Sunday, November 30, 2008

Hey Α...


Κι όμως σε αγαπώ. Όσο κι αν θύμωσα. Όσο κι αν πληγώθηκε ο εγωισμός μου τότε. Κάποτε. Όταν αποφάσισες να πλαγιάσεις και να ακουμπήσεις αλλού τις έγνοιες σου. Πάντα ήξερα ότι η αγάπη δεν ακυρώνεται κι ας χωρίζονται οι ζωές, κι ας διαχωρίζονται οι προτεραιότητες και αποχωρίζονται οι καθημερινότητες. Η αγάπη δεν ξεγίνεται όταν έχει βιωθεί. ‘Ετσι κι εγώ, μπορεί να πίνω αλλού, αλλά πάντα θα πίνω και στην υγειά σου. Κι όταν σε είδα εκείνη τη μέρα σα να μην είχε περάσει μια μέρα, ζεστάθηκα. Ένιωσα τη χαρά και την ισορροπία στην καινούργια σου επιλογή και χάρηκα που είσαι καλά. Είσαι κομμάτι της ψυχής μου και το ομολογώ με γαλήνη, γιατί δε θέλω να σε διεκδικώ πια. Έκανα ειρήνη με το χρόνο, τις μέρες. Τα λεπτά που τόσο λυσσαλέα μέτραγα, δε μετράνε πια. Σίγουρα μετράνε οι λέξεις. Αυτές μου λείπουν. Άχρονα κατάλοιπα, χρεωστικά μιας συνενοχής που άνοιξε μια δίαυλο η οποία δε θα μπαζωθεί ποτέ γιατί το απαγορεύει η νομοτέλεια. Ναι, οι Οι λέξεις μου άφησαν κενό και οι συνθέσεις τους χάος. Τίποτε άλλο, παρά μόνο η μουσική. Κι όταν μου έπιασες το χέρι προχθές και με αγκάλιασες με τόσο γνήσια αγάπη και τόσο γνήσια αμηχανία, άηχα, ένιωσα σαν επαναπατριζόμενη, που βρίσκεται πάλι στην πόλη που τη γέννησε και δεν αναγνωρίζει πια τίποτα, πέρα από τον αέρα που κάποτε ήταν η ανάσα της. Γνώριμο ξένο. Επαναπροσδιορισμός και επαλήθευση συνάμα. Είναι όμορφο να έχεις σπείρει σπόρους αλήθειας. Μετά από χρόνια γεύεσαι τους καρπούς της. Και στην αναβροχιά και στην ξηρασία, σαν φρούτα κάκτου, θα ναι εκεί να σε συντηρήσουν. Έτσι ένιωσα με σένα. Σε αγαπώ. Να σαι καλά, όπου κι αν είσαι.Γιατί η αγάπη δεν ξεαγαπιέται. Θα’ ταν αστείο. Όχι, προσβολή. Όχι, αυτοαναίρεση θα’ταν. Ακύρωση της προσωπικής ιστορίας. Και του εαυτού. Κάτι μείον τέλος πάντων θα' ταν.

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna