μιά μικρή υστερία (το γελοίο κάνει καλό)

Όταν είσαι ερωτευμένος, η ασυμβατότητα είναι σαν πόντος σε όμορφο ύφασμα. Τον κρύβεις συνέχεια και τον καμουφλάρεις με καρφίτσες σε σχήμα απώθησης και άρνησης μέχρι τη μέρα που θα ξηλωθεί τελείως, αφήνοντάς σε να φοράς μια τεράστια τρύπα που αναδεικνύει τα μπαλωμένα σου εσώψυχά. Όλα αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της ομηρείας της λογικής σου από την αδίστακτη τρομοκρατική ομάδα 'ο αγώνας για την επικράτηση του γονιδίου', που χτυπά από καιρού εις καιρόν απροειδοποίητα. Σε αυτή την ομηρία η λογική φορά με το ζόρι γυαλιά με παραμορφωτικούς φακούς και ακουστικά που μεταδίδουν Σοπέν στη διαπασών, για να μην παίρνει είδηση το θύμα τις έκτακτες δραστηριότητες του Υποθαλάμου, του ηγέτη της τρομοκρατικής ομάδας που μάχεται για την εξέλιξη του είδους και χρησιμοποιεί ως στυγνούς εκτελεστές τα στρατευμένα πεπτίδια. Συνήθως, αφού ολοκληρωθεί το σχέδιο, ο απηχθείς περισυλλέγεται από συγγενείς του (τη ψυχή και ουχί εξ' αίματος) μετά από ανώνυμο τηλεφώνημα. Μεγαλώνοντας, Ο Υποθάλαμος κουράζεται να υστεριάζει ως ένας Αντρέας Μπάντερ και σιγά-σιγά παραδίδεται στην λογική της θυμικής αποδόμησης, που υπονομεύει την επανάσταση δια της επαναλήψεως. Ο 'ώριμος έρωτας' - ο κατά το λαϊκότερον 'γεροντοέρωτας'- δεν πρέπει να αποτελέσει επιχείρημα για τους αντιδραστικούς της θεωρίας της Αναπαραγωγής, γιατί ενώ φέρει όλα τα χαρακτηριστικά της, αποτελεί καμουφλαρισμένη αντίδραση κατά του επικείμενου θανάτου. Κοινώς, ο δρόμος του καινού δίνει τη θέση του στον τρόμο του κενού και ο αγώνας για διαιώνιση του είδους γίνεται αγωνία για την επιβίωση του εγώ. Έτσι, όλα τελειώνουν νοικοκυρεμένα και αρχετυπικά όπως άρχισαν, με τον ένα και μοναδικό, τον βασιλιά των συναισθημάτων και στρατηλάτη της Εξέλιξης, τον αρχέγονο Φόβο. Αυτόν πού εκσφενδόνισε άρον-άρον κάποτε εκείνο το κυνηγημένο ψάρι στη στεριά, για να γλυτώσει από τη μασέλα του μεγαλοκαρχαρία. Κι έτσι, παρεμπιπτόντως, επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά το επίσημο λογότυπο του σύμπαντος, ο κύκλος και ο επίσημος χορός του, η σπειροειδής παντοζάλη. Σου λέω, όλα αυτά θα τα θυμόμαστε κάποτε και θα γελάμε. ;0