Thursday, November 20, 2008

women only (αυτή η παρέα τελείωσε)

(j. koudelka)





Όλοι οι άνδρες στο σύνολό τους δεν μπορούν να συμψηφίσουν τη διαστροφική, χειριστική συμπεριφορά μιας και μόνο γυναίκας. Μια απ' αυτές είμαι κι εγώ.
Ευριπίδη είσαι mellow (αυτή η παρέα τελείωσε).
-ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΑ ΘΗΛΥΚΌΤΗΤΑ εν δράσει-
Απότοκο απάνθρωπης, αιματοβαμμένης γέννας.
Κι άλλης. Και επόμενης. Και μεθεπόμενης
Και ο θάνατος ανάμεσα, μέσα στο πρόγραμμα και τις προδιαγραφές, βάφει,
υπογραμμίζει με μαύρο μαρκαδόρο, ανεξίτηλο, τις αλλεπάλληλες κόκκινες εξαγωγές/εξαγορές. Εκατομμύρια αιμόφυρτες γενιές από θανατηφόρες γέννες γράφονται στο γενετικό υλικό
και έτσι, αναπόφευκτα, γεννιέσαι πανέτοιμη να σκοτώσεις.
Τελικά η επιβίωση κι η αταβιστική τάση επικράτησης
συνοδεύονται πάντα από την εγκληματική συμπεριφορά (γένους θηλυκού).
Να' ναι καλά το χρυσόβουλο του θανάτου (γένους αρσενικού)
που σφραγίζει τη δημιουργία (γένους ανθρώπινου).
Για όλα, η ετυμηγορία του θανάτου φταίει.
Η ημερομηνία λήξης είναι το πρόβλημα.
Ο φόβος του Τίποτα μετά από τον μοναχικό πόνο
και ο φόβος του πόνου που τίκτει το μοναχικό Τίποτα.
(Αυτή η παρέα τελείωσε)
Και η επόμενη παρέα που θα' ρθει έχει ήδη λήξει. Την περιμένει η εμπειρική γνώση στη γωνία, για να την εκτελέσει.
Μετά από τόσους τοκετούς επίγνωσης,
η ελπίδα μεταμορφώνεται σε χάμστερ που τρέχει γύρω από τον τροχό του.
Κι αυτή η θράκα/φάκα της ελπίδας σε δένει πάνω στο στύλο της απόγνωσης/απελπισίας.
Μπα μωρέ,
(αυτή η παρέα έχει πεθάνει εδώ και καιρό, απλά εσύ τώρα μύρισες το πτώμα της).
Μια απλή, σεμνή τελετή και πας παρακάτω.
Νεκροθάφτης της χαράς κατέληξες να είσαι.
Κοράκι της ευαισθησίας έγινες.
Γιατί ούτε εσύ, ούτε κανένας δεν ξεφεύγει από τα νύχια της εξέλιξης.
Μαζί σου Ντώκινς. Είχες δίκιο Δαρβίνε.
Και η φυγή καλά κρατεί και η αποφυγή επικρατεί. Να κρατάμε κι ένα επίχρισμα.
Να μη θίγονται τα καλώς κείμενα με την κακή στίξη,
που καπακώνουν στρώματα και στρώματα από θαψίματα.
Καλό λίπασμα για να θεριεύουν τα λουλούδια του Κακού.
Τα λουλούδια από σπόρους που έκλεψες και τώρα καμαρώνεις για δικά σου.
Δε βαριέσαι, η ζωή είναι μικρή κι όταν επιμένει να κακοποιεί,
αρχίζει να χάνει την αξιοπρέπειά της.
Γι αυτό, εσύ που προδικάζεις την καταστροφή,
πάψε να κλαις πάνω από ένα σπασμένο παιχνίδι.
Προχώρα. Φτιάξε ένα νησί από θραύσματα συναισθημάτων.
Κράτα την ίδια απόσταση που κρατάνε από σένα και από όσα μοιράζονται μεταξύ τους,
μακριά από σένα.
Φτιάξε ίσες αποστάσεις, γίνε οπαδός της νομοτελειακής γεωμετρίας.
Η απομυθοποίηση είναι σαν πλαγιομετωπική σύγκρουση.
Τη μια στιγμή τραγουδάς τον αγαπημένο σου σκοπό και την άλλη αναρωτιέσαι για το μέλλον που συγκρούεται με το παρμπρίζ.
Μην το ψάχνεις. Ένα είναι σίγουρο: Αυτή η παρέα τελείωσε.
(και σα γυναίκα, ξέρω να βάζω τελείες, κι ας είναι κι από αίμα)



No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna