Sunday, December 30, 2012

Παραπαίω ανάμεσα στην ποίηση ως σανίδα σωτηρίας και στην ποίηση που δεν μπορεί να με σώσει. Κράτα το 'παραπαίω'.

Wednesday, December 26, 2012

ο ανείπωτος εφιάλτης:

η μέρα που θα ξημερώσει το "δενειχαπουαλλουναπάρω".

Tuesday, December 25, 2012

αυτό

σήμερα σε νοστάλγησα
όπως ο ενήλικας νοσταλγεί τον άη-βασίλη.
με τη γλύκα της άφθαρτης σχέσης μας 
και τη βεβαιότητα ότι δε θα έρθεις ποτε.



politically correct


- H κυρία Σβετλάνα θα κάτσει μαζί μας στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Δε μας βοηθάει απλά, είναι μέλος της οικογένειας.

Η κυρία Σβετλάνα πλησίασε με αμηχανία την άδεια καρέκλα και έκατσε στη γωνιακή θέση που είχε κρατήσει η οικοδέσποινα ειδικά για εκείνη. Μέτρησε τους συνδαιτημόνες. Δέκα, με την κυρία και τον κύριο. Ήξερε μόνο τους γονείς κι άλλο ένα ζευγάρι ξαδέρφια, που είχαν ξανάρθει στο σπίτι δυο-τρεις φορές ακόμα. Πάντα φέρνουν το κατιτίς τους αυτοί. Πότε ένα κρασί, πότε γλυκά πότε δώρα για τα παιδιά. Πολύ κύριοι. Ο άνδρας πολύ ψηλός και αρκετά μεγαλύτερος από τη μικροκαμωμένη του σύντροφο, αλλά περιέργως πως, έχουν συνέχεια έναν συγχρονισμό στις κινήσεις τους και εκπέμπουν μια κατευναστική μουσικότητα. Θυμίζουν τα ζευγάρι του επαγγελματικού πατινάζ στον πάγο. Όπως η κόρη της με τον άντρα της, στις παλιές καλές ημέρες της Σοβιετική Ένωσης. Αυτό. Της θυμιζουν την κόρη της και το γαμπρό της και γι αυτό τους συμπαθεί τόσο. Τώρα η Νάτα δουλεύει στο Δουβλίνο και ο Ανατόλι πίνει με την ελπίδα να πνιγεί κάποια μέρα σε μια λιμνούλα από βότκα στο παγωμένο δάσος από σκουπίδια που μοιράζεται για δωμάτιο με τον αδερφό του, στο καταθλιπτικό Σαράτοφ. Άνεργος εδώ και μήνες και σε συνεχή αναμονή για το επόμενο έμβασμα από την Ιρλανδία, που θα του αγοράσει το επόμενο μπουκάλι, που θα του αγοράσει με τη σειρά του την επόμενη μέρα. Ίσως.

Με την κόρη της έπρεπε να είναι σήμερα, πόνεσε.
Τα άλλα ζευγάρια δεν τα έχει ξαναδεί, αν και είναι επίσης 'οικογένεια'. Τους παρακολουθεί όλους να καταβροχθίζουν το φαγητό, ενώ νιώθει ανακατωσούρα. Άκου κατσίκι και τόσα κρεατικά παραμονή Χριστουγέννων. Βαρβαρότητα. Ενώ η μάνα της τα είχε όλα όπως πρέπει και στην εντέλεια για το γιορτινό τους τραπέζι. Μανιταρόσουπα, μπακαλιάρος, βεύκοκκα, σύκα, μέλι, όλα τα σωστά συστατικά της ημέρας. Μάζευε όλη την οικογένεια και τραγουδάγανε όλοι μαζί μετά από μερικά ποτηράκια φτηνό, χύμα κόκκινο κρασί. Όμορφες μέρες. Ο θείος Σάσα έφερνε και το ακορντεόν του και στο τέλος το έριχναν στο χορό, στις αγκαλιές, τα φιλιά και τις συγκινήσεις. Αγαπιόνταν εκείνοι αληθινά. Βλέπονταν συνέχεια. Υπήρχε καθημερινότητα, εξάρτηση. Ηταν αληθινές οικογένειες. Ο ένας βοηθαγε τον άλλον στην ανάγκη, χαιρόταν τον άλλον στη χαρά. Δεν ήταν σαν τούτους εδώ που συναντιώνται μόνο μια φορά το χρόνο. Άκου ξαδέρφια! Και γιατί λοιπόν είναι  πρωτοεμφανιζόμενοι σ'αυτό το σπίτι, απόρησε η Σβέτι. Ένα χρόνο τώρα, θα τους είχε ξαναδεί, έστω και μία φορά. Οι οικογένειές τους εδώ είναι μόνο για βιτρίνα. Όλο αβρότητες μεταξύ τους και μην τους ματαείδατε στα δύσκολα. Πριν δυο μήνες, δεν έπαθε ο κύριος κρίση κολικού και ο μόνος που τον έτρεξε στο νοσοκομείο ήταν η Σβέτι, γιατί η κυρία έλειπε εκτός Ελλάδος, οι γιοί του ήταν άφαντοι και η λοιπή οικογένεια αφανέρωτη; ΄Ετσι είναι οι αστοί. Το κακό τους βρίσκει πάντα μόνους.
- Όχι ευχαριστώ, δεν πίνω.
Σα νερόφιδο πίνει, εννοείται, αλλά πάντα μόνη και στα κρυφά, για μην την πάρει είδηση κανένας και τη διώξουν. Για φάρμακο το κατεβάζει και μετά μασάει δυόσμο και μαιντανό σαν κατσίκα, για να εξουδετερώσει τη μυρωδιά του αλκοόλ. Ευτυχώς που στο σπίτι έχουν μεγάλη συλλογή από μπουκάλια που δεν αγγίζουν ποτέ. Κάτι λικέρ πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, πορτοκαλιά. Τη δουλειά τους την κάνουν όλα, ανεξαρτήτως χρώματος. Αν δεν είχε κι αυτά, η Σβέτι θα έπρεπε να παίρνει αντικαταθλιπτικά και αυτά δεν είναι για τα μισθά της, ειδικά τώρα με τη μείωση και το αναγκαστικό ικα που πληρώνει. Γι' αυτό και η μεγάλη της χαρά έιναι όταν οι επισκέψεις φέρνουν βαρύ ποτό και όχι κρασί που το πίνουν τα αφεντικά. Αυτό πάει σούμπιτο μέσα στο σεντούκι-κάβα και σερί μετά στο σεντούκι-Σβέτι. Το τρικ είναι να γεμίζει το μπουκάλι μετά με νερό να μη φαίνεται ποτέ άδειο. Κατά τα άλλα ποτέ κανείς δεν το δοκιμάζει. Κάπως πρέπει να επιβιώσει τα βράδια τα άυπνα. Κάπως πρέπει να έρθει η πολυπόθητη αναισθησία, διάολε.
Ούτε ξέρει τι κάνει εδώ, σ'αυτό το αλλόκοσμο, ξένο μέσ'την ξενιτιά τραπέζι. Μακάρι να είχε μείνει μόνη στην κουζίνα της, να έκανε ζάπινγκ στη μικρή τηλεορασούλα, να ξεχνιόταν με τα βλακοσόου της παραμονής, να μη θυμόταν ότι τα τελευταία Χριστούγεννα που πρέπει να καταγράφει κανείς, είναι εκείνα που κάνει με τη δική του οικογένεια, με τους δικούς του γονείς, τα δικά του παιδιά, τη δική του γενιά. Όλα τα άλλα, τα θετά, είναι σχήμα οξύμωρο. Υοθετημέννη γέννα δεν υπάρχει. Ή το ένα, ή το άλλο ισχύιει.
'Αντε, φάγανε και το γλυκό. Έκανε και το χατήρι στην κυρά, που με τη σειρά της έκανε το πολιτικά ορθό, όπως ταιριάζει στο πνεύμα των Χριστουγέννων.
-Μπορώ να μαζέψω τώρα τα πιάτα;



Sunday, December 23, 2012

Τσέσαϊρ/Σρέντιγκερ




Η αίφνιδια καταστροφή τσακίζει, δεν πληγώνει. 
Αυτό που αφορμίζει και πονά είναι η σισύφεια χαμέρπεια προς το ποτάμι της Λήθης.
Εκείνο το ατελείωτο τάμα με τα γόνατα προς το Έρεβος, με την προδιαγεγραμένη πορεία και τα ατράνταχτα σημάδια καθ'οδόν που μετατρέπουν το δρόμο σε ράγα και τη διαδρομή σε τρόμο.
Αυτό που πληγώνει δεν είναι η κακοκαιρία. Είναι η εικόνα της ηλιόλουστης μνήμης που επιμένει να χάνεται μόνο σταδιακά, 
σάρκα-σάρκα, τρίχα-τρίχα. 
Κι εκείνο το χαμόγελο της πλάνης που έχει ορκιστεί στο θεό της ειρωνείας να φύγει τελευταίο, σαν τη γάτα του Τσέσαϊρ. 
Εκείνο το χαμόγελο στο κουφάρι που είναι ακόμα εδώ, αλλά δεν υπάρχει πια, σαν τη γάτα του Σρέντιγκερ.

















Monday, December 17, 2012

Πικρή αγγελία:




Χάθηκε ύπνος μονάκριβος, ονειρικός
Μικρού διαστήματος, αλλά αβυσσαλέων χαρακτηριστικών. 
Τελευταία φορά που εβιώθη, φορούσε ολόσωμο όνειρο με υπέροχα σχέδια.
Παρακαλείται όποιος τον βρει, να μου επικοινωνήσει τον τρόπο.



towndown

Ιδρωμένα από το άγχος πλακόστρωτα μετρούν απουσίες.
Οι ζωές που κάποτε ήταν εδώ, δεν είναι αλλού.
Αγωνιούν τα πεζοδρόμια για τις πάλαι ποτέ τους βεβαιότητες, τις καθεστηκύιες τους γωνίες.
Αναρωτιούνται αν το μεγάλο αστικό βάρος κατάντησε διακαής πόθος.
Φοβούνται ότι η νο 1 πασαρέλα τους έγινε νο πασαράν.
Κατ' όπως φαίνεται, το πάρτυ τελείωσε.
Κατ'όπως γράφεται, δεν έχει καν αρχίσει.

Νοικιάζεται ζευγάρι ερωτευμένο, σε τιμή ευκαιρίας.
Πλήρως ανανεωμένο, 50% κάτω από την τιμή της αγοράς.
Δώρο, η τραγική ειρωνεία.

Αυτά τα 'κατά λάθος', τα ατελή να ψάχνεις να βρεις, για να αγαπήσεις.
Γιατί τα 'επί τούτου', τα φινιρισμένα,
τα τελειώσαμε και μας τελείωσαν.










Friday, December 07, 2012

hot spot


photo from art sheep


        Gershwin melodies pour out from the speakers into my free of charge, five star hotel suite. The busboy enters pushing a small trailer topped with an assortment of exquisite culinary temptations and steaming filter coffee. The mélange of aromas and music trigger the neuron neighborhood with the Hollywood classics archives and transfers me momentarily to Tiffany’s; mental note to drop by there before I leave for the west coast. My palms are getting sweaty. I rush to the bathroom for a last check of my face. As I make an intense grimace  - an emergency face muscle relaxation technique- while washing my teeth for the fourth time, the doorbell rings. Why does everything happen either at the same time, or never at all? What happened to the sequence of events? I call it the ‘quantum living’ syndrome.
        Pouring coffee in fine china and managing not to make a clicking noise when you are so nervous feels like walking on tight rope with a cat on your head. The young man from e-Lit is both witty and attractive, making the interview even more challenging for the hormonal agoraphobic rookie of the opposite sex, that I am. However, UPR (Universal Positive Reinforcement) has been activating my Xanax on time and my voice is actually doing an optimal job. The frozen rest of me is quite impressed.
        Childhood memories, one quote I have stuck on my fridge to read every morning, a famous woman I have been admiring forever, where do I draw my inspiration, an outlook on the crisis’ impact on creativity, and so on. Q and A flew like the Hudson on a rainy spring day and our direct eye contact indicates a connection confirming the positive outcome of today’s endeavor.
        No matter how many times I will do this, it will always be my first time. I have been writing all my adult life. It’s my way of self-healing. I write at work, I write at home, I write in the bus, on lines, in waiting rooms, on papers, smartphones, back sides of bills, napkins, me. One day, I just happened to be more daring than self-conscious and sprinkled with luck. After winning the competition, everything happened in the speed of success. Publishing company, trip, money, recognition, meetings, screenplay, production house, lights. The ego-boosting appreciation and confirmation of my talent was sweet, the fuss and interaction, sour. Together they made my taste of choice. I just had to manage fear of crowds with a little help from the pharmacy and eliminate the symptoms of loneliness with lots of crowds. It hurts to accept a lifelong failure in bonding with other humans. But creativity is the only next thing to love that can fill the reservoir of existence. Always has been and always will be. Plus, it will never run away with your best friend.
        I walked the young journalist to the door, then sank into the huge sofa and turned on the international news. Hundreds dead In Syria today, car bomb in Kabul, South Korea threats, the Eurozone doom, unemployment in Greece to reach 30% by the end of year, floods in Florida, wildfires in Portugal, earthquake in China. I decide to shake off  Armageddon  with a walk in the park.
        “What have you been thinking?”
I open my eyes. Anna is lying next to me. The room is murky. Even though the windows are open, the breeze remains a wishful thinking. This summer has been the hottest and longest I can recall.
        “Damn you, Anna, I was at a really good place for the very first time in years! You’re a     killjoy!
        “Whom with?” Anna giggled.
        “The other me! A pretty, cosmopolitan, successful me! And now, I wake up at the ‘underdeveloping’ world, next to another loser, in the stickiest goddamn summer ever coming finally to an end only to bring more death and taxes… I wanna be that other me, but the only common things I have with her is imagination and agoraphobia”.
“You are experiencing the end-of-summer side effects.  You are brainwashed with a nip-tucked version of reality that turns shitty packages into sexy six-packs, jobless into topless and existential vacuum into ‘vacation’. Summer is like the mirror that makes you look thin to buy the dress that doesn’t fit.
        “Down with summer, thumbs up for Donna Summer!”
        “Down with g-string theory!”
        “I want back my long nights, the dark knights, the clouded skies, the cold wind and the rain that keep my complexion young and beautiful! I miss the mystery and the poetry of winter. I miss missing a warm embrace!”
       “Down with harpooning, up with cocooning!”
       “I want knit sweaters and fury males! I want layers of clothes and layers of thoughts!”
      “If winter is mind’s gym, summer is the cryogenic HQ for resolutions.
      “The Purgatory of rationality!”
      “The incubator of procrastination!”
      “The cemetery of good decisions!”
With Anna, we know how to have a blast out of nothing at all.
      “Next week the beaches will spill the protester’s tanned versions back into the streets, holidays will be demoted to unemployment, the homeless will flood again the city, violence will start anew and we will be knocking doors for a job, hoping for a tiny tear on the fabric of jinxed space. But at least, no more standstill on reality. The only things I will miss are the empty streets and the healing power of the sea.”
      “So, what do you say about my daydreaming of a successful me?”
      “This summer inflated us with hot air only to see us crash on the hard pavement of autumn.”
       Anna is the last human close to me who hasn’t yet emigrated. I often rehearse the moment she announces it to me and always get nauseous with the thought of being left behind. I feel too young for closures and too old for new beginnings.
The August issue of e-LIT is lying on the coffee table and I am as real as this coming September.

Athens, 30 August 2012

Wednesday, December 05, 2012

Επαγωγή
















Ακους θρήνο; Μην το ψάχνεις.
Ή γεννητούρια είναι, ή κηδεία.
Εκεί που τελείται το τελεσίδικο.

Όλα τα άλλα,
και για γέλια και για κλάμματα.




Tuesday, December 04, 2012

σοβινιόν























Αμβλύνουν τις οξείες οι κυρίες, να μην μπήγονται με φόρα στα πεζά τους,
λιαίνουν και τις γωνίες, να φέρνει λίγο σε αγκαλιά η απομόνωση.

Παλιά, για βαθιές εισπνοές άνοιγαν μπουμπούκια.
Τώρα, για βαθιες ανάσες ανοίγουν μπουκάλια.

Άκρατα.

Για να ξεγλυστράνε οι τελείες από τα τελεσίδικα, 
μήπως και ξανασιμώσουν τα ανεπιστρεπτί τους 
που εξαντλήθηκαν στην εγρήγορση.




Wednesday, November 28, 2012

Days of the weak



Someday daymares into solitary Moanday.
Inevitably, Twosday is urgently longed for
and consequently, Wedsday - celebrated as Dependency day -
Is the only one dressed in white
right there in the middle of the periodic procession,
Its brightness mooding at the seams by the bleeding Thirdsday's mist.
At the end of Thirdsday (the firth day of the weak), one has only to look forward
to be rescued into
Freeday,
(for which subjects traditionally thank God).
But the weak's end gravity will tip life closkwise to the yielding inertia of a Sadderday
as yet another Someday is estimated to emerge from, and then sink into,
the see of the great Uncog.

Friday, November 16, 2012

adrift ashored



I dreamdrift on my mindraft  
riding the tides of a brainstorm, 
while my vessel rests ashored
-cradled in the one woman bay of your embrace-
Gently being tucked out to safety
by the steady rippling of your breathing.

Friday, November 09, 2012

too Jung




Μήπως τελικά είμαστε ξύπνιοι, μόνο όταν κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε;

Ήρθε χθες βράδυ στον ύπνο μου, μικρός, κοντός και χοντρός δωδεκάχρονος, ο Θεός, με ζαχαρωμένο μήλο στο χέρι καρφωμένο πάνω σε ματσούκι και μια μούρη να γυαλίζει από τη λιωμένη ζάχαρη και με ρωτά με ύφος πανεπιστήμονα μισοκλείνοντας το ένα του μάτι: 
''Ξέρεις από που εμπνεύστηκα την ιδέα της ζωής; Από το θείο μου που είναι αρσιβαρίστας!"

Τον κοιτάω εγώ με ανοιχτό το στόμα γιατί μόλις συνειδητοποίησα ότι α) από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια (κι εδώ έχουμε να κάνουμε και με τα δύο β) υπάρχει πιθανότης να βρω απάντηση σε αυτό που με απασχολούσε εδώ και χρόνια, δηλαδή ότι η ζωή είναι τελικά τόσο ανώμαλη, άδικη και ανούσια, γιατί απλούστατα αποτελεί αποκύημα της φαντασίας και εφεύρεση άπειρου και κακομαθημένου δεκάχρονου και γ) ότι αν τα δύο παραπάνω ισχύουν, τότε η άρση βαρών προϋπήρχε του προπατορικού αμαρτήματος και οι αρσιβαρίστες προηγούνται των αμινοξέων.
Με ιντριγκάρισε λοιπόν και τον άφησα να συνεχίσει την τρελή πορεία του συλλογισμού του.

"'Ο θείος μου, που λες, είναι αρσιβαρίστας βαρέων βαρών" συνέχισε, "και τον έβλεπα πάντα να σηκώνει αυτό τον σωλήνα που είχε στις άκρες του δύο μεγάλα μαύρα αντικείμενα, που ήταν πανομοιότυπα και είχαν πάντα το ίδιο βάρος. Όσο πιο μεγάλα και πιο βαριά ήταν αυτά τα πράγματα στις δυο άκρες της μπάρας, τόσο πιο πολύ ο θείος ίδρωνε και κοκκίνιζε η μούρη του σαν έτοιμη να σκάσει. Κουφό κι ανούσιο το θεωρούσα αυτό το άθλημα, ο θείος χωρίς λόγο, σηκώνει κάθε μέρα βαριανασαίνοντας δυο πράγματα που δεν έχουν κανένα νόημα ούτε καν συγκεκριμένο όνομα. Τα ξέρω μόνο ως 'βάρη'. Κι έτσι είπα να τα βαφτίσω 'Αρχή και 'Τέλος', ή ακόμα καλύτερα για να πάρω άριστα 10 (από ποιόν αλήθεια; Πάντα αναρωτιόμουν ποιος βαθμολογεί τον Θεό...) θα τα πω τυχαία 'Γέννα' από τη Genna τη διάσημη πορνοστάρ και 'Θάνατο' από το Θανάση τον κηπουρό μας που τρομάζει όλα τα μικρά παιδιά. Αυτό που ενώνει τη Γέννα και το Θάνατο είναι ότι είναι ισότιμα μεγέθη και το άθλημα στηρίζεται εξίσου και στα δύο. Δε φορτώνεσαι το ένα δίχως τ' άλλο. Είναι το ίδιο απόλυτα και μπορούν να γίνουν μέχρι και ασήκωτα". Άρχισα να σκιάζομαι γιατί ο μικρός δεν ακουγόταν πια σαν παρανοϊκό άτομο της ηλικίας του... "Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ο σωλήνας που τα ενώνει, όσο ο άνθρωπος ιδρώνει και κοκκινίζει σηκώνοντάς τα υπαρξιακά του βάρη. Την χαίρεται στιγμιαία και μέχρι να πει 'κύμινο' τα φτύνει, τα βροντάει, πέφτει κάτω βογκώντας, όλοι χειροκροτούν για την προσπάθεια και μετά από δυο λεπτά ξεχνάνε μέχρι και τ' όνομά του. 'Έτσι εμπνεύστηκα τη ζωή, ο Θεός. Από τον θείο. Θες μήλο;" είπε καγχάζοντας προκλητικά και προτάσσοντάς μου το κοτσάνι, ό,τι είχε απομείνει από το ζαχαρωτό φρούτο που είχε καταβροχθίσει το βουλιμικό κι εγωιστικό βρομόπαιδο. Καλά να πάθω. Έχασα την ώρα μου με τις σαχλαμάρες του. Εγώ φταίω που έκατσα και τον άκουσα. Αλλά παιδί δεν είναι; Μπορεί να διηγείται όσες ανούσιες μυθοπλασίες θέλει. Έχει το απυρόβλητο.


"Birth was the death of him" - S. Beckett




I write to you right after waking up only to make sure I put in record as accurately as possible last night's dream, because all the fun and profound things happen in our sleep and maybe we were just made to live our life in order to dream.
So, last night, I had a visit by a short and stout twelve year old God, holding a candied apple nailed on a stick, much like his shiny round face that was covered in melted sugar and asked me with a raised brow arching the sarcasm in his eye:
'' Do you know who inspired me the idea of ​​life? I got the idea from my uncle, the weightlifter! "
I stared at him with a gaping mouth because I just realized that a) it is true what they say that children and crazy people never lie and this one seemed to be both b) there is a slight probability to be in front of the answer for what has been driving humanity insane for millenia, namely that the Life is ultimately so unstable, unfair and pointless because it is actually the figment of imagination and the invention of a spoiled, ten year old brat c) that if a and b are true then weightlifting existed before the original sin and weightlifters come before amino acids.
I was eager to ride the mad slide of his reasoning.
"'My uncle is a heavyweight champion" he continued, "and as I was watching him for hours during his training sessions, I observed that he was day in day out struggling to raise this long bar which has attached at both ends those identical large, heavy and round dark objects. The larger and heavier these things were, the more my uncle strived and sweated and turned red and groaned like a bitch in labor. It seemed weird and pointless this sport, where everyday my uncle in distress raised the two things that don't even have a name. I know them only with the generic name: weights. So, in my frustration by proxy, I initially baptized them 'Genesis' and 'Death', or better yet,  in an effort to make it more creative and personal and get the perfect 10 (Who really grades God?) I called them 'Genna' from the famous porn star that I see in my dad's hidden magazines and 'MegaDeath' by my favorite goth-metal group that scares my mother to oblivion. Genna and MegaDeath are absolute equals. And that is the key to the sport of weightlifting. One cannot carry the one, without the other. They are interdependent entities, a dual system, a twin package connected with a tube, a passage that could be called, let's say, life". My knees started to get weak. The kid did not sound like his age anymore ... "The human being's passage is the tube that joins them weights. It is a passage of sweating and blushing our way through, a constant effort of lifting the weights of existence. One rejoices for a moment and then drops the weights, falls under them spitting and moaning, the crowd cheering his effort for two minutes and then forget his name, end of story. 'That's how I made life. From my uncle. Want apple? "said he defiantly, chuckling and sticking  in my face what was left from the candied fruit. It's my fault to have sat and listened to him, I thought. Just nonsense from a kid that is bad-mannered and full of himself. On the other, he is just a kid. He can say whatever he wants. None will blame him for spreading inaccuracies...

Monday, November 05, 2012

χρόνια πολλά


Το 'στρωσε λάσπη. Από εκείνη την πηχτή, τη μαύρη σαν πίσσα, που συναντάς στα φθινόπωρα της σκέψης, όταν οι συλλογισμοί  πέφτουν από το δέντρο της γνώσης και σαπίζουν σε συλλογικά συνθήματα. Όπου και να κοιτάξεις, βλέπεις απ' άκρη σ' άκρη ασυνάρτητα μορφώματα, καλυμμένα κάτω από τον ίδιο πολτό. Αν κοιτάς να βρεις κάτω από ποιο σχήμα κρύβεται η ελπίδα, καλή τύχη. Είναι σα να ψάχνεις αρμούς σε ισόβια κάθειρξη.
Τρεις κολώνες όλες κι όλες, που εξείχαν αντιστασιακά, έπεσαν όταν η εγωπάθεια τυλίχτηκε ασφυκτικά γύρω τους και θέριεψε. Φοβερή η δύναμη που αποδίδει στο 'εγώ' το λίπασμα της άγνοιας... Έπεσαν λοιπόν και οι κίονες υπό το βάρος αυτής της παρασιτικής συμβίωσης. Σύντομα, πάνω τους ανορθώθηκαν οι δημοφιλείς εκκλησίες του Δείμου με τους επιβλητικούς άμβωνες που δεσπόζουν περιμετρικά, για να μη βλέπεις ορίζοντα και να μη θελήσεις ποτέ να σκεφτείς ταξίδια.
Σε αυτούς τους χώρους φιλοξενίας  του κοινού και του πεζού, ήρθαν στη συνέχεια να ολοκληρώσουν το έργο της (κατά)κτισης οι αυτόκλητοι σωτήρες-τελετάρχες-λειτουργοί. Με αριστοτεχνική τελειότητα πραγματικών μέτρ, άπλωσαν αφ 'υψηλού και εκ του ασφαλούς τη λάσπη που λέγαμε. Κράτησαν τον ορθολογισμό σταθερά, πιέζοντάς τον συνεχώς στο λαιμό με την απαραίτητη δύναμη για να ξερνάει σαν κορνέ ζαχαροπλαστικής ad nausiam επιχειρήματά συλλήβδην σε άμορφη, παχύρευστη μάζα και να επιστρωθεί ομοιόμορφα το τοπίο με λογικοφάνεια, την ersatz λογική.  Ιδιαίτερη προσοχή δοθηκε στην ολοκληρωτική κάλυψη. Είναι σημαντικό να μην εξέχει κατά λάθος κάποιος φάρος και ξυπνήσουν οι ιδέες.
Αφού, το κράμα αφέθηκε να πετρώσει και να παγώσει, ξεκίνησαν οι επαιτειακοί εορτασμοί (φυσικά, άνευ κηρίων και κυρίων, γιατί ο σκοταδισμός έχει φωτοφοβία, είναι διαχρονική απαξία και σιχαίνεται τους τίτλους και τις ευγένειες).
Χρόνια πολλά.

Thursday, October 25, 2012

μέρες, μέρες και μέρες


Οι μέρες μας χωρίζονται σε τριών ειδών: μέρες άφαντες, μέρες φαντάσματα και μέρες φάντης μπαστούνι.
Οι άφαντες είναι όπως ακούγονται, όνομα και πράγμα. Αόρατες, ανυπόστατες, σα να μην πέρασαν ποτέ από μέσα μας, παρά μόνο από πάνω μας, γιατί είναι εκείνες που σκάβουν τις ρυτίδες με το αλέτρι του χρόνου, καθημερινά και χωρίς καμία απουσία, εφ' όρου ζωής. Αν και τόσο επιμελώς και αδιασκόπτως δουλεύουν τα αυλάκια σου, δε θα παίξουν κανέναν ρόλο στην περίφημη τελευταία ανασκόπηση γιατί σίγουρα δε θα ανακληθούν για να συμμετάσχουν στο γρήγορο μοντάζ που θα προβληθεί τη μέρα που περνάνε όλα μπροστά από τα μάτια σου. Ούτε κατά διάνοια, αφού να, τώρα και δεν τις θυμάσαι, που είσαι και ζεν. Που να φανταστείς ότι οι μέρες που κόβονται από το κυρίως έργο είναι και οι περισσότερες μέρες της ζωής σου... Φοβερή φύρα, αν το σκεφτείς. Αν υπολογίσουμε υπεραίσιοδοξα ότι οι μέρες μας είναι, ας πούμε 30.000 (και εξυπακούεται ότι στην υπόθεση αυτή έχουμε ως δεδομένα την αποχή από ποτό, τα τσιγάρα και τα εξτρήμ σπορ και διαθέτουμε το άψογο γονιδίωμα), τότε άφαντες είναι σίγουρα οι 24000 τουλάχιστον και πάλι καλά να λες. Θα την ελεγες μια χαρά γεμάτη ζωή αυτή που απαρτίζεται από 80% άφαντες μέρες.
Οι μέρες φαντάσματα είναι αλαφροϊσκιωτες, και διάφανες, σαν καπνός τσιγάρου ή σαν πέπλο νύμφης. Αφήνουν πίσω τους μια μυρωδία, ένα άρωμα που σε μεταφέρει στη πρωταρχική τους γεύση κι ένα απροσδιόριστο ίχνος το οποίο ξεδιπλώνει το μονοπάτι της μνήμης που σε οδηγεί στην πρωτότυπη εμπειρία. Οι μέρες φαντάσματα μπορεί να μη έχουν σάρκα και οστά, μπορεί να μην είναι απτές και συγκεκριμένες, αλλά έχουν πολλούς πιστούς -φανατικούς προσκυνητές- οι οποίοι επιδιώκουν να τις 'επισκέπτονται' κυρίως σε συννεφιασμένες και μελαγχολικές μέρες σαν τη σημερινή, προσπαθώντας να αποδείξουν με πειστήρια τη βιωματική τους αξία και να τις αναπαραστήσουν παράγοντας ποίηση. Οι μέρες φαντάσματα είναι μούσες των δημιουργικών και υπαίτιες για πολλά έργα τέχνης.
Τέλος, υπάρχουν και οι μέρες φάντης μπαστούνι. Αυτές είναι οι μέρες πασών ημερών και οι σίγουροι πρωταγωνιστές του μοντάζ της ζωής σου. Σ' αυτές δεν ανατρέχεις ποτέ εσύ εκούσια, ακολουθώντας κάποια μυρωδία. Σου εμφανίζονται εκείνες ξαφνικά, σε ανύποπτους χρόνους, σου πετάνε το γάντι (και άλλα πιο βαριά αντικείμενα) στα καλά των καθουμένων για να σου τραβήξουν την προσοχή και στη συνέχεια σε απαγάγουν από το εδώ και τώρα, για να σε μεταφέρουν αυτόματα στα βάθη του κάποτε, όπου θα τα ξαναζήσεις πεντακάθαρα όλα μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια. Όταν βρεθείς όμηρος της μέρας φάντης μπαστούνι θα θυμάσαι ακόμα τα ρούχα που φορούσες εκείνη τη μέρα, θα ξαναβρεθείς στην ίδια σκηνή και θα τη βιώσεις αυτούσια, στη παραμικρή της λεπτομέρεια. Θα ξαναμετρήσεις την κάθε γραμμή στο χέρι του άλλου, θα ακούσεις την κάθε του λέξη και θα ανασάνεις την κάθε παύση, θα διακρίνεις την ακριβή απόχρωση του τοίχου, θα ακούσεις το τραγούδι που έπαιζε το ραδιόφωνο, θα γευστείς τη γεύση του ποτού που έπινες, θα ξαναδιαβάσεις την ώρα στο ρολόι του τοίχου, θα σε ξαναδιακόψουν τον ειρμό σου οι ήχοι του δρόμου, θα σε ξαναδειάσει η σιωπή του χώρου. Στις μέρες φάντης μπαστούνι δεν έχεις να συμπληρώσεις καμία εικόνα, για να τις αναπαραστήσεις. Είναι αυτούσιες και στιβαρές σαν μονόλιθοι. Τις ακουμπάς με το χέρι σου. Δεν σου δίνουν πρόσχημα για ποίηση. ΕΙΝΑΙ ποίημα από μόνες τους. Είναι ο λόγος που έγινες αυτό που είσαι. Είναι μέρες φανταστικές ή μέρες μπαστούνια. Ή και τα δύο μαζί. Κάποιες από αυτές είναι όμως τόσο μπαστούνι -δηλαδή μαύρες, σκοτάδι πίσσα- που δεν τις βλέπεις καθόλου για να τις ξαναβιώσεις. Μόνο μέσα στα σωθικά σου τις νιώθεις σαν κλωτσιές. Είναι ελάχιστες οι μέρες φάντης μπαστούνι, μετρημένες στα δάχτυλα. Είναι όμως το βιογραφικό σου σημείωμα και η περίληψη της ζωής σου. Το μαύρο κουτί της ύπαρξής σου.


(αφιερωμένο σε σένα που οι περισσότερες μέρες σου είναι φαντάσματα γιατί είσαι ποιητής ή επειδή σώζεις ζωές)

Sunday, October 21, 2012

βραδυνό



"Που λες να φάμε απόψε; "
"Τι λες για Μεγάλη Βρεττανία, King George, ή προς εκείνα τα μέρη; Είναι και τα Mc Donalds παρακάτω κι εκείνο το σουβλατζίδικο ακριβώς παραδίπλα." 
"Πάντως Κολωνάκι δεν ξαναπάω. Την τελευταία φορά που φάγαμε σε εκείνο το εστιατόριο που με πήγες στη Χάριτος, φύγαμε και πεινασμένοι και με χαλασμένο στομάχι. Θυμάσαι που κάναμε δυο  μέρες να συνέλθουμε;"
"Στην πλατεία Συντάγματος είναι πιο σίγουρα τα πράγματα, όπως και να το κάνεις. 'Εχει πολλά φαγάδικα εκεί και οι μερίδες τους είναι τεράστιες. Περισσεύουν τα μισά. Κι αν δε βρούμε κάτι στην πλατεία, πεταγόμαστε Μοναστηράκι. Δίπλα είναι" 
"Ραντεβου στη μία ακριβώς, γωνία Καραγιώργη Σερβίας και Σταδίου. Να προλάβουμε τον κάδο πριν περάσει η πρώτη πρωινή βάρδια."

Tuesday, October 16, 2012

όταν ένα τεράστιο 'κάτι' σκοντάφτει πάνω σ' ένα απέραντο 'κάπου'



Aυτό που αποκαλείς "o κόσμος μου όλος", δεν είναι άλλο από ένα μικρό σκουπιδάκι που έπεσε από το μάτι μιας άγνωστης Αλήθειας, ένα μέρος από τα μπάζα που άφησε πίσω του το κυρίως Οικοδόμημα, ένα από τα αμέτρητα αντίγραφα του πρωτότυπου Σχεδίου, ένα απειροελάχιστο ρετάλι από το νυφικό της Δημιουργίας, ένα κομματάκι λάστιχο από τη ρόδα τηςΎπαρξης, μια προσομοίωση του αληθινού, μια εικονική πραγματικότητα, ένα όνειρο μέσα σ' ένα άλλο όνειρο, μέσα σ' άλλο όνειρο...
Και τώρα που αμφισβητείται και καταρρέει το σύμπαν, κατέβασε από τη στρατόσφαιρα την ανθυποσημαντικότητά σου, αφού ό,τι και να κάνεις, μόνο τυχαία θα επηρρεάζει την  ιστορία του κόσμου σου και θα επαναπροσδιορίζει ξανά και ξανά την μοναδικότητα της ανεπανάληπτα ανούσιας ύπαρξής σου.


When a huge 'something' stumbles onto a vast 'somewhere'

What you name "my whole wide world" is nothing more than a speck of dust that fell from the eye of an unknown Truth; a tiny piece of debris left behind by the building of the main Structure; one of countless copies of the original Plan; an infinitesimal thread, remnant of the bridal dress of Nature; a molecule of rubber that escaped from the wheels of Creation, a simulation of the real, a virtual reality, a dream within a dream, inside another dream...
And now that your undisputed status quo is contested and possibly collapsing, you are kindly requested to land safely your sublieutenant ego from the stratosphere, because whatever you do, will only randomly  affect the history of your world and will be restating again and again the unprecedented uselessness of your unique existence.

Friday, October 12, 2012

Wednesday, October 10, 2012

opinion leader hi-def


4 shares 
 πες τα χρυσόστομέ μου! σε αγαπώ! 
10 minutes ago · Like  6
 ρησπέκτ! λολόλ!! 
10 minutes ago · Like 
 δεν υπάρχεις, μιλάμε είσαι θεούλης!..... 
9 minutes ago · Like  4 
 Πες τα θεε! 
9 minutes ago · Like 3 
 Ρίχτα!  
9 minutes ago via mobile · Like 2 
 N’αγειάσει το στόμα σου! Kαραlike! 
7 minutes ago · Like 2


Δεν κοιτάζεται ποτέ στον καθρέφτη, για να αποφύγει μια -έστω και απίθανη- ενέδρα αυτογνωσίας. Κοιτά μόνο τις ασφαλείς φωτογραφίες του προφίλ του που έχει ρετουσάρει ο ίδιος, για να αρέσει στον εαυτό του και κατ' επέκτασην στους κλονισμένους (sic) του. Σε αυτό το παιχνίδι ο οχλοσυλλέκτης (sick) και διαχειριστής εγκεφάλων τηλεκατευθύνει τη σκέψη σου προς το γηπεδό του, με σκοπό να την βάλει στο κουτί με τα συλλήβδην. Το πρώτο bonus κερδίζεται υπέρ του όταν καταφέρει να σε κάνει φορέα και με αγωγό την άγνοιά σου, την απελπισία σου και το θυμό σου, για να μεταφέρει τα λάφυρά του δωρεάν, σε ασφαλή κρυψώνα. Ως απόδειξη φερεγγυότητας, σου προβάλλει όσα έκανε και σoυ χαίδεψαν τα αυτιά σε στιγμές αδυναμίας. Συνάμα, απαξιώνει με χτυπήματα κάτω από τη μέση τον οποιοδήποτε αντίλογο, κερδίζοντας επιπλέον αθέμιτους βαθμούς. Mε τηλεκοντρόλ, ανοιγοκλείνει το στόμα σου και βάζει το χέρι σου στην τσέπη, για να πληρώνεις τα προς το ευ ζην του. Τον εξυπηρετεί αφάνταστα να είσαι αδιαμόρφωτος  και αμόρφωτος, για να καμαρώνεις με τη στολή εθελοντή ιδεοληψίας που σου φόρεσε και να ικανοποιείς τόσο τον ναρκισσισμό του, όσο και τον απώτερο σκοπό του να 'πουλάει' πουλώντας σε. Και κλαπ, κλαπ, κλαπ από κάτω οι αυλικοί να χειροκροτούν πετώντας τις σερπαντίνες από τα τρέντυ κλισεδάκια, για να απλώνεται ο φανατισμός σαν επιδημία του Μεσαίωνα. Το συμβιωτικό παιχνίδι μεταξύ αυτόκλητου εγωπαθή μεσσία και των αποστόλων του είναι εκ φύσεως σύστημα κλειστό και αυτοτροφοδοτούμενο,  εφόσον όσο υπάρχει ο ένας που φουσκώνει το εγώ' του με likes, τόσο θα υπάρχει και ο άλλος, ο likeς (λαϊκές από λαϊκός λακές) που επιτέλους αισθάνεται ότι ανήκει κάπου, ως κάποιος. Έτσι αυξάνεται και πληθαίνει το ακραίο, όπου μερικοί εμπαθείς παίχτες αναλαμβάνουν να μας εκπροσωπούν όλους, κάνοντας πνεύμα και εξαφανίζοντας κάθε εναπομείναν ψήγμα μέτρου και πνευματικότητας. 
Ο τελικός σκοπός για τον παίχτη είναι να κερδίσει τα πρωτεία της κατρακύλας και της βίας, που εξαργυρώνοται πάντα με πλούσια χρηματικά έπαθλα. Και κλαπ κλαπ κλαπ από κάτω η αυλή θα χειροκροτά τον νικήτη, ρακένδυτη.

(με αφορμή τους ζηλωτές των καιρών)



Tuesday, October 09, 2012

κάτοψη


Οι αρμοί ανοίγουν με τη βροχή,τους τερμίτες και τα δάκρυα. Τα ρήγματα κόβουν κάθετα, μέσα από το κέντρο μνήμης, ανοίγοντας τσουλήθρες στο χάος. Μια τριχοειδής ραγάδα, σα να έπεσε από πλούσια χαίτη Κασσάνδρας, προμηνύει το μέλλον της όμορφης γεωμετρίας: oι παραλληλίες θα συγκλίνουν κάποτε και το τετράγωνο θα κυκλωθεί από ακάνθινο σήμα 'κατεδάφιση,νέα άδεια'. Τα πάλαι ποτέ αίθρια ανοίγματα της καλημέρας σε ζωντανή σύνδεση, γίνονται οθόνες μαγνητοσκοπημένου παρελθόντος καιρού, με χιόνι. Μας συγχωρείτε διακοπή.
Πριν όλα εξαφανιστούν κάτω από τον βαρύ φόρτο της ακινησίας και παραχωρήσουν γην και ύδωρ σε κυβιστική Λερναία Ύδρα,  
για ένα μικρό διάστημα, 
ο πατέρας ουρανός θα συνεχίσει να φροντίζει στοργικά τα φυσικά του τέκνα. Εκείνα που περιέλαβες και περιέκλεισες μέσα στα μεγαλειώδη σου σχέδια και μετά εγκατέλειψες, επειδή από διακοσμητικά της περιουσίας σου έγιναν η ουσία της αποδόμησής σου.


Sunday, October 07, 2012

Friday, October 05, 2012

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna