Thursday, December 31, 2009

if you are me, then i am talking to you

you, who wonders if i am ugly or beautiful, better take a look inside you. and discover that insecurity can indeed lead you into constructive and creative expressions. find out what's good and unique about you, use it to your advantage and maybe become beautiful yourself.
you, who clings on something or someone that was sometime there, let go, now. and next time prick up your ears. focus. changes only happen in certain sockets in time. make sure you be there. know you are there.
you, who always demands and depends on other people to carry your weight, lose some. you are too heavy and you are breaking necks. that's why you are left alone. for a change, depend on yourself and see how others may come to you instead.
you, who is so critical and holier than thou, always right and virtuous, while others swim in a thick, dark soup of wrongfulness and sin do
ing you wrong (of course), how about stopping being so critical? maybe you are full of shit, as well. how about cleaning some of your own shit and give a good example for others to follow?
for you, who thinks that the source of your problems is someone else, breaking news: the source of your problems is you! it always was and it always will be. screw Sartre. hell is primarily what you make of yourself, before you start blaming the others. so, stop projecting and stop incriminating the neighbor for your bad self-management.

find a hobby,

find a job,
find somebody differently interesting, without trying to mutate him/her to another 'you'.

find refuge in music. in the space between a musical phrase. in silence.

find out that loneliness has a beautiful sister, aloneness.
find out how 'now' can run free if you liberate it from the leash of 'tomorrow'.

find a meaning in a life that has none.

find out where the party is and where the colors come from.
find out what's good about getting lost.

and most of all,
find your mind and mind your own.


Wednesday, December 30, 2009




" Les neuf portes de ton corps "

Ô Portes de ton corps
Elles sont neuf et je les ai toutes ouvertes
Ô Portes de ton corps
Elles sont neuf et pour moi se sont toutes refermées

A la première porte
La raison claire est morte
C'était t'en souviens-tu le premier jour à Nice
Ton oeil de gauche ainsi qu'une couleuvre glisse
Jusqu'à mon coeur
Et que se rouvre encore la porte de ton regard de gauche

A la seconde porte
Toute ma force est morte
C'était t'en souviens-tu dans une auberge à Cagnes
Ton oeil de droite palpitait comme mon coeur
Tes paupières battent comme dans la brise battent les fleurs
Et que se rouvre encore la porte de ton regard de droite

A la troisième porte
Entends battre l'aorte
Et toutes mes artères gonflées par ton seul amour
Et que se rouvre encore la porte de ton oreille de gauche

A la quatrième porte
Tous les printemps m'escortent
Et l'oreille tendue entends du bois joli
Monter cette chanson de l'amour et des nids
Si triste pour les soldats qui sont en guerre
Et que se rouvre encore la porte de ton oreille de droite

A la cinquième porte
C'est ma vie que je t'apporte
C'était t'en souviens-tu dans le train qui revenait de Grasse
Et dans l'ombre tout près tout bas
Ta bouche me disait
Des mots de damnation si pervers et si tendres
Que je me demande ô mon âme blessée
Comment alors j'ai pu sans mourir les entendre
Ô mots si doux si forts que quand j'y pense il me semble que je les touche
Et que s'ouvre encore la porte de ta bouche

A la sixième porte
Ta gestation de putréfaction ô Guerre avorte
Voici tous les printemps avec leur fleurs
Voici les cathédrales avec leur encens
Voici tes aisselles avec leur divine odeur
Et tes lettres parfumées que je sens
Pendant les heures
Et que se rouvre encore la porte de ta narine de gauche

A la septième porte
O parfums du passé que le courant d'air emporte
Les effluves salins donnaient à tes lèvres le goût de la mer
Odeur marine odeur d'amour sous non fenêtres mourait la mer
Et l'odeur des orangers t'enveloppait d'amour
Tandis que dans mes bras tu te pelotonnais
Quiète et coite
Et que se rouvre encore la porte de ta narine de droite

A la huitième porte
Deux anges joufflus veillent sur les roses tremblantes qui supportent
Le ciel exquis de ta taille élastique
Et me voici armé d'un fouet fait de rayons de lune
Les amours couronnés de jacinthe arrivent en troupe
Et que se rouvre encore la porte de ta croupe

A la neuvième porte
Il faut que l'amour même en sorte
Vie de la mie
Je me joins à toi pour l'éternité
Et par l'amour parfait et sans colère
Nous arriverons dans la passion pure ou perverse
Selon ce qu'on voudra
A tout savoir à tout voit à tout entendre
Je me suis renoncé dans le secret profond de ton amour
Ô porte ombreuse Ô porte de corail vivant
Entre les deux colonnes de perfection
Et que se rouvre encore la porte que tes mains savent


Ce poème est pour toi seule Madeleine
Il est un des premiers poèmes de notre désir
Il est notre premier poème secret ô toi que j'aime
Le jour est doux et la guerre est si douce, s'il fallait en mourir.

Tu l'ignores ma vierge à ton corps sont neuf portes
J'en connais sept et deux me sont celées
J'en ai pris quatre j'y suis entré n'espére plus que j'en sorte
Car je suis entré en toi par tes yeux étoilés
Et par tes oreilles avec les paroles que je commande et qui sont mon escorte.

OEil droit de mon amour première porte de mon amour
Elle avait baissé le rideau de sa paupière
Tes cils étaient rangés devant comme les soldats noirs peints sur un vase grec paupiere rideau lourd
De velours
Qui cachait ton regard clair
Et lourd
Pareil notre amour

OEil gauche de mon amour deuxième porte de mon amour
Pareille à son amie et chaste et lourde d'amour ainsi que lui
Ô porte qui mènes à ton coeur mon image et mon sourire qui luit
Comme une étoile pareille à tes yeux que j'adore
Double porte de ton regard je t'adore
Oreille droite de mon amour troisième porte
C`est en te prenant que j'arrivai à ouvrir entièrement les deux premières portes
Oreille porte de ma voix qui t'a persuadée
Je t'aime toi qui donnas un sens à l'image grace à l'dée

Et toi aussi oreille gauche toi qui des portes de mon amour es la quatrième
Ô vous les oreilles de mon amour, je vous bénis
Portes qui vous ouvrîtes à ma voix
Comme les roses s'ouvrent aux caresses du printemps
C'est par vous que ma voix et mon ordre
Pénétrent dans le corps entier de Madeleine
J'y entre homme tout entier et aussi tout entier poème
Poème de son désir qui fait que moi aussi je m'aime

Narine gauche de mon amour cinquième porte de mon amour et de nos désirs
J'entrerai par là dans le corps de mon amour
J'y entrerai subtil avec mon odeur d'homme
L'odeur de mon désir
L'âcre parfum viril qui enivrera Madeleine

Narine droite sixième porte de mon amour et de notre volupté
Toi qui sentiras comme ta voisine l'odeur de mon plaisir
Et notre odeur melée plus forte et plus exquise qu'un printemps en fleurs
Double porte des narines je t'adore toi qui promets tant de plaisirs subtils
Puisés dans l'art des fumées et des fumets

Bouche de Madeleine septième porte de mon amour
Je vous ai vue ô porte rouge gouffre de mon désir
Et les soldats qui s'y tiennent morts d'amour m'ont crié qu'ils se rendent
Ô porte rouge et tendre
Ô Madeleine, il est deux portes encore
Que je ne connais pas
Deux portes de ton corps
Mystérieuses

Huitième porte de la grande beauté de mon amour
Ô mon ignorance semblable à des soldats aveugles parmi les chevaux de frise sous la lune liquide des Flandres à l'agonie
Ou plutot comme un explorateur qui meurt de faim, de soif et d'amour dans une forêt vierge
Plus sombre que l'Erebe
Plus sacrée que celle de Dodone
Et qui devine une source plus fraiche que Castalie
Mais mon amour y trouverait un temple
Et après avoir ensanglanté le parvis sur qui veille le charmant monstre de l'innocence
J'y découvrirais et ferais jaillir le plus chaud geyser du monde
Ô mon amour, ma Madeleine
Je suis déja le maître de la huitième porte

Et toi neuvième porte plus mystérieuse encore
Qui t'ouvres entre deux montagnes de perles
Toi plus mystérieuse encore que les autres
Portes des sortilèges dont on n'ose point parler
Tu m'appartiens aussi
Suprême porte
A moi qui porte
La clef suprême
Des neuf portes


Ô portes, ouvres-vous à ma voix
Je suis le maitre de la Clef...

" Les neuf portes de ton corps "

Ô Portes de ton corps
Elles sont neuf et je les ai toutes ouvertes
Ô Portes de ton corps
Elles sont neuf et pour moi se sont toutes refermées

A la première porte
La raison claire est morte
C'était t'en souviens-tu le premier jour à Nice
Ton oeil de gauche ainsi qu'une couleuvre glisse
Jusqu'à mon coeur
Et que se rouvre encore la porte de ton regard de gauche

A la seconde porte
Toute ma force est morte
C'était t'en souviens-tu dans une auberge à Cagnes
Ton oeil de droite palpitait comme mon coeur
Tes paupières battent comme dans la brise battent les fleurs
Et que se rouvre encore la porte de ton regard de droite

A la troisième porte
Entends battre l'aorte
Et toutes mes artères gonflées par ton seul amour
Et que se rouvre encore la porte de ton oreille de gauche

A la quatrième porte
Tous les printemps m'escortent
Et l'oreille tendue entends du bois joli
Monter cette chanson de l'amour et des nids
Si triste pour les soldats qui sont en guerre
Et que se rouvre encore la porte de ton oreille de droite

A la cinquième porte
C'est ma vie que je t'apporte
C'était t'en souviens-tu dans le train qui revenait de Grasse
Et dans l'ombre tout près tout bas
Ta bouche me disait
Des mots de damnation si pervers et si tendres
Que je me demande ô mon âme blessée
Comment alors j'ai pu sans mourir les entendre
Ô mots si doux si forts que quand j'y pense il me semble que je les touche
Et que s'ouvre encore la porte de ta bouche

A la sixième porte
Ta gestation de putréfaction ô Guerre avorte
Voici tous les printemps avec leur fleurs
Voici les cathédrales avec leur encens
Voici tes aisselles avec leur divine odeur
Et tes lettres parfumées que je sens
Pendant les heures
Et que se rouvre encore la porte de ta narine de gauche

A la septième porte
O parfums du passé que le courant d'air emporte
Les effluves salins donnaient à tes lèvres le goût de la mer
Odeur marine odeur d'amour sous non fenêtres mourait la mer
Et l'odeur des orangers t'enveloppait d'amour
Tandis que dans mes bras tu te pelotonnais
Quiète et coite
Et que se rouvre encore la porte de ta narine de droite

A la huitième porte
Deux anges joufflus veillent sur les roses tremblantes qui supportent
Le ciel exquis de ta taille élastique
Et me voici armé d'un fouet fait de rayons de lune
Les amours couronnés de jacinthe arrivent en troupe
Et que se rouvre encore la porte de ta croupe

A la neuvième porte
Il faut que l'amour même en sorte
Vie de la mie
Je me joins à toi pour l'éternité
Et par l'amour parfait et sans colère
Nous arriverons dans la passion pure ou perverse
Selon ce qu'on voudra
A tout savoir à tout voit à tout entendre
Je me suis renoncé dans le secret profond de ton amour
Ô porte ombreuse Ô porte de corail vivant
Entre les deux colonnes de perfection
Et que se rouvre encore la porte que tes mains savent

Ce poème est pour toi seule Madeleine
Il est un des premiers poèmes de notre désir
Il est notre premier poème secret ô toi que j'aime
Le jour est doux et la guerre est si douce, s'il fallait en mourir.

Tu l'ignores ma vierge à ton corps sont neuf portes
J'en connais sept et deux me sont celées
J'en ai pris quatre j'y suis entré n'espére plus que j'en sorte
Car je suis entré en toi par tes yeux étoilés
Et par tes oreilles avec les paroles que je commande et qui sont mon escorte.

OEil droit de mon amour première porte de mon amour
Elle avait baissé le rideau de sa paupière
Tes cils étaient rangés devant comme les soldats noirs peints sur un vase grec paupiere rideau lourd
De velours
Qui cachait ton regard clair
Et lourd
Pareil notre amour

OEil gauche de mon amour deuxième porte de mon amour
Pareille à son amie et chaste et lourde d'amour ainsi que lui
Ô porte qui mènes à ton coeur mon image et mon sourire qui luit
Comme une étoile pareille à tes yeux que j'adore
Double porte de ton regard je t'adore
Oreille droite de mon amour troisième porte
C`est en te prenant que j'arrivai à ouvrir entièrement les deux premières portes
Oreille porte de ma voix qui t'a persuadée
Je t'aime toi qui donnas un sens à l'image grace à l'dée

Et toi aussi oreille gauche toi qui des portes de mon amour es la quatrième
Ô vous les oreilles de mon amour, je vous bénis
Portes qui vous ouvrîtes à ma voix
Comme les roses s'ouvrent aux caresses du printemps
C'est par vous que ma voix et mon ordre
Pénétrent dans le corps entier de Madeleine
J'y entre homme tout entier et aussi tout entier poème
Poème de son désir qui fait que moi aussi je m'aime

Narine gauche de mon amour cinquième porte de mon amour et de nos désirs
J'entrerai par là dans le corps de mon amour
J'y entrerai subtil avec mon odeur d'homme
L'odeur de mon désir
L'âcre parfum viril qui enivrera Madeleine

Narine droite sixième porte de mon amour et de notre volupté
Toi qui sentiras comme ta voisine l'odeur de mon plaisir
Et notre odeur melée plus forte et plus exquise qu'un printemps en fleurs
Double porte des narines je t'adore toi qui promets tant de plaisirs subtils
Puisés dans l'art des fumées et des fumets

Bouche de Madeleine septième porte de mon amour
Je vous ai vue ô porte rouge gouffre de mon désir
Et les soldats qui s'y tiennent morts d'amour m'ont crié qu'ils se rendent
Ô porte rouge et tendre
Ô Madeleine, il est deux portes encore
Que je ne connais pas
Deux portes de ton corps
Mystérieuses

Huitième porte de la grande beauté de mon amour
Ô mon ignorance semblable à des soldats aveugles parmi les chevaux de frise sous la lune liquide des Flandres à l'agonie
Ou plutot comme un explorateur qui meurt de faim, de soif et d'amour dans une forêt vierge
Plus sombre que l'Erebe
Plus sacrée que celle de Dodone
Et qui devine une source plus fraiche que Castalie
Mais mon amour y trouverait un temple
Et après avoir ensanglanté le parvis sur qui veille le charmant monstre de l'innocence
J'y découvrirais et ferais jaillir le plus chaud geyser du monde
Ô mon amour, ma Madeleine
Je suis déja le maître de la huitième porte

Et toi neuvième porte plus mystérieuse encore
Qui t'ouvres entre deux montagnes de perles
Toi plus mystérieuse encore que les autres
Portes des sortilèges dont on n'ose point parler
Tu m'appartiens aussi
Suprême porte
A moi qui porte
La clef suprême
Des neuf portes

Ô portes, ouvres-vous à ma voix
Je suis le maitre de la Clef...

Thursday, December 24, 2009

Monday, December 21, 2009

Τhe signing ceremony

The lilac peak of Etna dribbles pink,
Visibly seething in the politest way.
The shallow vodka cocktails that we sink
Here on the terrace at the close of day
Are spreading numb delight as they go down.
Their syrup mirrors the way lava flows:
It’s just a show, it might take over town,
Sometimes the Cyclops, from his foxhole, throws
Rocks at Ulysses. But regard the lake
Of moonlight on the water, stretching east
Almost to Italy. The love we make
Tonight might be our last, but this, at least,
Is one romantic setting, am I right?
Cypresses draped in bougainvillea,
The massed petunias, the soft, warm night,
That streak of candy floss. And you, my star,
Still walking the stone alleys with the grace
Of forty years ago. Don’t laugh at me
For saying dumb things. Just look at this place.
Time was more friend to us than enemy,
And soon enough this backdrop will go dark
Again. The spill of neon cream will cool,
The crater waiting years for the next spark
Of inspiration, since the only rule
Governing history is that it goes on:
There is no rhythm of events, they just
Succeed each other. Soon, we will be gone,
And that volcano, if and when it must,
Will flood the slope with lip gloss brought to boil
For other lovers who come here to spend
One last, late, slap-up week in suntan oil,
Their years together winding to an end.
With any luck, they’ll see what we have seen:
Not just the picture postcard, but the splash
Of fire, and know this flowering soil has been
Made rich by an inheritance of ash.
Only because it’s violent to the core
The world grows gardens. Out of earth we came,
To earth we shall return. But first, one more
Of these, delicious echoes of the flame
That drives the long life all should have, yet few
Are granted as we were. It wasn’t fair?
Of course it wasn’t. But which of us knew,
To start with, that the other would be there,
One step away, for all the time it took
To come this far and see a mountain cry
Hot tears, as if our names, signed in the book
Of marriage, were still burning in the sky?


by Clive James


Saturday, December 05, 2009

Tuesday, December 01, 2009

Wednesday, November 25, 2009

Tuesday, November 24, 2009

Exit Don Giovanni

Somewhere below his pride, the Don’s bad dreams
Fashioned the statue that would take him down.
Deep underground, the tears were there in streams.
The man who had the only game in town,
In Spain, in Europe, when it came to love,
Sensed that there had to be a reckoning.
The boundaries he claimed to soar above
Meant nothing to him except everything.
Why the defiant stance, if not from shame?
And why deny that truth, if not from fear?
The bodice-ripper made his famous name
By staying buttoned up. His whole career
Came back to haunt him in a stony glance.
Transfixed, he followed where the statue led.
Below, tips of hot tongues began to dance.
Further below, it was a sea of red.
There was a jetty. Next to it, a raft
Held every name on Leporello’s list,
Even from just last week. The statue laughed
And left. The women, modelled out of mist,
Were images, as they had always been
To him, but strong enough to ply the sweeps.
They would not meet his eye, having foreseen
What waited for him on the burning deeps.
A long way out, they paused, and one by one
They disappeared, each hinting with a smile,
But not to him, their work had been well done.
He was alone. To cry was not his style,
But then he reached down through the surface fire
Into the water. Almost with relief
He learned at last the flames of his desire
Had floated on the ocean of his grief.
Had he known sooner, what would that have meant?
Less to regret, and little to admit?
The raft burned: final stage of his descent.
Hell was on Earth. Now he was out of it.

- Clive James


φιούζιον

Wednesday, November 11, 2009

ο ποιητής




Όπου κι αν βρεθείς,
Να ψάξεις πρώτα τον ποιητή.

Αυτόν πρέπει να γνωρίσεις, πριν απ΄ όλους.

Είναι το πρόσωπο - κλειδί.

Ο μάγος.
Ο τρελός
Ο κρεμασμένος.

Αυτός που εν αγνοία μας τα ξέρει όλα,
Γι αυτό και βιάζεται να πεθάνει πρώτος.

Όπου κι αν βρεθείς ψάξτον.
Δώστου να πιεί ένα ποτήρι να χαλαρώσει,
μπας και μάθεις τι σε περιμένει.



Tuesday, November 10, 2009

Stargate/x-files


Ακαδημίας. Κοντά στη συμβολή με την Ιπποκράτους. Όλοι έχουμε περάσει από μπροστά...

Friday, November 06, 2009


Το σχήμα της απουσίας

Ὅ,τι ἔφυγε, ριζώνει ἐδῶ, στὴν ἴδια θέση, λυπημένο, ἀμίλητο
ὅπως ἕνα μεγάλο βάζο τοῦ σπιτιοῦ, ποὺ πουλήθηκε κάποτε σὲ δύσκολες ὧρες, καὶ στὴ γωνιὰ τῆς κάμαρας, ἐκεῖ ποὺ στέκονταν τὸ βάζο, ἀπομένει τὸ κενὸ πυκνωμένο στὸ ἴδιο σχῆμα τοῦ βάζου, ἀμετάθετο, ν' ἀστράφτει διάφανο στὴν ἀντηλιά, ὅταν ἀνοίγουν πότε-πότε τὰ παράθυρα, καὶ μέσα στὸ ἴδιο βάζο, πούχει ἀλλάξει τὴν οὐσία του μὲ ἴδια κ' ἰσόποσην οὐσία ἀπ' τὸ κρύσταλλο τοῦ ἄδειου, μένει καὶ πάλι τὸ ἴδιο ἐκεῖνο κούφωμα, λίγο πιὸ ὀδυνηρὰ ἠχητικὸ μονάχα. Πίσω ἀπ' τὸ βάζο διακρίνεται τὸ χρῶμα τοῦ τοίχου πιὸ σκοτεινό, πιὸ βαθύ, πιὸ ὀνειροπόλο, σὰ νἄμεινε ἡ σκιὰ τοῦ βάζου σχεδιασμένη σὲ μία σαρκοφάγο - Καί, κάποτε, τὴ νύχτα, σὲ μίαν ὥρα σιωπηλή, ἢ καὶ τὴ μέρα, ἀνάμεσα στὶς ὁμιλίες, ἀκοῦς βαθιά σου κάποιον ἦχο ὀξύ, πικρὸ καὶ πολυκύμαντο σάμπως ἕνα ἀόρατο δάχτυλο νὰ ἔκρουσε κεῖνο τὸ ἀπόν, εὐαίσθητο, κρυστάλλινο δοχεῖο.

- Γ. Ρίτσος


Μόλις πεθάνει

Μόλις πεθάνει
Ἡ ἀγάπη
Θέλει σιωπὴ μεγάλη
Γιὰ νά ῾βρει στὴν ἄκρη τοῦ πόνου
Τὴν περίφημη λίμνη
Τὴ λήθη.

Δὲν εἴμαστε ποιητές

Δὲν εἴμαστε ποιητὲς
Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα
Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους
Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου
Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ
Σημαίνει πὼς φοβόμαστε
Καὶ ἡ ζωή μας ἔγινε ξένη
Ὁ θάνατος βραχνάς.

- Γιώργος Σαραντάρης


«Τώρα», μου λέει, «θα πάμε μακριά», «μα δε βλέπεις», του λέω, «μας ξέχασαν»,
«γι’ αυτό» μου λέει


Και πάντα, ο δολοφόνος και το θύμα, μια νύχτα άξαφνα παίρνουν τον ίδιο δρόμο γιατί σημασία έχει ποιος θα πεθάνει με λιγότερη μοναξιά. ...


κι η ειλικρίνεια αρχίζει πάντα εκεί, που τελείωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.

-Τ. Λειβαδίτης

Thursday, November 05, 2009

Au Revoir

by Maureen N. McLane

We did not go to Versailles.

The ocean did not turn over.

The moon remained unmanned

And two teams called out in turn Red Rover Red Rover.

Did Fisher-Price furnish our minds

with a transportable imaginaire?

George Bush the first said he liked pork rinds.

My name not Mary my self contrary.

Things are always terrible

for some people. The question

is the ratio of the palpable hurt

to the general session

of life in an era. Narcissism

the Hall of Mirrors multiplying

me and you and me no schism

between ourselves and our lying

ideals. This is another first-world poem

annoying in all its presumption

its feckless tourism presupposing a home

and its hubris misregarding itself as gumption.

Autobiography cannot anymore be spiritual

and the obviously sexual dimensions

of experience laid out before all

a spatchcocked chicken the cook mentioned

she’d make you for dinner

after she serviced the young monsieur

on the staircase. It’s hierarchy or chaos

mister sd the structuralist seer

a woman no friend

to women but no enemy

either. How to end

the impasse. How to be

perfectly complicit to just the degree

you deserve asked the dominatrix

by which I mean post-structuralist

for whom the question of rubber vs. latex

moves us far beyond rational choice . . .

Monday, November 02, 2009



He is watching the music with his eyes closed. Hearing the piano like a man moving through the woods thinking by feeling. The orchestra up in the trees, the heart below, step by step. The music hurrying sometimes, but always returning to quiet, like the man remembering and hoping. It is a thing in us, mostly unnoticed. There is somehow a pleasure in the loss. In the yearning. The pain going this way and that. Never again. Never bodied again. Again the never. Slowly. No undergrowth. Almost leaving. A humming beauty in the silence. The having been. Having had. And the man knowing all of him will come to the end.


Thursday, October 29, 2009




Σύνταγμα. Ζογγολόπουλος (αντί παραισθησιογόνων).

Thursday, October 15, 2009

Neuromantic

ερωτευμέΝΗ-OC2
(οι συν-ουσίες στο κεφάλι)



TRH peptide (Hypothalamic Neurohormone)



- Καλημέρα.'Ομορφα είστε εδώ!



(όμορφη γειτονιά από νευρώνες. Μήπως να μην την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη; Nα κάνουμε μια καταληψούλα, να καλλιεργήσουμε την περιοχή και να τη μετατρέψουμε σε βιοχημικό κήπο απολαύσεων;)

- Γνωρίζω τη φίλη σας την Ευγενία. Μου είπε τα καλύτερα λόγια. Σας εκτιμά απεριόριστα...μπλα, μπλα, μπλα...


(και τα καλύτερα μπλα-μπλα ταξιδεύουν από νευρώνα σε νευρώνα με τις συνάψεις. Γι' αυτό, γρήγορα να μεταδώσουμε τα καλά νέα! Γιατί όσο πιο πολύ δουλεύουν οι συναψούλες-courrier, τόσο πολλαπλασιάζονται οι άτιμες! Και με φοβερές ταχύτητες, σαν κουνέλια. Μέχρι να πεις 'χαίρω πολύ Σάκη' έχει ήδη δημιουργηθεί σούπερ δίκτυο νευρώνων το 'Sakisnet', συνδεδεμένο με εκατομμύρια συνάψεις. Ερωτευμένου, φυγή αδύνατη...)

- Χαίρομαι πολύ που ήρθατε. Μπλα, μπλα, μπλα.Σας περίμενα.Σε περίμενα...


(και το 'Sakisnet' να δεις πόσο χαίρεται! Neuron-party. Παρτούζα μάλλον. Νευρωνοκαβαλίκεμα! Και οι συνάψεις μοιράζουν περα-δώθε και non-stop νοητικά κοκταίηλ. Άγρια μεθύσια και τρελά γλέντια)

- Θα ήθελες να έρθεις σε μια μικρή συγκέντρωση που κάνω το Σάββατο στο σπίτι; Κυρίως άνθρωποι της τέχνης.



(Τώρα μάλιστα. Με τις κατάλληλες λεξούλες-κλειδιά, γνωστά ως ερεθίσματα κι ενώ το δίκτυο 'δένει', θεριεύει και ο Υποθάλαμος, που είχε πέσει σε αδράνεια. Το εργοστάσιο παραγωγής συναισθημάτων μπαίνει σε λειτουργία. Η γραμμή παραγωγής ερωτικής διάθεσης δουλεύει διπλοβάρδιες, 24 ώρες το 24ωρο, Κυριακές και αργίες. Άψογο δείγμα καπιταλιστικής βιο-μηχανίας)

- Πολύ θα χαρώ! Θα έρθω!


(ξαμολιούνται τα αμινοξέα, που κι αυτά, μέσα στην τρελή χαρά πιάνονται χεράκι-χεράκι και φτιάχουν παρέες από πεπτίδια)


- Θέλεις να σου φέρω τίποτα;

(πρωτεϊνες! Και δε χρειάζεται να τις φέρεις εσύ.΄Ερχονται μόνες τους! Τα πρωτεϊνούχα πεπτίδια φεύγουν από τον Υποθάλαμο και βουτάνε με ορμή στα ποτάμια του κυκλοφορικού. Κανόε-καγιάκ, γραμμή για τα κύτταρα. Η ζημιά τεκταίνεται, ανεπιστρεπτί. There is no upstream. Only if you are a salmon, and guess what? In time of reproduction!)

- Να μου φέρεις...εσένα. Μη σε ξεχάσεις!


(πλάκα μας κάνετε, κύριε;! Τα κύτταρα δεν ξεχνούν ποτέ! Έχουν γερή μνήμη και τα πεπτίδια έχουν πλέον προσαράξει στους υποδοχείς τους. Σαν κλειδιά μπήκαν και ξεκλείδωσαν την πόρτα των κυττάρων, χωρίς να χτυπήσουν ούτε κουδούνι και τώρα κάνουν τίς απαραίτητες μεταποιήσεις, έτσι ώστε σε λίγο...όπου κύτταρο και Σάκης! Πού να ξεχάσει η γυναίκα!)



- Γειά λοιπόν. Έχω μεγάλη χαρά που σε γνώρισα!



(Στην υγειά σας και σε καλό να σας βγει... Γιατί με τέτοιο δυνατό κοκτέιλ αμινοξέων, το Sakisnet θα γίνει γιάφκα έμμονων ιδεών, ενώ τα κύτταρα θα καταβροχθίζουν και θα αποζητούν συνεχώς τα Sakoπεπτίδια, σε έναν αέναο φαύλο κύκλο.



- Κι εγώ. πολύ. Μέχρι τότε λοιπόν...

(αφήστε εσείς το σύστημα στον αυτόματο, να δουλεύει νυχθημερόν η γραμμή παραγωγής: ερέθισμα-νευρώνας-σύναψη-νευρώνας-Υποθάλαμος-αμινοξέα-πεπτίδια-υποδοχεις-μεταποίηση κυττάρου-εξάρτηση)




- Την Παρασκευή από κοντά.

(Πιο κοντά δε θα γίνεται... Γιατί μέχρι τότε τα κύτταρα θα είναι εθισμένα στο συναίσθημα που προκαλείται από τις χημικές ενώσεις και εσείς, αμφότεροι, θα θέτετε στους εαυτούς σας μεταφυσικά ερωτήματα...)

- Μα τι καρμική συνάντηση ήταν αυτή; Μήπως είμαστε αδερφές ψυχές;

(...ενώ η φύση θα κερδίζει ακόμα ένα Νόμπελ βιοχημείας στο αγαπημένο της θέμα 'Διαιώνιση του είδους - Οι συνοπτικές διαδικασίες και η σύμπτηξη του χρόνου')

- Είναι τρελό! Είμαστε ερωτευμένοι...



(Τς, τς. τς...για δες κάτι ανεξήγητα πράγματα που συμβαίνουν βρε παιδί μου...)




υ.γ.1: ό,τι αφήνεις σε αφήνει, ως γνωστόν. Όταν ο Σάκης σου λοιπόν, αντικατασταθεί από το Μάκη, η ίδια διαδικασία αρχίζει από την αρχή σε νέο τοπίο νευρώνων, ενώ στο δίκτυο του πρώτου, οι συνάψεις αδρανούν και αποδυναμώνονται, έτσι ώστε το παντοδύναμο μέχρι τότε τοπίο να απενεργοποιηθεί σταδιακά, ως δια ...χημείας.

υ.γ.2: Πλάκα κάνω, ντάξει;;;;;; Διασκεδάζω το ανθρώπινο δράμα μας...Kι ο δικός μου Υποθάλαμος υπερωρίες βαράει. Δε βγάζω την ουρά μου απ'έξω ;)

Friday, October 09, 2009

Έκπ-ληξη


Ο έρωτας με έρωτα περνάει
και το ποτήρι αδειάζει απογοήτευση και γεμίζει συνενοχή, τελικά.
Oύτε ο ήλιος φταίει για την αδιακρισία που σκορπίζει.
Φταίω εγώ που τον αφήνω να ερωτοτροπεί μ' εκείνη την σκοτεινή μου πτυχή.
Το παίρνω τώρα πάνω μου το πακέτο.
Άλλαξα
κι εκεί που σου μάθαινα το Πάντα και το Ποτέ, θρονιάστηκε πάνω μου το Πότε.
Παρατηρούσα, βλέπεις, το δάσος, τη θάλασσα πέρα από το δάσος, την ήπειρο πέρα από τη θάλασσα, τους κατοίκους της έναν-έναν χωριστά,
όταν ξαφνικά έπεσα πάνω στο δέντρο.

Sur-prize

Love is healed by love.
And the glass is emptying from despair and is filled with complicity.
The sun is not to be blamed for his indiscretion.
It is my fault to let the sun penetrate the dark folds of me.
I take it all on me.
I changed
Because, as I was teaching you the 'forever' and the 'never', I stumbled on 'when'.
I was watching over the forest, studying the sea beyond the forest, 
Obseerving the continent beyond the sea,
Spotting its inhabitants one by one, 
when I fell head on the tree.

Thursday, October 08, 2009

LESSISMORE or...



LESSISLESS?














Allan Mc Collum, 'Plaster Surrogates'






mini risk

tiny hope

limited edition

thin ice

cut version

one way

monochrome chic

zero tolerance

minimum effort

simple minds


little time -minus the attachment-minus the attachment

deficit of attention

lack of intent

loss of interest


MINIMALOVERLOAD


Friday, September 25, 2009

Μαγνητική τρομογραφία



'Έλα αγάπη μου, πρέπει να κάνουμε ησυχία'
μου' λεγε ψιθυριστά η μάνα, όταν γύρναγα κάποιες μέρες από το σχολείο. Συνέβαινε συχνά όταν πήγαινα δημοτικό. Κι εγώ έμπαινα στο σπίτι σα να έμπαινα σε εκκλησία-θυσιαστήριο και ευχόμουν να περάσει η τελετουργία της σιωπής, για να μπορώ να ξαναμιλήσω δυνατά και να γελάσω και να παίξω. Ο μπαμπάς πάθαινε βαριές ημικρανίες. Φοβιστικές.' Φλοιώδης μετακινούμενη καταστολή' ήταν η διάγνωση που εγώ βίωνα ως απόρριψη με τον μικρό αυτιστικό εαυτό μου. Τις βίωνα σαν τιμωρίες. Έμπαινα με ξυπόλυτα πόδια στο σκοτεινό δωμάτιο και του ακούμπαγα στο κομοδίνο του μικρές προσφορές, για να εξιλεώσω τα κακά πνεύματα, να κατευνάσω τον πόνο και να με ξανακοιτάξει πάλι με λαχτάρα. Όχι με εκείνα τα μάτια τα γυάλινα που αποσύρονταν βαθιά μέσα σε κόγχες. Τάματα-καραμέλες και σοκολάτες. Και μετά, με τη ίδια θρησκευτική ευλάβεια πορευόμουν ακροπερπατώντας αθόρυβα προς το δικό μου δωμάτιο, για να προσευχηθώ εκεί να γίνουμε όλοι καλά. Γιατί όταν ο μπαμπάς ήταν άρρωστος, όλο το σπίτι νοσούσε σιωπηρά. Έτσι, σα μοναχοπαίδι, άρχισα τον μακρόσυρτο διάλογο με τ' από μέσα μου. Έτσι ξεκίνησε η επιζήτηση του 'μόνημου'. Κάποιες φορές άκουγα τον πατέρα να βογκάει και ανατρίχιαζε το μικρό κορμί μου από φόβο, ανασφάλεια και θυμό γιατί δεν μπορούσα να κάνω κάτι να το αλλάξω αυτό. Σα να 'φταιγα εγώ. Αγριευόμουν όμως κιόλας, γιατί ο ήχος αυτός με παρέπεμπε και σε κάτι πρωτόγονο, σχεδόν απειλητικό. Ήταν μια πρωτογενής κραυγή που δεν είχε να κάνει με τον άνθρωπο που με έκανε να γελάω και να θέλω να κουρνιάσω μέσα στην αγκαλιά του. Ένα άγριο ζώο γινόταν ο πατέρας κι εγώ μια αντιλόπη που έπρεπε να κρυφτεί για τη ζωή της. Μέρες κράταγε η κρίση και η αγωνία κι' όταν πέρναγε, η ανακούφιση ήταν σα δώρο εξ' ουρανού. Και γελάγαμε και αγκαλιαζόμασταν και λέγαμε ότι όλα είναι καλά και πόσο αγαπιόμαστε. Αλλά ό φόβος ήταν πάντα χαλί στρωμένο για την επόμενη φορά που ο πόνος θα χτύπαγε την πόρτα του σπιτιού μας. Έτσι έμαθα να περπατάω στις μύτες των ποδιών μου με ένα 'γιατι' σφιχτά στην αγκαλιά. Οι ημικρανίες του μπαμπά κάποια μέρα, μετά από χρόνια σταμάτησαν ως δια μαγείας. Δεν το λέγαμε πουθενά, ούτε καν μεταξύ μας. Ήταν μυστική η γιορτή, για να μην ξυπνήσουμε πάλι το 'κακό'. Σιγά-σιγά ξεθαρρέψαμε και αρχίσαμε να ξαναχαιρόμαστε χωρίς φοβίες και ενοχές τα απλά πράγματα. Φώτισαν τα μάτια, ξεσκοτείνιασαν, άρχισε να μπαινοβγαίνει πάλι κόσμος στο σπίτι. Ο χρόνος έγινε γιατρός όπως πάντα, για τα πάντα.

Μετά από χρόνια, παραλαμβάνοντας τα σκήπτρα της κληρονομικότητας, ήρθε τώρα η ώρα να τρομοκρατήσω κι' εγώ με τη σειρά μου τα μικρά μου.

Wednesday, September 23, 2009

Tuesday, September 22, 2009

Ionesco romance...


Οι ιδεολογίες είναι για να μας κρατούν χώρια και σε απόσταση ασφαλείας. Οριοθετούν και περιχαράσουν την ύπαρξή μας, για να διαφοροποιείται και να αντιπαρατίθεται με τις άλλες. Μας δίνουν βήμα για να ταξινομούμε, να αποδεχόμαστε ή να απορρίπτουμε. Μας μετατρέπουν σε κριτές και μας εξωθούν σε μονομαχίες με όπλα τις ευφυολογίες. Αλλά οι ιδεολογίες είναι πάντα απότοκα της υποκειμενικής αντίληψης για τον κόσμο και αποκυήματα των προσωπικών εμπειριών. Η εξουσία και η ισχύ τους δεν ξεπερνά τα όρια τού μικρού εαυτού. Οι ιδεολογίες δεν επιβάλλονται και όταν γενικεύονται παύουν να υπάρχουν. Οι ιδεολογίες είναι αυτιστικές. Το λίκνο τού εγωκεντρισμού. 'Εγώ' = πιστεύω, αντιλαμβάνομαι. Η περίφραξη μου από το 'εσύ'. Κατάσταση μόνωσης/τόπος απομόνωσης. Das ein/da sein.
Η ένωση
με τους άλλους έρχεται μόνο με την αγωνία, το φόβο, την ανασφάλεια, την απώλεια, την ελπίδα και τα όνειρα.


Sunday, September 20, 2009



(between partYing with you and parting from you there is always a capital 'why'')

love is...

Louise Bourgeois, 'Eros'


Ο χρόνος στίβει καταστροφή κι απόσταγμα κερνά, δημιουργία .
Κλείνει η μνήμη όπως-όπως τις χαράδρες της, με πηχτή χαρά.
Περίμενε λίγο και τα νεκροτομεία θα γίνουν νηπιαγωγεία.

Λουλούδια θα φυτρώσει ο θάνατος, κατά τα ειωθότα.

Και πάλι θα χαράζουν οι ερωτευμένοι το όνομά τους,

πάνω σε σβησμένα γράμματα.



Tuesday, September 15, 2009

FORGETMENOT


Η θύμηση είναι σαν τον κομήτη.
Πυκνή και αστραφτερή στην αρχή, αναπαράγει την πρόσφατη ιστορία με πιστότητα καθρέφτη, για να μπορείς να ζεις ξανά και ξανά με όλες τις λεπτομέρειες την κάθε μονάκριβη στιγμή. Ακόμα και τους ξένους που έτυχε να περνούν από μπροστά, κομπάρσοι εν αγνοία τους στις δικές σου κινηματογραφικές σκηνές, θυμάσαι. Στη συνέχεια, η ιστορία διασπάται σε γεγονότα μεμονωμένα: μια χαρά, μια παρεξήγηση, μια γιορτή, ένα πράγμα. Κομμάτια διάσπαρτα και ασυνάρτητα, σα χάντρες από σπασμένο κολιέ. Γιατί χωρίς την αλυσίδα από τους λόγους που δεν εξήγησες, τις απαντήσεις που δεν έδωσες και τις ευκαιρίες που άφησες να χαθούν στο δρόμο, δεν μπορούν πια να ενωθούν. Ύστερα, απλώνεται και ο χρόνος σα νέφτι και αραιώνει τα γεγονότα σε στιγμές και διαλύει τα κομμάτια σε σκόνη, για να σου μείνει στο τέλος σαν αχλή, η σύγχυση με τα αναπάντητά της "πότε άρχισε", "πώς έγινε", "τι έφταιξε".
'Ετσι χάνεται η θύμηση, όπως κι' η ουρά του κομήτη, στο βάθος του χρόνου κι' εσύ μένεις με την απορία πώς στην αρχή θυμόσουν τα πάντα και τώρα πια δε θυμάσαι τι και γιατί θυμόσουν.

Friday, September 11, 2009

ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ.....






Διαγώνια κατάληψη κλίνης,
χέρια-πόδια ανοιγοκλείνουν στο αρχικό
της Χαρμολύπης.
Απλώνομαι βλέπεις, να φυλάω το 'προσεχώς' σου.
'Συγνώμη, αλλά η θέση είναι κατειλημμένη, ξαπλώστε παραπέρα, λέει το manual.
Πόσα Χ θα γράψω ακόμα, φύλακας-άγγελος στο εκκολαπτήριο της Χαράς,
άγνωστον.




Diagonal occupation of bed,
arms and legs opening and closing 
half the times as a moth, the other half as a butterfly.
I am occupying the space of your second coming.
"I am sorry. This part is reserved. Please recline elsewhere", writes teh manual.
How many Xs will I have to write on the sheets, as the guardian angel
of the Cradle of Joy.
I cannot imagine.

Thursday, September 10, 2009



the enchanting dance of the crush-test dummies.


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna