, το οποίο παρακολουθώ.
Γιατί και στην τέχνη, ισχύουν ακριβώς τα ίδια.

secret
intimacy
inner bridge


3 έργα και η πρόσκληση από τη νέα της δουλειά με θέμα 'togetherness'.
Για τις λεπτομέρειες που δεν είναι εμφανείς και για περισσότερες πληροφορίες και απεικονήσεις τού έργου της, εδώ:

www.mirtademare-art.nl


Wednesday, November 28, 2007

homo perurbanus


η εγγενής ευγένεια είναι η υπέρτατη μορφή πρωτοπορίας.
Συγκρούεται μεμονωμένα με την πλειοψηφική και μαζική υπεροχή ενός συμπλέγματος από πρωτόγονο εγωκεντρισμό και ανασφάλεια - που ερμηνεύεται βολικά ως δυναμισμός και αποφασιστικότητα - χωρίς να φοβάται τις παρενέργειες, χωρίς να περιμένει τίποτα και με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση τής ακεραιότητας.
Γιατί ο σεβασμός τού άλλου ξεκινά πάντα από την αποδοχή και τον σεβασμό τού εαυτού. H εγγενής ευγένεια αναγνωρίζεται συχνά από την εκκωφαντική σιωπή που αφήνει πίσω της.

Tuesday, November 27, 2007

carpex cortex



Σάς ευχαριστούμε και σας συγχαίρουμε για την αποτυχία σας.
Χαλί έγινε, για να κρύβει από κάτω το δικό μας χάλι.
Δεν είμαστε εμείς, βλέπετε, για γενικές καθαρότητες και διαφάνειες. Αυτά Θέλουν τινάγματα, ξετινάγματα, απορρυπαντικά, απορριπτικά, λευκαντικά, λυτρωτικά, στιλπνωτικά, σιδέρωμα και τριβή πολλή, να ισιώνει η ψυχή και να ασπρίζει.
Λίγοι τη βγάζουν καθαρή.
Ολοι οι υπόλοιποι, σε μαγικά χαλιά.
Από κά
τω.


Monday, November 26, 2007

x-mas bazaar


Κάτι περίεργο γίνεται. Προχθές με πήραν τηλέφωνο να μού παραγγείλουν ουκρανές, τώρα λαμβάνω αυτό το e-mail (όχι πως έπαθα σοκ γιατί δεν ήξερα ότι γίνονται αυτά και άλλα τρισχειρότερα, αλλά η συγκυρία ήταν ενδιαφέρουσα):
Hello! Spring has finally come! (άσχετο) Romance is in the air! Beautiful and still single (!!!) Russian and Ukrainian women are eager to meet you and provide any service, even be housewives!They have placed their profiles at SingleRussianGirls waiting for your emails. Don't lose time and come get registered for FREE at (σχετική ιστοσελίδα)

Κάτι σαν τις νύφες που στέλνονταν καραβιές στην Αμερική, ε; Τότε όμως, οι γυναίκες υποτίθεται ότι δεν ήταν και σε πολύ μεγάλη υπόληψη. Δε λέω, πάντα ήταν ο καλύτερος φίλος τού ανθρώπου, αλλά να, άλλο 1900 κι άλλο 2007. Πριν εκατό και βάλε χρόνια, ούτε καν ψήφιζαν, ενώ τώρα γίνονται και πρωθυπουργοί. Όχι, ε; Καλά...
Κατάλαβες λέμε; Κατάλαβα, είπα. Δε θα ξαναρωτήσω.

Saturday, November 24, 2007

splatter me tender

είναι emo, goth, περνάνε σκουλαρίκια παντού, κάνουν body carving, ακούν 'bullet for my Valentine', όταν πήγαιναν νηπιαγωγείο έβλεπαν το καρτούν σπλάτερ 'happy tree friends', όπου κουνελάκια γίνονται κυμάς στο μίξερ, για να περάσουν στο αληθινό grinder τού 'Saw', πριν καν τούς έρθει περίοδος, ή βγάλουν τρίχες στο πρόσωπο. Το πρώτο τους βιβλίο χωρίς εικόνες δεν είναι το 'ένα παιδί μετράει τ'αστρα', αλλά το 'ιστορίες από την κρύπτη'. Το πρότυπο αγοριού για τα κορίτσια είναι ο Alex Evans, ένα όμορφο ανδρόγυνο με τρύπια χείλη και βαμμένα μάτια. Μάλλον και για τα αγόρια, το ίδιο πρότυπο ισχύει. Girls who love boys who dig boys who dig girls who love girls...whatevah...
Δε λέω. Και παλιότερα υπήρχαν παραμάνες στα χείλια, Sid Vicious, Boy George και Παρασκευές και 13. Απλώς τώρα, το φαινόμενο δεν είναι πια κοινωνικό, αντιδραστικό και μειωνοτικό, αλλά εντελώς εμπορικό και γενικευμένο.
Ίσως είναι και συμβατό με την εποχή. Αφού η ζωή η ίδια είναι σπλάτερ, γιατί να μην εξοικειώνονται και τα παιδιά με την ιδέα και να αναπτύσσουν τις απαραίτητες άμυνες, για να ανταπεξέλθουν ως ενήλικες. Κυνισμός; Μια χαρά. Είδατε κανένα πρόβατο να επιβάλλεται με την ειρηνιστική του φύση, ανάμεσα σε κοπάδι λύκων; Εμ...Έτσι λέω κι εγώ.

υ.γ. χθες βράδυ έλαβα ένα τηλεφώνημα στο κινητό μου (είχαν πάρει λάθος νούμερο και δεν ήταν φάρσα), όπου έλαβε χώρα ο παρακάτω διάλογος μεταξύ εμού και ενός άνετου τύπου 25-30 χρονών:
- καλησπέρα!
- καλησπέρα...
- Θα ήθελα να παραγγείλω δύο κορίτσια σε τιμή πακέτο για τον Άγιο Στέφανο, απόψε.
- Πώς τις θέλετε; (με έχει φάει η περιέργεια)
- Ε, τύπου...Ουκρανές. Τα γνωστά. Πόσο πάει και σε πόση ώρα θα έρθουν;
- Με το κιλό, βέβαια! Σε μισή ώρα θα'ναι εκεί.Αν αργήσουν πέντε λεπτά, έχετε κουπόνι για έξτρα κόλπα δωρεάν. Coka Cola θέλετε;


κατάλαβες; αν κατάλαβα...


Friday, November 23, 2007

topos


Α π ώ λ ε ι α - Ά ρ ν η σ η (χωρίς ενδιάμεσες στάσεις)



Α π ό λ η Α :
Τρέχεις στα αδιέξοδα σοκάκια της, σέρνοντας απ' το χέρι την απόγνωση, μικρό παιδί που δεν καταλαβαίνει.
Βουλιάζουν τα πόδια μέχρι το γόνατο σε κονιορτοποιημένες ενοχές και ανακατεύεσαι από τη δυσβάσταχτη οσμή τών στιβαγμένων μνημών, και των ληγμένων χαρών.
Αυτή η πόλη δεν έχει φανάρια, ούτε πεζούς. Πεζή είναι η ίδια.
Εδώ, δεν έχεις τύχη. Έχεις μόνο τείχη ψηλά που κρύβουν τις κοντές χαρές τις καθημερινές. Εδώ, λύπη το χρώμα και η μουσική. 
Και ξαφνικά, έτσι όπως περιπλανιέσαι, από πολύ μακριά νομίζεις ότι ακούς την ευχή σου να σε φωνάζει και τρέχεις να τη βρεις, αλλά αθέλά σου, τις Σειρήνες τού φόβου ακολουθείς που σού τάζουν λήθη κι άλλα ζαχαρωτά υποκατάστατα.
Έτσι, ναυαγός τού εαυτού σου, ξεβράζεσαι από τη δαιδαλώδη Α-πόλη-α σε έναν τεχνητό παράδεισο με συνθετικά δεθελώδεντρα, ελπίδες απάτητες και ήλιο αλογόνου σε αυτοσχέδιο ουράνιο θόλο θολό, από ανθεκτικό πλαστικό παντός καιρού, να μη δεις το φως το αληθινό, και αρχίσεις να θέλεις.
Αυτό το ερημονήσι τής εκούσιας εξορίας,Ά  ρ  ν η σ ι
δεν το λένε;


οmni



πάντα εκεί, όπως με θέλεις.
πάντα εκεί, όταν με θέλεις.
πάντα εκεί, ό,τι κι αν θέλεις.
πάντα εκεί, όσο με θέλεις.
και πάντα εδώ, για να με θέλω.

.

Wednesday, November 21, 2007

post-Kyoto

head or tail,
head or tail,
head or tail,
head or tail,
head or tail?

head. retail.
end of tale.

.


Tuesday, November 20, 2007

kyoto

京都


Πολλές φορές,
τα λόγια
φωνάζουν τόσο δυνατά,
που δεν ακούς τις
λέξεις

αρχετυπικά


ο πόνος προηγείται τού φόβου, ή ο φόβος, τού πόνου;

Sunday, November 18, 2007

μπελαμάνα, μπελαντόνα, ληγαδούρα, λιγούρα και χαλί-γκάλι.


ο δικός μου άνθρωπος-Bayer

Χαλί,μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου.Στρώνεις μέχρι Συρία


Θυμάσαι που σού έλεγα χθες (στον ετεροθαλή αδερφό μου μιλάω που είναι από διαφορετική μητέρα και πατέρα) ότι μού λείπει ο σουρεαλισμός; Ότι θέλω αγελάδες πού πετάνε σε χαμηλές πτήσεις και τον Ζόλταρ να ζωντανεύει και να μού λέει το βιός μου σε εγκαταλελειμένο λούνα-παρκ; Ότι θέλω λίγο παραλογισμό, για να χαλαρώσω; Ε, σα να το 'λεγα τη στιγμή που οι συμπαντικές δυνάμεις έπαιζαν το παιχνίδι 'κάνε το καλό και ρίχτο στο ηλιακό (3ο πλανήτη από κέντρο)' και εισακούστηκα. Το ξυπνητήρι για πρώτη φορά δε χτύπησε. Τα φόρτωσε στο βιολογικό. Αργοπορημένη, πήρα το δρόμο για το μέρος όπου υπάρχει η μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε ασπιρίνες, μπελαμάνες,κολαρίνες (τώρα αυτό είναι σωστό πράγμα;), ληγαδούρες και λιγούρες σε ταπεράκια. Μόλις έφτασα, στο φυλάκειο τής εισόδου, ένας μαύρος λέλεκας με γκέτες μού έγνεψε με τη φτερούγα του να πάω δεξιά και μού κόλλησε ένα χαρτάκι στο μέτωπο που έγραφε ΚΕΠΑΛ, για να με αναγνωρίζουν και να μη με συλλάβουν ως ανηψιά τού Μπιν Λάντεν. Εγώ βέβαια, τίγκα το πορτ-μπαγκάζ με σκουντ, αλλά δεν μπήκαν στον κόπο να με ψάξουν. Αφού πάρκαρα έξω από ένα δάσος και παραλίγο να πατήσω με την όπισθεν την κοκκινοσκουφίτσα, που μάλλον είχε ψιλοχαθεί και φώναζε τη γιαγιά της, μπήκα σε ένα τεράστιο προαύλιο όπου αντίκρυσα το εξής θέαμα: μπλε-άσπρα ανθρωπάκια καπακωμένα με τεράστιες ασπιρίνες extra strength, περιτριγυρισμένα από άλλα πολύχρωμα σαν κι εμένα, να μπουκώνουν τα πρώτα με κεφτεδάκια και πίτες από τάπερ. Τώρα πάρε την εικόνα αυτή και φαντάσου την σε φράκταλς. Αυτό. Στο χώρο τούτο υπήρχαν και κάτι Μπαρμπα-Μπεν που σουλατσάριζαν, πάνω-κάτω, αλλά κανείς δεν τους έδινε σημασία γιατί άλλη χάρη έχει η πρασόπιτα και ο κολοκυθοκεφτές. Μέσα στο φρακταλόπεδο αναγνώρισα και το δικό μου άνθρωπο-Bayer και αφού κάναμε το παραδοσιακό χορευτικό νούμερο "έχω να σε δω μόνο δέκα μέρες, αλλά φέρομαι σα να μη σε έχω δει από την έκτη δημοτικού", μπήκαμε σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου γινόταν αγώνας κατς ανάμεσα σε έναν πίνακα τού Τσαρούχη και μια Μινωική τοιχογραφία (σημειώσατε χι). Αφού τα είδα όλα αυτά, μετά από 5 κεφτέδες, όρκους αγάπης με τον καπακωμένο μου και υποσχέσεις να βρεθούμε στην άλλη ζωή -τη φυσιολογική- πήρα το δρόμο τού γυρισμού μέσα από το Σχιστό. Που μόλις σήμερα κατάλαβα την ετυμολογική του σημασία. Είναι επειδή τα σκίζεις τα ιμάτια, παρέα με όλα σου τα διπλώματα και βγαίνεις από εκεί εντελώς 'σχίζο', γιατί τόσα πολλά χαλιά δεν έχεις ματαδεί. Την παθαίνεις την παράνοια, επειδή νομίζεις πως φρακτάλιασε η όρασή σου από την προηγούμενη εμπειρία και έχεις μεταλλαχθεί στη μύγα τού Κροόνενμπεργκ, αλλά στην ουσία, όλη η περιοχή μέχρι τη θάλασσα είναι φρακταλιασμένη από μόνη της. Τόσο χαλί, δεν έπρεπε! Χιλιόμετρα μιλάμε. Και όλα ίδια. Δεν ήξερα ότι ο Έλληνας το στρώνει τόσο πολύ. Ειλικρινά, έμεινα άφωνη. Να, μόλις τώρα ξαναβρήκα τη φωνή μου, αλλά ακούγεται σα να έχω ρουφήξει ήλιο και δε θα σε πάρω τηλέφωνο ακόμα. Σού λέω λοιπόν γραπτώς ότι σήμερα ένιωσα ίδια η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων και η Αλίκη στο ναυτικό μαζί, γιατί η ευχή μου έγινε πραγματικότητα. Μέχρι και αγελάδα με μαύρο γυαλί και σορτσάκι ειδα να πετά πάνω σε μπουχάρα-μαϊμού. Οσο για τον Ζόλταρ, αυτός βγαίνει βράδυ. Κατά τις εννιά τον περιμένω να μου 'ρθει για επίσκεψη. Πας στοίχημα;




Saturday, November 17, 2007

η τρίτη ανάσα




Μπήκε αθόρυβα από την κλειδαρότρυπα ασφαλείας. Το σπίτι το βρήκε με τη μία. Παλιά, κάθε φορά που πήγαινε εκεί, ήταν μισοκοιμισμένη στο κάθισμα τού συνοδηγού κι αυτός τη σκουντούσε απαλά, μόλις πάρκαρε το αυτοκίνητο. Αλλά και ξύπνια να 'ταν τότε, τώρα δε θα θυμόταν πλέον τη διαδρομή. Δε θυμάται πια. Έσβησαν όλες οι μνήμες. Έτσι γίνεται. Κι αν ποτέ μείνει κάτι που παρερμηνεύεται ως μνήμη, είναι το αποτύπωμα από ένα βίωμα τόσο σημαντικό που αφήνει τα σημάδια του παντού, ενσωματώνεται στο χώρο και το χρόνο, επηρεάζει τη μοριακή δομη τής ύλης. Αυτό όμως δεν είναι μνήμη. Η μνήμη ανήκει σε κάποιον, ενώ αυτό δεν ανήκει σε κανέναν πια. Είναι αυθύπαρκτο, έχει τη δική του οντότητα. Έτσι κι εδώ, στην περίπτωσή της, η διαδρομή ήταν σαν νεροτσουλήθρα πού την άδειασε στο κατώφλι του. Το έχει ξανακάνει αυτό. Μπαίνει σαν τον κλέφτη, χωρίς να την πάρει είδηση και τον χαζεύει να κάνει πράγματα που κάνει κανείς όταν είναι μόνος. Χαμογελάει όταν τον βλέπει να απλώνεται στην πολυθρόνα με τις πυτζάμες του και ξύνει τα αχαμνά του. Αυτός, που είναι πάντα τόσο συνειδητά χαριτωμένος και ευγενικός στις κινήσεις του μπροστά σε μια κυρία, αν ήξερε ότι τον βλέπει σε τέτοιες στιγμές θα έχωνε το κεφάλι του στο φούρνο. Ο δανδής της... Άλλες φορές λυπάται πολύ να τον βλέπει να ακουμπά το κεφάλι του στο ένα χέρι και να κάθεται σιωπηλός, ενώ εκείνη συντονίζεται με τις σκοτεινές του σκέψεις. Θα' θελε πολύ να τού πει να μην ανησυχεί για τη δουλειά και να μην έχει ανασφάλεια ότι δε θα μπορεί να πληρώνει τη διατροφή και το σχολείο τών παιδιών του. Αλλά παραμένει να τον κοιτάει. Αδύναμη για ο,τιδήποτε άλλο. Απόψε όμως, δεν τον βρήκε μόνο. Είχε παρέα.
Τής είχε μαγειρέψει, είχε στρώσει τραπέζι. Ήταν φανερό ότι με αυτή τη γυναίκα έκανε προσπάθεια. Και η αμηχανία του, υποδήλωνε ότι δεν επρόκειτο για περίπτωση τής μίας βραδυάς. Το κρασί ήταν απαραίτητο συστατικό για να πάει καλά αυτή η πρεμιέρα. Η αύρα τους από πρασινοκίτρινη, είχε αρχίσει να παίρνει μια πορτοκαλί αποχρωση και εκείνη χαιρόταν να βλέπει τις ενέργειές τους να χαλαρώνουν. Το σαλόνι είχε γεμίσει προοπτικές. Ήταν η πρώτη φορά από τότε που είχαν χωρίσει, που τον έβλεπε με άλλη γυναίκα.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο άνδρας πλησιάζει τη νέα γυναίκα και τήν παίρνει απαλά από το χέρι. Σηκώνονται από το τραπέζι και κάθονται στον καναπέ. Τα προκαταρτικά μιάς σκηνής που έχει παιχτεί και συνεχίζει να παίζεται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, αμέτρητες φορές, εδώ και χιλιάδες χρόνια, σ' αυτόν τον πλανήτη. Ο άνδρας χαιδεύει με τα ακροδάκτυλα το πρόσωπο της και εκείνη τού φιλά με διακεκομμένα υγρά φιλιά, το χέρι. Τα πρόσωπα πλησιάζουν και έτσι όπως τα χείλη πάνε να ενωθούν, ακριβώς τη στιγμή πριν την κοινή αναπνοή, ένα ρεύμα περίεργο περνά ανάμεσα από τα μισάνοιχτα χείλη τους, σαν τρίτη ανάσα.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Καθώς τα χείλη πλησίαζαν, μπήκε αναμεσά τους και πήρε μια βαθειά εισπνοή τη μυρωδιά από τους δύο πόθους που ενώνονταν.
Τζούρα από ζωή.
Μακάρι να 'βγαζε κι εκείνη τη φωτογραφία πάνω από το πιάνο. Αυτό πρέπει να' ταν το σώμα της όταν είχε ένα. Αλλά δε θέλει να βλέπει αυτό που έφησε πίσω ανεπιστρεπτί.
Θα ξανάρθει. Να μυρίσει τα μαλλιά του, το σβέρκο του. Αυτές οι τζούρες είναι πού την κρατάνε εδώ ακόμα, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς, όχι για πολύ. Αναπόφευκτα, η ενέργειά της σύντομα θα μετουσιωθεί σε μια άλλη μορφή και στη συνέχεια σε μια άλλη, εγκαταλείποντας σταδιακά εκέινη τη συμπτωματική τής ζωής , για να ενωθεί με τις κυριάρχες, σταθερές δυνάμεις που ενορχηστρώνουν το σύμπαν.
Αλλά η μεγάλη αγάπη είναι σαν τη βαρύτητα και δυσκολεύει κάποιες φορές την κοσμική διαδικασία.
Αυθαδιάζει στη φύση. Επιμένει. Κι ας σβήνονται οι μνήμες. Χαράζει, βλέπεις , το χωροχρόνο και σκουληκότρυπες σε αδειάζουν σ΄εκείνους που αγάπησες, σα νεροτσουλήθρες.
Εννοείται βέβαια πως αυτό δε συμβαίνει, παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις. Στην πλειοψηφεία, κλείνει το ηλεκτροχημικό εργοστάσιο και πέφτουν οι διακόπτες. Τέλος. Και ανακύκλωση μορίων.
Αλλιώς, θα γινόμασταν όλοι φαντάσματα.
Σαν εκείνη. Τής φωτογραφίας. Δύο χρόνια πάνε που έφυγε κι ακόμα εδώ τριγυρνάει, xωρίς να ξέρει γιατί.




Τη στιγμή που όλα έχουν τελειώσει.
Στη λήξη και στα πρόθυρα τής λήθης,
εκείνο το χέρι-ευχή που αγκαλιάζει την πράξη,
βουβός επίλογος χωρίς λόγια,
η επιβράβευση μιας άφεσης χωρίς προσμονή,
με μια ζέστη του γίνεται κινητήρια δύναμη τού κόσμου
-τού ίδιου κόσμου που έχεις με εμπειρική λογική καταψύξει,
για να επιζήσεις και να συνεχίσεις-
αποψύχει
τα μοναχικά πρωινά που επιζητούν να σού ανοίξουν τα μάτια,
με αποκρυσταλλοποιημένες απάτες και κρυστάλλινες αλήθειες.

Thursday, November 15, 2007

Pelutho (n.)



A south-American ball game. The balls are whacked against a brick wall with a stout wooden bat until the prisoner confesses.

Wednesday, November 14, 2007

αρ. πρ. 26381630/467






Σε απόλυτα νούμερα, το προσωρινό πώς υπολογίζεται;


Στο πέρίπου; Χονδρικά;
Καλά...ξέρω, πρέπει να την ελέγξω τόση ανυπομονεσία.
Ανωριμότης, εκ μέρους μου.
Ευχαριστώ για όλα και τού χρόνου, με υγεία.

Tuesday, November 13, 2007

πατάτες τηγανιτές (παραγγελιά paperflowers)














θέλω να γνωρίσω αυτό το άτομο, τώρα! Με έχει στείλει
αδιάβαστη!


Sunday, November 11, 2007

:)

Louise Bourgeois, portrait



365


νας χρόνος, με το πανωφόρι στην κρεμάστρα και τα υπόλοιπα στη φόρα. Λίγες πατάτες θέλω να ελπίζω, αλλά και αυτές, μέσα στο διαιτολόγιο τής έκθεσης είναι. Μαύρη ως επι το πλείστον, σε φωτεινό όμως φόντο, διατηρήθηκαν και οι ισορροπίες. Και ο αλγεσίδωρος έρωτας, πάντα κυρίαρχη δημιουργική έμπνευση μιάς ανεκπλήρωτης επιθυμίας-leitmotif.
Μια χαρά τα 'χε πει το άβαταρ.
Καλή διαίσθηση είχα όταν το επέλεγα.
Συνεχίζω.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna