Monday, November 10, 2008

(ωραίο σπίτι, με επαναλαμβανόμενη προσωπικότητα και επίμονο ντιζάιν)


O επιμένων νικά. Από κούνιας μας βομβαρδίζουν και με αυτό το παραμύθι. Πρόκειται για ακόμα έναν ελληνικό μύθο (βλέπε κατακαημένο Τάνταλο) που ξεγυμνώθηκε από τους αρχετυπικούς συμβολισμούς, συνδυάστηκε με το στανιό, το μουλάρι και το τσαρούχι και έφτασε με τα πολλά να γίνει επιτυχημένη μέθοδος δίαγνωσης πρώιμου Αλτσχάιμερ. Ο επιμένων νικά και στον έρωτα λες. Σίγουρα. Αφού τον έχεις κάνει τσατάλια τον άλλον, πες, πες, πες τα ίδια κι απαράλλακτα, ζαλίστηκε, έχασε τον σεξουαλικό προσανατολισμό του και την ψυχική του ισορροπία, έπεσε κάτω, εσύ αμέσως από πάνω, να και το αιφνίδιο σεξ! Ε, ναι, έτσι νικάς. Όταν παραδίδει γην και ύδωρ ο αποδέκτης της άκρατης επιμονής σου, μόνο και μόνο για να ησυχάσει από την καθ'έξιν και κατά συρροήν παρενόχληση. Ωραία προδιαγραφή για σχέση οποιουδήποτε είδους η καμμένη γη... Εδώ κολλάει και το 'Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει' και το' σπίτι χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει'. Όλα της ιδίας συνομοταξίας κλυσμάτων είναι. Μα τι εμμονές είναι αυτές; Με το ζόρι γ&%*$!. Ψυχανάγκα και θεοί πείθονται. Πόσο μάλλον ο κατακαημένος Μάκης, το αντικείμενο του πόθου σου, λέμε τώρα, που επιμένοντας ελπίζεις να τον πείσεις ότι είσαι το λαμπρό μέλλον του που δεν μπορεί να διαβάσει γιατί έχει 7 βαθμούς μυωπία, ενώ εσύ βλέπεις καθαρά μέχρι Συρία. Δε θέλει αυτός μία, θέλω εγώ δέκα λες και συνεχίζεις να απαιτείς το αυτό και επί τα αυτά μέχρι να του αυτώσεις τα τοιαύτα. Δεν είναι ωραίοι τρόποι αυτοί. Άσε που με την επαναμετεπανάληψη θα συμπεριληφθεί ο άλλος στο εορτολόγιο ακουσίως -αν και άθεος αναρχικός, με το σωστό χτένισμα όμως- ως Αη- Μάκης ο Εξαρχιώτης ο Πολυπαρενοχληθείς κι εσύ θα πας σούμπιτη στο διαγνωστικό για μαγνητική, με τη γνωμάτευση άνιας δαγκωτή. Δε λέω, καλό είναι το 'ο προασπαθών νικά'. Δε λέει να τα παρατάς με την πρώτη. Όχι. Αλλά μια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα και μένεις μετεξεταστέος στα σίγουρα, παρ όλες τις ειδικές σου ικανότητες (ότι πιάνει το χέρι σου στα ηλεκτρολογικά πχ). Το λάθος, καπάκι στο λάθος δεν κάνει ένα σωστό. Αυτά μόνο ο Απόστολος Δοξιάδης τα μασάει. Για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς σαν εμάς, το λάθος πάνω στο λάθος δε γίνεται μία κατάφαση (I do), απλά γίνεσαι κατάπτυστη. Γι' αυτό μην επιμένεις μωρό μου, γιατί δε νικάς τίποτα με το σπαθί σου, εκτός κι αν έχεις αποφασίσει να τον κρατήσεις όμηρο για λύτρα (παρεμπιπτόντως, δεν είν' κακή λύση σε καιρούς κρίσης αρκεί να μην κάνεις κακή συνεννόηση και σου μείνει αμανάτι η μάρω λύτρα). Αν όχι, απλά γίνεσαι ρεζίλι γιατί δεν κατανοείς και δε σέβεσαι τη διάθεση και τη φυσική κλίση του άλλου να σου λέει: ΟΟΟΧΙ! Κάνε το κάλο μία κι αν δε σου γυρίσει πίσω, άστο να πα στο διάολο. Μπορεί να σκάσεις για λίγο, να αποχρωματιστείς, να το ρίξεις στον Λιακόπουλο και σε άλλα εσχατολογικά, αλλά μετά θα νιώσεις μεγάλη ικανοποίηση που δεν έγινες ρόμπα κλάρα a la Rousso(τον poulo). Γιατί η επανάληψη είναι όντως η μήτηρ της μαθήσεως: Μαθαίνει ο άλλος πόσο loser είσαι. Και άντε να το ανατρέψεις αυτό με ακόμα άλλη μία σειρά επαναλήψεις. Άπαπα. Δεν κάνει, μανούλα μου. Από την άλλη, ό επίμονος κηπουρός είναι διαφορετική ιστορία. Αυτός, αν ξεκινούσε τη δεντροφύτευση, θα ξυπνάγαμε ένα πρωί με Hyde Park από Λεωφόρο Πεντέλης μέχρι εκεί που θα τον σταματούσε η θάλασσα. Αυτός, μάλιστα!

5 comments:

αγης said...

ο υπομένων, τι γλώσσα????

Dawkinson said...

της λογικής????

samaritanboy said...

Λέγε λέγε το κοπέλι, κάνει την κυρά και θέλει. Θέλει δεν θέλει, θα θελήσει. Και μετά; Πέντε πέντε δέκα, δέκα δέκα ανεβαίνω τα σκαλιά (της εκκλησίας) και βουρ για παντρειά, πας στο διάολο σαν μετεωρίτης (μέρα μεσημέρι Τρίτης). Όχι κυρία μου. Μπορεί λέγε λέγε, βούντου στο χούντου, και κόντρια σαπούνια και καρφίτσες στη φωτογραφία να μας αμπαλάρισες αλλά υπάρχει κι ένα όριο. Ήμαρτον πια. Την ησυχία μας θέλουμε. Δίκιο δεν έχω ρε Δωκινσόνη; Η καλύτερα Αγία Δωκινσόνη. Έχεις πέσει κι εσύ σε σε ηλιθίους και κατά συρροήν δολοφόνουν των έσω και των έξω. ΑΓΙΑ.!!! Με τα όλα σου.

αγης said...

η αληθεια ειναι οτι η επιμονη και η υπομονη ειναι αντιροπες συναισθηματικες προσεγγισεις.
η επιμονη ειναι να σε φτυνει ο αλλος και να λες "βροχουλα ειναι, εε θα περασει", ενω υπομονη ειναι να σε στριμωχνει η αλλη και να λες "εε μεχρι να βαρεθει ειναι, μετα θα σταματησει"... (truth iz)
το ενα ειναι κολυμπι αναποδα στο ρευμα του ποταμιου, και τ'αλλο ειναι να αφηνεσαι στο ρευμα μεχρι να σε βγαλει στην απεναντι οχθη. οι περισσοτεροι αθρωποι ειμαστε καπου αναμεσα.
παρεμπιπτωντως, ο επιμονος κηπουρος ποτε δε θα φυτεψει ουτε ελατο (chwistmas twee) στη παραλια, ουτε χλοη (chloe) στα χαλικια... o επιμονος κηπουρος απλα δε ξεχναει να ποτισει...
(:

υ.γ. ο νοων νοειτω [πολυ μαρεσουνε οι παροιμιες τελευταια]

Dawkinson said...

sam! come back! immediately!

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna