Saturday, May 26, 2012

.




Βαριά διάθεση απλώνεται παντού και σε όλους, σα χειμωνιάτικη ομίχλη.  Οι άνθρωποι εδώ είναι περήφανοι και ντρέπονται να υπηρετούν αφεντάδες. Αλλά πρέπει. Πάντα έπρεπε. Είναι η μοίρα τους, εις τους αιώνες των αιώνων. Η άρνηση, η ανάγκη και η αυτολύπηση προβάλλουν προς τα έξω μια δυστροπία και μια αγένεια απωθητική. 'Θέλεις μαχαιροπήρουνα; Σήκω πάρτα και παράτα μας", λέει το γκαρσόν με τη γλώσσα του σώματος, όταν σου δείχνει το τραπέζι στην άλλη άκρη της τραπεζαρίας του ξενοδοχείου, για να πας να τα πάρεις μόνος σου κι ας πληρώνεις πεντάστερο λογαριασμό. Το κρύο έξω δεν ενοχλεί. Είναι το κρύο μέσα στους ανθρώπους που σε παγώνει. Βαρέθηκε κι αυτός ο λαός μια ζωή υπόδουλος. Από ηγεμόνα σε Πατέρα, από φτώχεια σε πενία κι από πενία σε ένδοια. Κουράστηκε να ελπίζει και να παρακολουθεί τον κακό απελευθερωτή να δίνει τη θέση του στον χειρότερο. Δεν βλέπει πια το αστείο πουθενά.
Πανέμορφη πόλη, ολοφάνερα πρωτεύουσα αυτοκρατορίας. Καθάρισαν και τους ανθρώπινους λεκέδες από άστεγους και  ζητιάνους. Οι διαμορφωτές της νέας τάξης πραγμάτων τους πέταξαν κατά χιλιάδες στις άκρες της πόλης, για να μην τρομάζουν τις πανέμορφες παλλακίδες που οδηγούν μπέντλευ, φεράρρι και λότους, όταν βγαίνουν για ψώνια στο μεγάλο, αστραφτερό μωλ στο κέντρο της πόλης. Εκεί που ήταν κάποτε η κεντρική λαϊκή αγορά, τώρα θα βρεις καταναλωτικά αγαθά καθόλου λαϊκής απήχησης και καθ'όλα δυτικής προέλευσης (με φθηνότερο το κατάστημα του Λουί Βιτόν). Μετά την κατάρρευση του 90 οι επιτήδιοι και όσοι ήταν μέσα στα πράγματα, κυριολεκτικά απήγαγαν τις πλουτοπαραγωγές πηγές της χώρας, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν μα νέα τάξη ιδιωτών (αριθμητικά απειροελάχιστη, αλλά οικονομικά παντοδύναμη) τους υπερπλούσιους, που διοικούν μαζι με την πολιτική ηγεσία όλη την απέραντη επικράτεια. Τα εκατομμύρια του λαού είναι χειρότερα από πριν. Γιατί τώρα, παρέα στη φτώχια κάνουν η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα, η ανεργία και η απουσία του πάλαι ποτέ κοινωνικού κράτους.
Οι ταμπέλες και η σήμανση είναιμόνο στην τοπική γλώσσα. Ακόμα και τα μενού στα εστιατόρια που κατά τα άλλα είναι όλα πολυτελή, πανάκριβα, με ευρωπαϊκές γεύσεις και με τους απαραίτητους φουσκωτούς, που ως σύγχρονες, τοπικές εκδοχές των καρυατιδων πλαισιώνουν όλες τις εισόδους, οπλισμένοι σαν αστακοί με τα όπλα να εκτίθενται επί τούτου, για να φυλά ο φόβος τα έρμα.
Ο υπερβολικός πλούτος, όταν συνεβρίσκεται και με την ευκολία απόκτησής του, γεννάει τα δίδυμα, Κακογουστιά και Τρομοκρατία. Με δυο λόγια: Σε κτήμα όπου γιορτάζονται οι γάμοι κάποιων γόνων πλουσίων, τους καλεσμένους υποδέχονται άμαξες πλαισιωμένες από έφιππους άνδρες, ντυμένους με ρούχα εποχής και κρατώντας πυρσούς στα χέρια. Kάντο εικόνα τώρα.
Στο εθνικό μουσείο τα εκθέματα τελειώνουν απότομα το 1917. Σαν γκρεμός για το πνεύμα. Μια μικρή και μίζερη αίθουσα κλείνει το τουρ στη μεγάλη ιστορία του τόπου, όπου στον τοίχο δεσπόζουν αφίσες από την εποχή του πατέρα Ιωσήφ και μια στολή αστροναύτη. Λίγο σαν coitus interruptus μετά από τόσες ώρες ερωτοτροπίας με τον πολιστισμό.
Μετά την απότομη προσγείωση στο εδώ και τώρα, η διάθεση για βόλτα γίνεται ανάγκη να σε χτυπήσει ο αέρας. Μετά από μερικά βήματα, η συνειδητοποίηση ότι η απέραντη λεωφόρος είναι εντελώς άδεια και ότι η κίνηση έχει ξαφνικά παγώσει, σε κάνει να ακινητοποιηθείς κι εσύ, σαν από υπόηχο πρόσταγμα. Ξαφνικά, από το βάθος διαφάινονται φώτα περιπολικών που αναβοσβήνουν και ήχοι από σειρήνες που εντείνονται. Μια άνευ προηγμένου αυτοκινητοπομπή από  μηχανές και τεθωρακισμένα Χάμβυ, όλο και πλησιάζουν απειλητικά. Τετράγωνα πρόσωπα με μισόκλειστα μάτια  κοιτάνε απειλητικά τους ακινητοποιημένους πεζούς μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα των οχημάτων, στοχεύοντας τις κάνες τους πάνω τους (για να μην περάσει σε κανέναν τίποτα κακό από το κεφάλι, εκτός κι αν θα είναι σφαίρα).  Η ΑΕ πρόεδρος-πρωθυπουργός-πρόεδρος-πρωθυπουργός μόλις διέσχισε την πόλη.
Στο αεροδρόμιο για την επιστροφή, ο έλεγχος στα μηχανήματα έγινε υπό την ίδια σκοτεινή διάθεση και απειλή πολλών όπλων. "Να μην ξανάρθετε, όπως είδατε δε σας έχουμε καμία ανάγκη. Ραντεβού στα δικά σας μέρη...." Η γλώσσα του σώματος δεν επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες.
Αυτή η εκσυγχρονισμένη, δημοκρατική εκδοχή της ίδιας, επαναλαμβανόμενης ιστορίας με τρομάζει περισσότερο από τις προηγούμενες.
Ντασβιντάνια.






(Αλεκσάνδρα, όπως κατάλαβες,  ταξιδέψαμε παρέα..)






No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna