Κυριολεκτικά από το τίποτα και το πουθενά, χωρίς κανείς να σε έχει ρωτήσει ή προετοιμάσει, σε ξυπνάνε μιαν ωραία πρωία με μια ξεγυρισμένη φάπα, σου πετάνε χωρίς να έχεις κάνει το παραμικρό έναν ασήκωτο, μασίφ σταυρό ίσα με το μπόι σου και κάτι παραπάνω και σου δείχνουν μπροστά την ανηφόρα που, θες δε θες, θ' ανέβεις σέρνοντάς τον. Κι όλα αυτά, για να φτάσεις στην κορυφή. Όχι όμως για να ξαποστάσεις, ούτε να ανακαλύψεις κάτι που θα σε αποζημιώσει για όλη σου την ταλαιπωρία, την κούραση και την εξασθένηση. Σκαρφαλώνεις απλώς για να πεθάνεις. Η υπαρξιακή ανάλυση της σκηνής του Γολγοθά είναι ό,τι πιο κοντινό σε συμβολισμό μπορώ να σκεφτώ για τη ζωή και το νόημά της, μαζί με εκείνον του Σέξπηρ*. Μια εικόνα κοινή για όλους τους κοινούς θνητούς. Το βαθύτερο νόημα είναι ότι απλώς δεν υπάρχει νόημα. Γι' αυτό είναι και κάποιοι λίγοι αντικαθεστωτικοί που αρνούνται να μπουν στη διαδικασία και παρατάνε το σταυρό στη μέση, είτε γιατί δεν έχουν την περιέργεια να δουν αν υπάρχει ανταμοιβή στο τέλος του δρόμου, είτε γιατί δεν φοβούνται να τα πετάξουν όλα και να τα παρατήσουν πριν τους παροπλίσει η ζωή. Αυτούς πάντα τους θεωρούσα πολύ θαρραλέους, επειδή αποφασίζουν να δώσουν άλλη τροπή πέρα από την προδιαγεγραμμένη. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι οι ελάχιστοι που είτε πέφτουν στον κουβά με τις ευτυχείς συγκυρίες και φορτώνονται μικρό σταυρουδάκι, είτε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καταφέρνουν να ανέβουν σχετικά ξεκούραστα, μέχρι ίσως και διασκεδαστικά, στην κορυφή. Αυτές όμως, είναι οι εξαιρέσεις. Ο κανόνας είναι σταυρός στον ώμο και στο δρόμο. Αφού λοιπόν η ταλαιπωρία της ζωής δεν έχει κανένα απώτερο σκοπό πέρα από εκείνον του delivery του γονιδιώματος στο μέλλον, της το δίνεις εσύ. Την αντιμετωπίζεις σαν λευκή κόλλα στις εισαγωγικές εξετάσεις για την Ανυπαρξία, με το προκλητικό θέμα: 'δώσε εσύ το δικό σου νόημα στην εφήμερη ανοησία που επιβάλλει η υπερπαραγωγή της εξέλιξης των ειδών, όπου εσένα προσωπικά σε έχει γραμμένο εκεί που δεν πιάνει dna, αλλά σου επιβάλλει τη συμμετοχή σου με δικτατορική αναλγησία και ακαμψία'. Δεν ξέρω για τους άλλους -γιατί μόνο τη δική μου κόλλα μου αρέσει να κοιτάω, ως σπασίκλας και εγωίστρια που είμαι - αλλά εγώ προσωπικά το νόημα που μεγαλώνοντας αποφάσισα να δώσω είναι ο συνδυασμός Σ-Δ-Χ: Συντροφικότητα, Δημιουργικότητα, Χιούμορ. Σιγά την ανακάλυψη θα μου πεις, δεν εφήυρες και το ίντερνετ. Σίγουρα. Μιλάω για την προσωπική μου κοινότοπη επιλογή υλικών για το πως μπορείς να κάνεις όσο καλύτερο γίνεται το Πέρασμα, που όμως παρουσιάζει σημαντικές πρακτικές δυσκολίες γιατί προϋποθέτει την αρμονική συνύπαρξη της δοτικότητας και του μοιράσματος με την απόλυτη εγωιστική εκδοχή που είναι σύμφυτη με τη δημιουργική έκφραση. Ζόρικο, αλλά πολύ γοητευτικό και σίγουρα μεγάλη πρόκληση. Μόνο έτσι όμως μοιράζεσαι το σταυρό σου, νιώθεις λιγότερο το βάρος, λές μια κουβέντα, ξεχνιέσαι, διασκεδάζεις τον πόνο, ανταλλάσσεις ιδέες, παίρνεις έμπνευση και ενίοτε κάνεις καμιά στάση, απολαμβάνεις ένα κιτ-κατ και παίρνεις τη δύναμη που χρειάζεσαι για να συνεχίσεις. Οφείλω να ομολογήσω ότι πάντα ήμουν πολύ καλύτερη στη θεωρία απ' ότι στην πράξη. Έτσι κι εδώ, στην πράξη και καθυστερημένη είμαι και ακόμα το παλεύω πολύ. Όμως νιώθω ότι έχω μεγάλη βελτίωση στο αδύνατό μου σημείο που ήταν το Σ. Με το Δ ήμουν εξ απαλών ονύχων κολλημένη και πάντα κάτι πασάλειβα κουτσά-στραβά. Το Σ όμως πολύ με δυσκόλεψε σαν κακομαθημένο μοναχοπαίδι που ήμουν και άρχισα πραγματικά να το μαθαίνω με πολύ ξύλο και τιμωρίες σε εντατικά σεμινάρια, όπως είναι η απώλεια αγαπημένων προσώπων, το banjee jumping χωρίς σκοινί και το να πρέπει να ζεις με τις ενοχές και την μεταμέλεια (που φοράει ξυλοπάπουτσα) επειδή δεν έδειξες την αγάπη σου έγκαιρα. Επίσης, έξτρα βαθμό παίρνεις σίγουρα όταν έχεις παιδί και είσαι συνειδητοποιημένος γονιός (γιατί το να έχεις απλώς ένα παιδί είναι το όχημα της εξελικτικής υπερπαραγωγής. Όλοι έχουν τις προδιαγραφές για να το κάνουν). Για το Χ τι να λέμε, ειδικά στο μπλακ είμαι εθισμένη. Αν δεν το έχω σε ικανές, τακτές δόσεις πέφτω στη στέρηση.
Οι σκέψεις αυτές πάντα συμπίπτουν χρονικά με επετείους και κλεισίματα κύκλων. Λέγεται απολογισμός και είναι πολύ ανακουφιστικό πράγμα, αρκεί να μη φοβάσαι τον εαυτό σου. Αισθάνομαι ικανοποίηση που τα τελευταία χρόνια έμαθα να λέω 'όχι' όταν δε θέλω κάτι και να λέω 'ναι' όταν θέλω. Έμαθα να αφήνω πίσω, όταν χρειάζεται και να διαλέγω πιο σωστά. Έμαθα και να λέω σ' αγαπώ χωρίς να φοβάμαι τίποτα, γιατί κατάλαβα ότι οι συναισθηματικές άμυνες είναι ένας ζουρλομανδύας που μας φόρεσαν κάποτε, αλλά μετά από μια κάποια ηλικία τον φοράμε στον εαυτό μας από μόνοι μας. Τώρα το Σ και το Δ είναι κάπως ισορροπημένα μεταξύ τους, αλλά θέλουν δουλειά. Το σκονάκι σ' αυτό το μάθημα είναι ότι οι αποποιήσεις και οι επαναπροσδιορισμοί είναι επίσης βελτιωτικά στη συνταγή. Είναι σίγουρο πως μέχρι σήμερα εμπέδωσα πόσο σημαντική είναι η αγάπη, το μοίρασμα και η συνενοχή στην αντιμετώπιση των δυσκολιών (το' παν από Χριστός μέχρι Κροπότκιν), ότι δε θα περιμένω ξανά να χάσω κάποιον αμετάκλητα, για να του πω πόσο τον αγαπώ όπως έκανα με τους αρχετυπικά πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου και ότι θα προσπαθήσω να κρατήσω δίπλα μου αυτούς τους λίγους που αγαπάω και με αγαπάνε. Να φτιάξω και μερικά πράγματα, που ενώ είναι εγγενώς αυτοθεραπευτικά, μπορεί κάτι να 'πουν' σε κάποιους, κάποτε, ίσως... Και σίγουρα θέλω να γελάω. Νομίζω ότι έτσι περνάς καλύτερα και παρεμπιπτόντως, κλείνεις και το μάτι στο γενετικό μαραθώνιο masterplan και του λες ότι 'μπορεί να μην υπολογίζεις την κάθε οντότητα παρά μόνο σαν τμήμα ενός μεγαλύτερου συστήματος και να την φαντάστηκες ως ακούσιο φορέα πληροφοριών, αλλά κοίτα πόσο μπορεί να βελτιώσει το βαρετό χολυγουντιανό σου σενάριο ένας ασήμαντος κομπάρσος...' Ε, ναι, στο φινάλε, εγωιστικοί θα είναι πάντα οι λόγοι....
Α, Ξέχασα και το Μ. Δεν έχει νόημα η ζωή χωρίς τον Μότσαρτ.
* “Life's but a walking shadow, a poor player, that struts and frets his hour upon the stage and then is heard no more; it is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing.”
(για την Γ.)
