Monday, December 30, 2013

σφυγμομέτρηση

- Με την ποίηση πως τα πάτε;
- Πολύ με απασχολεί τελευταία.
- Πώς δηλαδή σας απασχολεί;
- Πάει από το κακό στο χειρότερο.
  Εννέα η μικρή και δεκαπέντε η μεγάλη.

Sunday, December 29, 2013

Η φυσική στην υπηρεσία της ποίησης


Οι περισσότερες ιδέες πιάνονται στον ύπνο,
Καθώς μεταφέρονται μέσα στην υπερταχεία των ονείρων.
Για το λόγο αυτό, στο κομοδίνο υπάρχει ένα σημειωματάριο,
Στο οποίο αιχμαλωτίζονται αμέσως μόλις συλληφθούν.
Κατευθείαν, από το στροβιλισμό των σκέψεων, ακινητοποιούνται στις σελίδες.
Εύκολη ψαριά.
Κάποιες λίγες καταφέρνουν να ξεφύγουν και προλαβαίνουν
Να δραπευτεύσουν στα απροσπέλαστα λημέρια της λήθης,
Πριν μπουζουριαστούν στα κάγκελα του τετραδίου.
Αυτές οι πτερόεσσες είναι οι καλύτερες. Οι πιο έξυπνες και ικανές.
Η απώλειά τους σου κοστίζει πολύ.
Είναι το τίμημα που πληρώνεις για τις εύκολες συλλήψεις σου.
Σήμερα, μου ξέφυγε μια τέτοια, τα ξημερώματα.
Αρχικά, φυλακίστηκε στο σημειωματάριο και μεταφερθηκε
Άρον-άρον στα αρχεία του ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Αναπτύχθηκε με λεπτομέρειες σε κείμενο και
Στη συνέχεια κρατήθηκε στην ασφαλές ενός τριπλού save.
Ξαφνικά όμως, εξαφανίστηκε σαν τον Χουντίνι.

Έκτοτε, όσο κι αν προσπαθώ να ξαναγράψω την ίδια ιστορία, στέκεται αδύνατο.
Κάθε φορά μου φαίνεται κάλπικη. Η άσχημη αδερφή της άφαντης.
Χθες όμως, διάβασα βολικά ότι το σύμπαν είναι ένα ολόγραμμα
Και ότι σε κάθε τμήμα του όλου, εμπεριέχεται αμιγές το όλον.
Παντού υπάρχει η δραπέτης μου δηλαδή, αυθεντική, αρτιμέλης και ασφαλής.
Έτσι, κάποια στιγμή θα πέσω πάνω της, μέσα στο τμήμα κάποιου όλου,
Όπως έπεσε εκείνη πάνω στον ύπνο μου, σαν κομμάτι από όνειρο
που περνούσε τυχαία εντός μου, ένα βράδυ.
Ανεκτίμητες οι θεωρίες της φυσικής για τους ποιητές.



Wednesday, December 25, 2013

!ΣΕΤΡΟIΓ ΣΕΛΑΚ

Σε δύο ώρες κλείνει το μαγαζί. Ακόμα κι αν δεν πατήσει ψυχή μέσα σε αυτές τις δύο ώρες -στατιστικά το πιο πιθανό- θα το κλείσω στις δύο ώρες ακριβώς. Δε γίνεται διαφορετικά. Είμαι ο κλειδοκράτορας και ο αυτοκράτορας (αφεντικό) συνήθως περνάει "για ένα γεια", όπως αποκαλεί τον αιφνιαδιαστίκο ποιοτικό έλεγχο. Έτσι, δε με παίρνει ούτε πέντε λεπτά να ξεκλέψω, μέρες που 'ναι. Κάνει και ψόφο εδώ μέσα, γιατί ο χώρος είναι ψηλοτάβανος, όλο τζάμι και  μάρμαρο για χλιδάτη όψη, αλλά ούτε ένα σώμα για το σώμα μου. Άντε, έχει ένα, αλλά είναι σαν κανένα στο μαυσωλείο. ΄Ετσι όπως περιμένω τον Γκοντό μόνος, σκέφτομαι τους άλλους που εργάζονται σαν εμένα, τις Παραμονές Χριστουγέννων, για παρηγοριά και συντροφιά. Πάρε τον ντελιβερά, ας πούμε. Να τρέχεις μέσα στο κρύο, για να ταϊσεις τις παρέες φίλων που κάνουν ρεβεγιόν. Σίγουρα είναι ανοιχτά τα φαγάδικα σήμερα, τέτοια μέρα, μοναδική ευκαιρία, για να πουλήσουν στο τάργκετ-γκρουπ των νέων που μόλις δραπέτευσαν από τον οικογενειακό κλοιό και τα μεγειρέματα της μάνας και γιορτάζουν την ανεξαρτησία τους με τους ομοίους τους για το μικρό χρονικό διάνυσμα μέχρι να ξαναπέσουν στις επόμενες οικογενειακές δεσμεύσεις και τα μαγειρέματα που θα αναλάβουν πια οι ίδιοι. Το είπα με μιά ανάσα, όλο αυτό! Αυτή η ομάδα είναι που παραγγέλνει φαϊ απ' έξω, σήμερα, στατιστικά μιλώντας. Ο ντελιβεράς επαφύεται στην ενσυναίσθησή τους και στη εμπειρική γνώση της αψιλίας τους, ο εν δυνάμει συνδυασμός των οποίων θα του εξασφαλίσει ένα καλύτερο πουρμπουάρ γι' απόψε, έτσι ώστε να μπορέσει να εξαργυρώσει μέρος από την αυτολύπησή του. Οδηγός συρμού μετρό είναι ένα άλλος που δουλεύει τις γιορτές. Δε λέει καθόλου. Εκείνος, με τα ρούχα της βιοποριστικής του καθημερινότητας και τον αυτοματισμό της καθημερινής, να μεταφέρει στις γιορτινές τους εξορμήσεις τους στολισμένους της Παραμονής. Ή ταξιτζής! Ακόμα χειρότερο! Φαντάσου να έχεις κούρσα τρεις γκόμενες που μυρίζουν πατσουλί ανακατεμένο με μυρωδιά φτηνής συνθετικής γούνας, να κακαρίζουν και να τιτιβίζουν στο αυτί σου και να είναι σα να μεταφέρεις όλόκληρο το τσίρκο Μεντράνο, μέσα στην ανυποφορη κίνηση της συγκεκριμένης νύχτας. Έξω από το ταξί, κανονικά, μπορεί να ήθελες και να τις πηδήξεις. Μέσα στο ταξί, θες απλά να τις σκοτώσεις και να τις στιβάξεις σαν προβιές στο πορτ-μπαγκάζ. Μέτα, αν έχεις συνείδηση, νιώθεις τύψεις για τις  σκέψεις που κάνεις. Αν έρχεσαι από θρησκευόμενο σπίτι δε, σταυροκοπιέσαι μπροστά στην πρώτη εκκλησία που θα διασχίσεις, για να σε σώσουν τα θεία από τον ανόσιο εαυτό σου. Χάλια. Σκέφτηκα όμως και το τραγικότερο επάγγελμα όλων για τη σημερινή: γιατρός στα επείγοντα εφημερεύοντος, δημόσιου νοσοκομείου! Αυτό το επάγγελμα είναι μια άλλη πίστα δυσκολίας από μόνο του, γιατί πέρα από τη γκαντεμιά έχει και το σπλάτερ. Άσε, μια χαρά είμαι υπάλληλος σε αντιπροσωπία αυτοκινήτων, Παραμονή Χριστουγέννων κι ας μην πατάει ούτε το φάντασμα του εχθρού του Εμπενίζερ Σκρουτζ. Εισπνοή βαθιά και εκπνοή με "φου" μπαλονιού που ξεφουσκώνει. Βέβαια, οι άλλοι κάνουν βάρδιες. Να τα λέμε αυτά. Παραμονή Χριστουγέννων μέσα, Παραμονή Πρωτοχρονιάς έξω. Πενήντα πενήντα, για να αντέχεται η σκατοζωή. Ενώ εγώ είμαι εκατό τοις εκατό μέσα και εκατό τοις εκατό εκτός...
Αδειο, κενό το μέσα, αχανές. Όλο χάζι και ζωντάνια το έξω. Και πάντα το ίδιο τεράστιο τζάμι με την επιγραφή "!ΣΕΤΡΟΙΓ ΣΕΛΑΚ", σα φυσικό σύνορο, να με χωρίζει από τη ζωή και τις ζωές των άλλων. Αναρωτιέμαι γιατί όλα μου πάνε συνέχεια ανάποδα σαν την επιγραφή, τόσο, που να τα νοιώθω πια φυσιολογικά. Αν κάτι πάει ίσια και κατ'ευχήν δηλαδή, μου φαίνεται αφύσικο, όπως μου φαίνεται αφύσικη και η επιγραφή από την έξω μεριά, τη φυσιολογική, αυτήν που βλέπει όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Η Βιβή, ας πούμε, τελευταία στιγμή μου ανακοίνωσε ότι θα πάει με τις κολλητές της στο Καρπενήσι, για να ξεσκάσει και δεν μου έκανε έκπληξη. Ο μισθός μου αρκεί για μισό άτομο πλέον και η Βιβή δεν έχει την πολυτέλεια να μην ψάχνεται αγρίως για κάποιον καλύτερο από μένα, εφόσον η βιολογική της βόμβα έχει ήδη αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση. Βλάκας, δεν είμαι. Μπορεί να με λυπήθηκα λίγο, να μου θύμωσα λίγο για εκείνο το ξεψυχισμένο, παραδωμένο "να πας, Βιβή μου", αλλά δε σάστισα. Το περίμενα, αργά ή γρήγορα, στατιστικά σκεπτόμενος πάντα. Μετά, είπα να πάω από του Θανάση, να μην είμαι μόνος και γίνει η Παραμονή Παραμόνη (μου αρέσουν τα παιχνιδια με τις λέξεις) , αλλά έπεσε ο θανάσης με βρογχίτιδα που του έκαναν δώρο για τις γιορτές τα δίδυμα και έτσι στάβωσε κι αυτό το εναλλακτικό σχέδιο. Όχι απλά δεν μου έκανε εντύπωση η αναποδιά, αλλά την περίμενα στο καπάκι μετά την άλλη, από συνήθεια. Όπως μου φαντάζει πιο σωστή η επιγραφή από την ανάποδη, παρά από τη σωστή, αφού τη βλέπω πάντα έτσι.
Δε βαριέσαι, αύριο αργία. Δε θα βάλω ξυπνητήρι. Να κι ένα καλό, εκτός κι αν βάλει ηλεκτρική σκούπα η διπλανή από τις έξι, όπως συνηθίζει.
Κουβέντα στην κουβέντα, πέρασε η ώρα και σε δέκα λεπτά κλείνω γι' απόψε. Πέντε λεπτά πριν, θα ανοίξει η πόρτα και θα σκάσουν μύτη το αφεντικό με τη φουσκωτή του γκόμενα για "ένα γεια κι ένα χρόνια πολλά", σε μια εορτστική εκδοχή της εφόδου του. Ευτυχώς όμως, αμέσως μετά, θα πάρω ένα ταξί -εξαιρετικά για σήμερα, δώρο στον εαυτό μου- και σε λιγότερη από μισή ώρα θα βρίσκομαι στο μικρό μου σαλόνι, μπροστά στην πλάσμα μου, περιμένοντας τον ντελιβερά να μου φέρει τα πιτόγυρα που θα έχω παραγγείλει από το καινούργιο σουβλατζίδικο της γειτονιάς. Από εκεί, ένα τζάμι πάλι θα με χωρίζει από εσάς, τον υπόλοιπο κόσμο, ως συνήθως. Και δεν έχω βάλει κουρτίνα, ακριβώς για να μπορείτε να με χαζεύετε.




Tuesday, December 24, 2013

ζώνη ασφαλείας / safety belt

Κάθε βράδυ,
όταν γλιστράς το χέρι σου κάτω από το δικό μου
και ξεκινώντας από τη μέση μου, διασχίζεις διαγώνια την κοιλιακή χώρα,
για να καταλήξεις να κλειδώσεις τα δάχτυλά σου στον ώμο μου,
είμαι έτοιμη για να βουτήξω στα σκοτάδια με το βαγονάκι των ονείρων.
Προαιρετικά,
το μαξιλάρι
ως αερόσακκος.



Every time you slide your hand under my arm
and reach diagonally across my belly from the waist upwards,
only to clasp my shoulder and lock your fingers around it,
I feel safe to dive into darkness with the wagon of my dreams.
Optional:
my pillow  
as an airbag



Wednesday, December 18, 2013

μια ιστορία με 6 λέξεις (6 word flash fiction)



Έπαθε Αλτσχάιμερ και τον ξέχασαν όλοι.



 He got Alzheimer's and was forgotten.



Saturday, December 14, 2013

ουδ(εν)έτερον




Φύγαν όλοι
Mείναν όλα.



Friday, December 13, 2013

πρόγνωση

Σε έξι μήνες όταν ο καιρός θα έχει γλυκάνει
Θα ψάχνω μια φωτογραφία σου να τυλιχτώ.

Καταχωνιάζω την ειρωνεία αυτή μαζί με όσα με στενεύουν
Και συνεχίζω να στροβιλίζομαι στον αυτοματισμό της καθημερινότητας.
Επανάληψις, μήτηρ πάσης παθήσεως, εξάλλου.

Όταν έρθει η ώρα να κατεβάσω τα ελαφρά και βολικά από το πατάρι,
Οι φωτογραφίες θα κόβουν με φρέσκιες λεπίδες,
Σύμφωνα με το δικό τους κύκλο μετάλλαξης.

Σε έξι μήνες, όταν τα λουλούδια θα στολίζουν όμορφα πάλι το μπαλκόνι μου,

Εγώ με αραχνούφαντη γάζα, για τυλίγω πληγωμένες μνήμες.


(στην π.κ.μ.φ.)




Wednesday, December 11, 2013

νιουζ ιν μπριφ / κισακά χαμπέρ

Τελικά, η φυλακή είναι το καλύτερο μεταπτυχιακό stage για πιο σίγουρο μέλλον έξω, και μια καλή μεταβατική λύση, για να περάσεις την κρίση μέσα με ένα σίγουρο πιάτο φαϊ.

Πρωθυπουργός, αντιπρόεδρος, υπουργοί, αρτίστες, άνθρωποι των γραμμάτων, μεγάλοι συνθέτες, όλοι στο προσκύνημα των Μέγκα, κατά την παράδοση των ημερών.

Ένοχο Αποτύπωμα εθεάθη και στον fb τοίχο του Χαρη-θεο-χάρη (μέγκας είσαι Κύριε). 
  
Λοιπόν, αυτό με τα ονόματα συνεχίζει πάντα να με συγκλονίζει. 

Αν το όνομα "Βενιζέλος" για αεροδρόμιο έχει εννοιακή χροιά, τότε θα μετονομαστεί άραγε ποτέ σε "Ρίτα Χέιγουορθ", ως τελευταία έξοδος; 

Ευτυχώς που σχηματίζονται καινούργια πολιτικά οχήματα, για να μεταφέρουν κάποιοι αβάδιστα και στο σπίτι τους τη βουλευτική ασυλία και να γλυτώνουν τα πεζά ποινικά ατοπήματα. 

O Oμπάμα ρίχνει το Κάστρο και φωτογραφίζεται χασκογελώντας σε selfies με τους πρωθυπουργούς Αγγλίας και Δανίας. Σε κηδεία. Προέδρου χώρας. Του Μαντέλα. Και μετά αναρωτιέσαι αν θα γελάνε στη δική σου. 

Είδα ότι στη Σουηδία πάνε να καταργήσουν τα δίδακτρα στα σχολεία, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο κοπιάζουν για την κατάργηση των σχολείων. Αναρωτιέμαι, χώρα μόνη της σε Αναγεννησιακή απομόνωση, πόσο θα αντέξει πριν την καταπιεί το sequel του Μεσαίωνα; 

Η είδηση με τον Κινέζο που αυτοκτόνησε στο μόλ για να σταματήσει η φιλενάδα του την ακατάσχετη κατανάλωση, είναι ίσως ό,τι πιο άρρωστα ρομαντικό έχω διαβάσει, εκτός λογοτεχνίας. 

Στην καθημερινή μας σπλάτερ κακοτεχνία, βγάζεις το οικογενειακό κειμήλιο με το πατρογονικό Αστέρι σου σε πλειστηριασμό, για να το αγοράσει μεγαλοϊδιοκτήτης καζίνων και ιπποδρόμων από την Ανατολία, μπιρ παρά. Τώρα λογικά, θα φτιάξεις εκείνο το τζαμί που όλο απαρνείσαι, πριν το χτίσουν άλλοι χωρίς να σε ρωτήσουν, ναι; 

Είπα λογικά και θυμήθηκα το ΙQ τεστ με ερωτήσεις τύπου: 
Aν η Θράκη θεωρείται τουρκική, και η Θεσσαλονίκη είναι και αυτή Θράκη, τότε και η Θεσσαλονική είναι δική τους. Oι ντόπιοι ιθύνοντες νόες είναι πολύ απασχολημένοι με την ποίηση, για να αντιδρούν σε περίπλοκα προβλήματα λογικής. Η κρίση τους προωθείται στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου.

Και η Ευρώπη προωθεί σταθερά την Ένωσή της στη Βαλχάλα, αλλά παράλληλα προωθεί και νομοσχέδιο που θα απαγορεύει τις αμβλώσεις. Ένα βήμα πιο κοντά στην πάταξη της ανάρμοστης στάσης των γυναικών απέναντι στην ανθρώπινη κοινωνία των δικαιώματων. 

Εδώ πάλι, οι τράπεζες συγχωνεύτηκαν με την εφορία σε ένα σούπερ-τραπεζικό κολοσσό με το όνομα Ηotel California Corp., αφού  αποχαιρετά τα χρήματά του για πάντα τη μέρα που τα καταθέτει στο λογαριαμό του. 

Να μην ξεχάσω την αγγελία: 
Ζητείται Τσιπρίζων νεαρός με χάρισμα -όχι απαραίτητα κληρονομικό- και άπταιστα αγγλικά για το ολοκαίνουργιο ΠΑ58Κ.

Ο γερμανός υπουργός τραγούδησε το "Happy birthday to you" στον δικό μας. Χωρίς να πάει καν το μυαλό μου στον Μέριλιν Μάνσον, κάτι μου ξένισε στην εικόνα αυτή και θα ανησυχούσα αν ήμουν στη θέση του αηδού.

Η ανεργία ανέβηκε κι άλλο το μήνα Νοέμβριο. Με αυτή τη γεωμετρική πρόοδο, μέχρι τον Απρίλιο θα είμαστε όλοι άνεργοι και πτωχευμένοι. 100% σαξες το στόρυ "Η επιτυχία της αποτυχίας". Η ανάπτυξη θα έρθει μετά, και θα ζήσουν αυτοί (οι μελλοντικοί ιδιοκτήτες μας) καλά κι εμείς, άστο καλύτερα.

Τα καλά νέα είναι ότι τα πνευματικά δικαιώματα προστατεύονται δια νόμου, δεν υπάρχει λογοκρισία και όλοι μπορούν να εκφράζονται ελεύθ_



Παρακαλείστε να είστε συνετοί σε όσα λέτε, για να μην καθιστάτε επσφαλείς τις δημοκρατικές διαδικασίες, τη διατήρηση της ομαλότητας και της δημόσιας ειρήνης. 

Ευχαριστίες εκ της διευθύνσεως.






Sunday, December 08, 2013

Τώρα, εκπτώσεις όλο το χρόνο.



H κατάληψη της πνευματικής μας χώρας από τους αυτόκλητους σωτήρες και διανοητές της κρίσης είναι απόλυτα συμβατή και αρμονική με την υπόλοιπη εκπτωτική εικόνα. Το θέμα χρήζει  ομαδικής ψυχιατρικής φροντίδας.
Είναι γνωστό και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι σε περίοδο υλικού και πνευματικού πλιάτσικου βγαίνουν όλα τα τίποτα και φωνάζουν από κάτι. Ουδεμία έκπληξη. Η σύγχυση, το χάος και η έλλειψη ψυχραμίας, φυσικά, δίνει σε όλους αυτούς τη δυνατότητα να υφαρπάξουν τη σημασία που σε άλλες εποχές ισορροπίας δεν θα μπορούσαν ποτέ να διεκδικήσουν, ούτε καν σε ανέκδοτο.
Αυτόκλητοι κριτικοί τέχνης με την βοήθεια κάποιου που ξέρει κάποιον που ξέρει τον κουμπάρο του εκδότη κάποιου φύλλου βγαίνουν από την αφάνεια δημοσιεύοντας λαβυρινθώδη, ακατανόητα κείμενα που εμπεριέχουν μεγάλες δόσεις παραπομπών με ρήσσεις διασήμων ως διαπιστευτήρια ποιότητας, και καθιερώνονται στο θολό σκηνικό εν μία νυκτί. Χωρίς να αμφισβητηθούν, χωρίς να κοπιάσουν και βέβαια χωρίς να αμείβονται. Γιατί όπου ο τζάμπας ζει και βασιλεύει, θάβεται η ποιότητα και η αξιοκρατία. Με όλο το δωρεάν και αμισθί που κυκλοφορεί  λόγω έλλειψης ρευστότητας έχουν εξαφανιστεί τα κριτήρια, οι απαιτήσεις και η αξιακή κλίμακα, για να θεριεύει το ό,τι νά 'ναι. Ο άλλος πήρε τζάμπα το εγκαταλελειμένο κτίριο στην υποβαθμισμένη περιοχή και πουλάει 'εγκαταστάσεις' τέχνης στους χίπστερς, υποδυόμενος τον avant garde παραγωγό σύγχρονης τέχνης, κάνοντας το κομμάτι του με τους φίλους και γνωστούς του καλλιτέχνες. Η μπιενάλε -ελλείψει τέχνης και χρημάτων- αντί να πει τίμια "δεν έχει φέτος τίποτα, να πάτε αλλού" το έριξε στις τζάμπα συζήτήσεις και τις κόντρα αναζητήσεις στρογγυλής τραπέζης για την τέχνη, ακυρώνοντας έτσι την τέχνη και την εικαστική της υπόσταση. Οι συζητήσεις και τα συνέδρια για την επανεκκίνηση και την ανάπτυξη έχουν αντικαταστήσει την επανεκκίνηση και την ανάπτυξη. Όλο κουβέντες για την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία και στην πράξη, καμία φαντασία, πρωτοτυπία, σοβαρότητα και καινοτομία: μόνο καφενία και  σουβλατζίδικα ανοίγουν με σκοπό το εύκολο χρήμα για να κλείσουν το αργότερο σε ένα χρόνο.
 Έτσι απαίδευτα και αβάδιστα εκφράζεται η δημιουργικότητα σήμερα. Κάθε σπίτι κι ένας Μπράνσον ή ένας Σεφέρης. Βιβλία τυπώνονται σωρηδόν, αυτοχρηματοδοτούμενα και προς τέρψη του ναρκισσισμού και με τις ευλογίες των φίλων και των αυλών. Όλη αυτή η τζάμπα μαγκιά πριμοδοτείται από την παντελή κατάρριψη των προσχημάτων και την αυτοκριτικής.  Γιατί όχι; Όταν όλοι βλέπουν το μπάχαλο που τεκταίνεται από τους επικεφαλής ενορχηστρωτές της εθνικής τραγωδίας, γιατί να μην  σκεφτού  "τώρα μπορώ κι εγώ να κάνω ότι γουστάρω, αφού δε θα με κρίνει και δε θα με σταματήσει κανείς." Έτσι, βρίσκουν μια μισογκρεμισμένη πολυκατοικία και τα μετονομάζουν σε προοδευτική σκηνή. Βρίσκουν λίγα εκατοστά άδειου τοίχου (σπάνιο βέβαια πιά) και αποκαλούν τον βανδαλισμό γκραφίτι και το σλόγκαν επανάσταση. Ανακαλύπτουν δωρεάν αποθήκη και την μετατρέπουν σε μεσογειακή κουζίνα, μαζεύουν 10 οκάδες λάδι από τον ξάδερφο στο χωριό και το εμφιαλώνουν σε εξαγώγιμο πολυτελείας. Για φέτος. Του χρόνου, βλέπουμε. Παλιά θα το λέγαμε άρπαχτή'. Σήμερα, λέγεται δημιουργικότητα και επιχειρηματική καινοτομία.
Η νέα αισθητική και ηθική που διαμορφώνεται στα ερείπια είναι καιροσκοπική και προκλητικά λούμπεν σαν το μαλλί της συριζαίας βουλευτίνας ή το νεγκλιζέ της υπουργού. Προκλητική είναι όμως εξαιτιάς του απαξιωτικού της χαρακτήρα και του ποιοτικού της ελλείμματος, όχι μέσω του νεοτερισμού και της ευρηματικότητας που θα ήθελε να προβάλλει.  Παρέα με την οικονομική και κοινωνική υπoβάθμιση και υποτίμηση, τα αντιδραστικά δήθεν αντικαθιστούν τις ουσιαστικές αξίες. Αξίωμα.
Περνάς κατηφής από διάφορα σημεία της παρηκμασμένης πόλης και ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι, κάπου, κάποιον να πιαστείς. Προ ημερών, για παράδειγμα, ξανανακάλυψες εκείνη την υπέροχη γειτονιά του κέντρου για την οποία είπες με ενθουσιασμό "εδώ μάλιστα!" Όταν όμως μετά από ένα δίωρο ξεχύθηκες στο δρόμο από το μεζεδοπωλείο ημιθανής από το ντουμάνι, σιχτήρισες την ώρα και τη στιγμή που βγήκες από το σπίτι.
Περιπλανιέσαι λοιπόν ξανά και σήμερα ψάχνοντας για εκείνη τη συγγένεια, αυτό το ένα αμιγές που δε θα ενσωματώνει καμία ακύρωση. Ξαφνικά, πέφτεις πάνω σε αυτό το θείο γκραφίτι με τα δύο μεγαλειώδη χέρια σε ανάποδη θέση προσευχής, που καλύπτει ολόκληρο πλαϊνό τοίχο παλιάς πολυκατοικίας και συνειδητοποιείς ότι η ομορφιά που σου λείπει τόσο, υπάρχει εκεί, στο ανάποδο της απελπισίας, που για μια στιγμή σε δικαιώνει ….



Friday, December 06, 2013

snuff

Παιδικός σταθμός "τα χαρούμενα ζαρατουστράκια"
Διεύθυντής ο κύριος Φρήντριχ Κρούγκερ
Και η κύρια Νίτσα στα κρουστά,
(με φύλλο για μπακλαβά που κροταλίζει.)

Πιο μισάνθρωπος
Κυκλοφορεί
Μόνο σε γοργόνα
Ή κένταυρο.

Κόβεις ένας κι άλλον έναν κι έχεις δύο μισούς.
Κόψε κι άλλον ένα και έχεις τον Κανένα.
Αυτά, με την καινούργια αριθμητική
Του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης.

Που να τ'ακούσεις εσύ;
Aφού είσαι χτισμένος ανάμεσα σε δύο ακουστικά.
Άκου εκεί One Direction! Αυτό δεν είναι γκρουπ είναι χρησμός-τελεσιδικία,
Mε τον γκρεμό γκαραντί στα εκατό μέτρα.

Σου ζωγράφισαν στον ορίζοντα το λούνα-παρκ
Για να πέφτεις οικειοθελώς στον Καιάδα,
Με γυαλιά 3d και i-phone στο χέρι,
Ποστάροντας live το Άδειασμα.

Eλλάδα, πάψε να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Δεν έχεις ταλέντο.





Monday, December 02, 2013

εσύ στόλισες?

"Θα βγει κι ο χειμώνας, που θα πάει.
Έχει ο Θεός, δε μας ξεχνάει.
Έκοψαν το ρεύμα για τα χαράτσια.
Δυο γυναίκες μόνες, πως να βγούμε.
Με μαγκάλι και κεριά. 
Θα φύγει κι ο χειμώνας.
Πάμε για ύπνο αγάπη μου.
'Εχεις σχολείο αύριο.
Άλλα δυό χρόνια. 
και βγάζεις το γυμνάσιο.
Θ'αλλάξουνε τα πράγματα.
Δε μας αφήνει ο Θεός.
Θα στολίσουμε και δέντρο.
Από κλωνάρι.
Πέσε για ύπνο,
Θα καίει το μαγκάλι."

(Η ζωή στην εκπτωτική της μορφή προκαλεί τόση οργή και αμηχανία όσο και οι διαφημίσεις προσφορών του Hondos Center. Με κάθε κατάφορη αδικία κι ένας θάνατος κανονικού μεγέθους, εντελώς δωρεάν.)


Friday, November 29, 2013

μόνοι μαζί.



Oι συγγενείς και φίλοι του καλού καιρού είναι αυτό που λέει το όνομά τους. Τρέχουν κάτω από τον λαμπερό ήλιο, πλατσουρίζουν στης θάλασσας τα διάφανα νερά, μαζεύουν κοχύλια, σωριάζονται στην άμμο και κοιμούνται με τις ώρες, γιατί δεν υπολογίζουν τον χρόνο και δεν έχουν το άγχος ότι περνάει και φεύγει ανεπιστρεπτί, έτσι δεν τον τσιγκουνεύονται με κανέναν, ούτε και μαζί σου. Τα βράδυα πίνουν πολύχρωμα κοκταίηλ και λικνίζονται στους ράθυμους ρυθμούς των καλοκαιρινών χιτς με σκοπό να σαγηνέψουν τους γύρω. Είναι επί το πλείστον νάρκισσοι. Η μόνη συντροφιά που τους ενδιαφέρει είναι εκείνου που έχει τα πιο υγρά μάτια, γιατί φτιάχνουν τέλειους κυρτούς καθρέφτες και έτσι καμαρώνουν τους υπέροχους εαυτούς τους πάνω στον αμφιβληστροειδή σου. Έχουν πάντα μια καλή κουβέντα να σου πουν και πολλά ανέκδοτα κι εξυπνάδες, για να γελάσεις και να τους κάνεις να νιώσουν γοητευτικοί και πνευματώδεις. Καλοσύνη-μπούμερανγκ. Την πετάς και ο τελικός αποδέκτης είσαι εσύ. Οι φίλοι του καλού καιρού θα κάτσουν να ακούσουν τις βαρετές ιστορίες σου για τα υπαρξιακά σου αδιέξοδα, χαζεύοντας τα μάτια τους στα μάτια σου και ενίοτε εστιάζοντας πίσω από αυτά κόβοντας κίνηση στην περατζάδα, ενώ ταυτόχρονα σπαταλάνε τις λέξεις τους χωρίς να τις μετράνε και να τις υπολογίζουν, γιατί εκτός από πολλή ώρα να σκοτώσουν, έχουν και πολλές κουβέντες να πετάξουν και πολλά λόγια να σπαταλήσουν, χωρίς τίποτα να χάσουν. Θα σου αγοράσουν και ένα δερμάτινο μπιχλιμπίδι από τον πλανόδιο της γωνίας με ματάκι για γούρι και φυλαχτό, για να στο δέσουν στο χέρι και να νιώσουν σημαντικοί. Οι φίλοι του καλοκαιριού έρχονται και ξαναέρχονται κάθε δικό σου καλοκαίρι, για να σου θυμίσουν ότι είναι οι καλύτεροι φίλοι και να νιώσουν και πάλι γοητευτικοί και σπουδαίοι. Τους δικούς τους χειμώνες, θα σε επισκεφτούν για να σε σκεπάσουν με τα συννεφά τους. Ξέρουν ότι θα κάνεις τα πάντα για να τους τα σκορπίσεις, γιατί σου χάρισαν εκείνο το δερμάτινο μπιχλιμπίδι από τον πλανόδιο και σε έχουν δέσει. "Εγώ δε στο πήρα αυτό;", θα σου θυμίζουν πάντα. Για τους δικούς σου χειμώνες βέβαια, ούτε λόγος. Βρες μια μεγάλη κουφάλα δέντρου, χω΄σε το κεφάλι μέσα και πες το πρόβλημά σου εκεί μέσα. Μπορεί να ανοίξεις διάλογο με την ηχώ σου.
Ο συγγενείς του κακού καιρού είναι μόνο οι πρώτου βαθμού. Από δεύτερο και κάτω είναι οι γνωστοί 'μακρινοι', δηλαδή απόντες. Οι 'μακρινοί', εξ'ορισμού δεν είναι ορατοί και θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στην κατηγορία 'φανταστικά όντα'. Οι φίλοι του χειμώνα είναι αστικός μύθος, όπως τα στοιχειωμένα σπίτια. Πολλοί πιστεύουν και επιμένουν ότι υπάρχουν, αλλά δεν έχει αποδειχτεί ποτέ. Γι'αυτό και τελευταία που πυκνώνουν τα δύσκολαανθίζουν οι επιχειρήσεις μίσθωσης 'καρδιακών φίλων'.  Γιατί όλα έχουν την τιμή τους και αυτό είναι η μόνη μεγάλη αλήθεια εφόσον υπάρχουν και οι ανάλογες αποδείξεις (παροχής υπηρεσιών) που το επιβεβαιώνουν συνεχώς. Εκτός από τις αποδείξεις, τον μύθο των φίλων του κακού καιρού τον επιβεβαιώνουν περίτρανα και οι μια-δύο εξαιρέσεις.


Monday, November 25, 2013

περαστικά

"Πέρασαν πολλά χρήματα από τα χέρια του" έλεγε η μητέρα μου για κάποιον πλούσιο. Δεν έλεγε ποτέ "έχει πολλά χρήματα" ή "εχει μεγάλη περιουσία". Έτσι, τα φανταζόμουνα τα χρήματα από μικρή, σαν αποδημητικά πουλιά, να περνάνε από το μπαλκόνι, να χτίζουν πορτοφωλιές και μετά, μια μέρα, να ξυπνάς και να τις βρίσκεις άδειες να περιμένουν το επόμενο δεσμήνος από χιλιάρικα. Η μητέρα μου απέφευγε τεχνιέντως να χρησιμοποιεί κτητικά ρήματα, ή ρήματα μνημεία . Αντ' αυτών, τα έλεγε με άλλα λόγια, που υπαινίσσονταν κάτι το εφήμερο, το ανάλαφρο και το φευγάτο π.χ. "με επισκέφτηκε ένας ιός" αντί "έχω ίωση", που σήμαινε για μένα ότι όπως ήρθε με τα φοντάν και τα ντεπόν του, έτσι και θα έφευγε, αφήνοντας πίσω του χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα και τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα, όπως όλες οι επισκέψεις που είχαμε στο σπίτι μας. Η μαμά απέφευγε τα πάγια σχήματα και χρησιμοποιούσε ρήματα και ουσιαστικά αποδημητικά, μάλλον επειδή στη ζωή της βίωνε απώλειες από μωρό παιδί και έτσι δεν ήθελε ούτε να ελπίζει στη μόνιμη παραμονή των καλών και ευπρόσδεκτων, ούτε ήθελε να φοβάται τη διαιώνιση των δυσάρεστων και απευκταίων. Ήταν σοφή. Ήξερε ότι ό,τι έρχεται, φεύγει. Την σκέφτομαι συνέχεια και προσπαθώ να την μιμούμαι τώρα που όλα παρελαύνουν από μπροστά μου μέσα στον χυλό της αβεβαιότητας και την αδιάκοπη εναλλαγή των καταστάσεων της ρευστής, συνεχώς μεταλλασσόμενης πραγματικότητας. Πράγματα και σχέσεις που παρασύρονται από τη ροή των γεγονότων, στροβιλίζονται μαζί σου λίγες στιγμές, για να χαθούν στη συνέχεια από το οπτικό και βιωματικό σου πεδίο. Η ζωή είναι ορμητικό ποτάμι που παρασέρνει ανθρώπους, τόπους και οικοσκευές. Από μικρή η μητέρα μου επέμενε να μάθω καλό κολύμπι, για να μη χάνω τον ελεγχο, να μην παρασύρομαι και να βουλιάζω μαζί με καθετί που περνά και χάνεται στον ορίζοντα των γεγονότων μου. Να μη πνίγομαι στη ρουφήχτρα κάθε απώλειας. Ήξερε βλέπεις από ρεύματα και δείνες.





Sunday, November 17, 2013

σύνθεση


Λοιπόν, άκουσα μια μουσική με κεντρικό μοτίβο από εκείνες τις δεκάποντες πρόκες
και την εξής επιμέρους δομή: καρφωτή idee fixe να πρωτοεμφανίζεται σε Mozart-esque
andante grazioso που κλείνει απρόσμενα με δίεση ελλάσσονα, εν είδει προκλητικής ερώτησης -κόσμημα που κρέμεται ως υπόσχεση, σε γυναικείο κόρφο- και στη συνέχεια,
αλλά μια στιγμη...μήπως δεν την άκουσα, αλλά την είδα;
Mάλλον ζωγραφικό έργο θα ήταν και μάλιστα ενός από τους μεγάλους δημιουργούς,
γιατί η κεντρική ιδέα ήταν τόσο φαεινή και σε ενδιαφέροντα διάλογο με το σκοτεινό, βιωματικό της φόντο, που δε θύμιζε σε τίποτα την αμηχανία του ερασιτέχνη όταν  γκρεμίζεται από τον τρόμο στο κενό του εαυτού του.
Δεν αποκλείεται πάντως το έργο να ήταν και μουσικό, 
γιατί θυμάμαι φλογερά crescendos να χύνονται ορμητικά και να σβήνουν
μέσα σε απάτητες παύσεις
κατ' επανάληψη,
με την μελωδία να ανασυγκροτείται συνεχώς 
εκ νέου,
μετά από την εκάστοτε απάντηση-αποδόμηση. 
Κι όλο αυτό, με την κεντρική ιδέα προκλητικά νηφάλια 
(απέριττα εμμονική και λιτά εγκυμονούσα)
να ανθίζει 
κάθε φορά
ολόϊδια αποκαλυπτική, 
και κάθε φορά
πρωτόγνωρα γνώριμη.
Σου θυμίζει κάτι;
Όχι, ε..


(για τη Βάννα)

Wednesday, November 13, 2013

χαλασμένα υδραυλικά

- Να το κόψω ακριβώς, ή να του αφήσω δυο-τρεις λέξεις στρίφωμα;

-Δεν ξέρεις ποτέ. Μπορεί να τις εξαργυρώσω
όταν περάσει η μόδα των υπαινιγμών
και αποκτήσουν οι πόντοι τους αξία.
Τους πληθυντικούς δεν τους σηκώνω πια.
Έκανα το 'εμείς' 'εγω',  για να μην παίρνω άλλους
στο λαιμό μου από ανάγκη συνενοχής.
Θάρρεψα μάλλον και δεν χρειάζομαι
να μου κρατάνε το χέρι στα δύσκολα.
Απλώνω το μελάνι μου, για να σωθώ.
Βέβαια, τόσο που απλώνεται από τόσους
και τόσους άναρχα -πίσσα προς πάσα κατεύθυνση-
κατάντησαν τα σκοτάδια να περνάνε άφοβα απαρατήρητα.
Άδειασε το δέος απ' τα άδυτα. 
Και στα τσιγάρα ενικός, από δω και πέρα.
Μου φτάνει τόση θολούρα και ντουμάνι.
Μόνο ένα για το δρόμο, να ανοίγει η κάφτρα διάβα. 
Ούτε λόγος για τις ομοιοκαταληξίες.
Έχασαν την αίγλη τους.
Τώρα, μόνο στις παρελάσεις.
Και οι παρομοιώσεις κατάντησαν για τα πανηγύρια.
Μόνο οι μεταφορές επιτρέπονται και επιβάλλονται με τόση αστάθεια,
αλλά πρέπει να γράφονται προσεκτικά με τις μύτες των μολυβιών,
γιατί τα νοήματα είναι πολύ εύθραστα και αν σπάσου
δεν κολλάνε μετά με τα βιώματα.
Η στίξη είναι πάντα σοβαρό και φλέγον ζήτημα.
Μια τόση δα τελεία μπορεί να οδηγήσει ολόκληρο νόημα
σε κώμα, και ένα τόσο δα κόμμα
να του στερήσει ένα πρέπον τέλος.

- Δύσκολα τα γράμματα. Πιάσε την οξυγονοκόλληση να βουλώσεις καμιά τρύπα.
  Δεν ήρθε ακόμα η ώρα της σύνταξης.

Monday, November 11, 2013

από τη Ρώμη με αγάπη


ένας συνηθισμένος κρεμαστός κήπος 


 τα τείχη του Μ. Αυρίλιου


oι κήποι της βίλα Borghese



ξανά από τους κήπους της βίλα Borghese


 φαρμακείο-atm


 cιnquecento ουμπεράλες


 κάτι για την κρίση


ο Βίνσεντ, όπως δεν την έχει ξαναδεί.


Πάνθεον


 μεταφυσικά τρικ της piazza Navona 


ένα όμορφο μικρό

ρωμαϊκές κάθετες


Τίβερης


Τίβερης με φυλωσσιά


τα χρώματα της πόλης


        Πάπισσα Ιωάννα (fresco τίγκα στο συμβολισμό, σε χιλιετή εκκλησία)



ο απόλυτα αναγεννησιακός ουρανός


ένα λιτό, απλό φανάρι δρόμου


ζωγραφισμένα ταβάνια εντός


βιτρίνα σύγχρονης τέχνης


μία από τις εκατοντάδες γωνιακές Madonnae (προσοχή στο στέγαστρο)


Η ιδέα της Ρώμης ήταν πάντα στερεοτυπικά συσκευασμένη σε ένα ροζ σύννεφο στο κεφάλι  μου. Η ρωμαϊκή μου εμπειρία όμως, ξεκίνησε με την αποτρόπαια καφέ κουβέρτα ξενοδοχείου -2 αστέρων, τη γρομπιασμένη και χιλιοφορεμένη - ο ιδανικός μικροβιότοπος - σε ένα λούμπεν, συφοριασμένο δωμάτιο με ταπετσαρίες ξεφλουδισμένες, χαλασμένα είδη υγιεινής και εσάνς κλεισούρας να αναμιγνύεται σε ένα ασφυκτικό κοκταίηλ με την υγρασία του ιστορικού κέντρου της πόλης. Οι εικόνες του booking.com ήταν όσο παραπλανητικές, όσο και οι φωτογραφίες προφίλ του facebook. Η επόμενη μέρα ξημέρωσε μετά από αγρύπνια, τόσο λόγω των αντίξοων εσωτερικών συνθηκών, όσο και των εξωτερικών, που συνδύαζαν μεθυσμένους ενοίκους να βροντάνε πόρτες και να φωνάζουν στις τρεις το πρωί, περιπολικά να περνάνε με σειρήνες κάθε μία ώρα και ένα σκουπιδιάρικο να αδειάζει τον κάδο σχεδόν μέσα από το κεφάλι μου στις έξι το πρωί, ολοκληρώνοντας τη ροζ κατεδάφιση. Η αυτονόητη άτακτη φυγή προς άλλο κατάλειμα πραγματοποιήθηκε με συνοπτικές διδικασίες, μαζί με το απαραίτητο ψυχολογική επανεκκίνηση. Ως γνωστόν, όταν πιάνεις πάτο, η επάνοδος είναι μονόδρομος και οι ρωμαϊκές μου διακοπές δεν είχαν άλλη επιλογή από το να είναι τέλειες. Με τα λίγα απαραίτητα βαθειά χωμενα στον κόρφο - γιατί είναι γνωστές οι ιστορίες με τους επιτήδιους που ξαφρίζουν τους ανυποψίαστους τουρίστες- πήρα τους δρόμους αποφασισμένη να περπατήσω τη Ρώμη. Δε θα ξανοιχτώ σε γλαφυρές περιγραφές με θέμα τα αξιοθέατα και την ιστορία της πολιτιστικής πρωτεύουσας του δυτικού κόσμου (αν και πολύ θα το ήθελα) γιατί κυκλοφορεί εκτενέστατη βιβλιογραφία που ειδικεύεται σ' αυτό. Είναι πολύ κοινότοπη η διαπίστωση ότι κάθε δέκα μέτρα σου πέφτουν τα σαγόνια με τα μεγαλειώδη αρχιτεκτονήματα των παγανιστικών χρόνων όπως ακουμπάνε και ξαποσταίνουν πάνω στα πρωτοχριστιανικά μνημεία, που με τη σειρά τους συνδιαλέγονται με τις αναγεννησιακές κατοικίες, οι οποίες ζούνται ακόμα, τις αναρίθμητες πλατείες με γλυπτά διασήμων δημιουργών (βλ. Bernini), τις χιλιόχρονες εκκλησίες, αψίδες, τείχη, υδραγωγεία, μνημεία, κατακόμβες, θέρμες, αγορές, όλα σε αρμονική συμβιωτική συνέχεια με τα στοιχεία σύγχρονης τέχνης και πολιτισμού. Αυτά τα αμέτρητα πολύτιμα στολίδια φτιάχνουν το διάδημα της πόλης, μιας πραγματικής πολιτιστικής caput mundi. Δύο μέρες στους δρόμους της, αρκούν για να καταλάβεις το χιλιοειπωμένο "όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη". Εκείνο που παρατηρεί κανείς είναι ότι η πόλη παραμένει ταυτόσημη με ένα ήθος υψηλής αισθητικής και μια αισθητική υψηλού ήθους, κι αυτό αποδεικνύεται ακόμα και στην πιο αδιόρατη λεπτομέρεια. Ο θρίαμβος του αυτονόητου. Τα λιλιπούτεια μπαλκόνια με τα υπέροχα φυτά, οι αναρίθμητες γύψινες βινιέτες στους τοίχους των σπιτιών, τα κάγκελα-δαντέλες, τα φορούσια-κοσμήματα, οι ζωγραφισμένες μαντόνες-cameo στη γωνία του κάθε δρόμου με τα σκέπαστρα-έργα τέχνης που τις διατηρούν ζωντανές στους αιώνες, τα δημόσια φανάρια που είναι γλυπτά από μόνα τους, οι καλλιτεχνημένες ταμπέλες των καταστημάτων, τα παγκάκια που ντρέπεσαι να κάτσεις, τα όμορφα συνδυασμένα χρώματα των κτιρίων. Είναι ηλίου φαεινότερο: οι κάτοικοι αυτής της πόλης αγαπούσαν, αγαπάνε και θα είναι πάντα περήφανοι για την πόλη και τους εαυτούς τους. Σκουπίδια δεν υπάρχουν πια στους δρόμους (κάποτε υπήρχαν, μου είπε φίλος κάτοικος), ούτε πρόχειρες, βανδαλιστικές μουτζούρες στους τοίχους. Εδώ κι εκεί θα δεις κάποιο όμορφο γκραφίτι που έγινε με σεβασμό και επίγνωση για την επιφάνεια που το φιλοξενεί. Η κίνηση είναι ανθρώπινη κι' όσο έμεινα εκεί δεν άκουσα ούτε ένα κορνάρισμα, παρά μόνο κάποιες σειρήνες ασθενοφόρων που έσπευδαν να μαζέψουν κάποιον τουρίστα που έπαθε κρίση πανικού στις κατακόμβες (παρά λίγο να είμαι εγώ). Τα αυτοκίνητα δεν επιτίθενται στους πεζούς, αντιθέτως σταματούν και τους αφήνουν να περάσουν το δρόμο. Το πράσινο λατρεύεται και δεσπόζει παντού, από τα πεζοδρόμια μέχρι τον κήπο-δάσος της βίλα Borghese, που δεσπόζει στο κέντρο της πόλης. Κι εκείνα τα πανύψηλα ρωμαϊκά πεύκα, το σήμα κατατεθέν της πόλης, είναι όσο επιβλητικά και μεγαλειώδη όσο και η καταγωγή τους.
Πριν έρθω, ήξερα ότι η Ιταλία μαστίζεται κι αυτή από κρίση, κρίση όμως δεν είδα όσο κι αν έψαξα και την έψαξα επιμόνως στην πρωτεύουσα της χώρας, οριζοντίως και καθέτως. Ναι, κάποια λίγα καταστήματα έχου κλείσει, είναι ελάχιστα όμως μέσα στο σύνολο της αγοράς που καλύπτει μια τεράστια έκταση και σφίζει από ζωή, πρωί-βράδυ. Μετά από την τετραήμερη περιπλάνησή μου το πήρα απόφαση: H Ρώμη είναι η πιο πολύτιμη πόλη που έχω δει. Δεν είναι η απόλυτη ομορφιά της που κάνει τόσο ξεχωριστή. Είναι η περηφάνεια της. Ο αυτοσεβασμός της και η επιμονή της να νικά και να διαπερνά με αξιοπρέπεια στο χρόνο, συντηρώντας το καλό και προσπαθώντας για το καλύτερο. Είναι αυτός ο μηχανισμός που στην κρίση δεν επέτρεψε την κατάντια. την κατρακύλα και το χάος, αλλά αντιστεκόμενη με πείσμα φρόντισε για το αντίθετο, τη βελτίωση. Για αυτή την πολυτιμότητα μιλάω. Εκείνη που δε ζει ως παράσιτο εις βάρος του ένδοξου παρελθόντος, αλλά που το αναδυκνύει και το παντρεύει με το καινούργιο, μέσα από μια κοινή ανάγκη για ποιότητα ζωής σήμερα (βλ. atm για φάρμακα, ολοκαίνουργιοι ποδηλατόδρομοι, ταξι-ποδήλατα κλπ). Έτσι μόνο αντιπαρέρχεται κανείς τις καφέ κουβέρτες και τα οικονομικά ελλείμματα, με πλεόνασμα πολιτισμού.
Η διαμονή μου έκλεισε και σφραγίστηκε σε ένα μικροσκοπικό υπόγειο καπηλειό με πεντανόστιμη ντόπια κουζίνα κι έναν ταβερνιάρη που σε αφήνει να φύγεις αν δεν δοκιμάσεις λίγο απ' όλα τα δημιουργήματά του, κέρασμα φυσικά. Περηφάνεια και όρεξη για ζωή, λέμε.
Μετά τη ρωμαϊκή μου ευφορία ένιωσα άσχημα, ενοχικά, γιατί προς στιγμήν, ξεχάστηκα και ξέχασα. Αισθάνθηκα σα να είχα προδώσει, απατήσει. Στη συνέχεια με λυπήθηκα. Μας λυπήθηκα. Σε σχέση με την Ιταλία, εμείς στην Αθήνα, είμαστε ένα τριτοκοσμικό σκηνικό σε πόλεμο άγριο, ανελέητο, ανάδελφοι και μόνοι, στη μοίρα των δανειστών και των εντολοδόχων τους, όπως και η Ιταλία. Ή μήπως όχι; Μάλλον εμείς είμαστε σε πόλεμο και με τον χειρότερό μας εαυτό. Αυτόν που διατυμπανίζει ότι είνα λάτρης της ζωής και στην πραγματικότητα δεν αγαπά ούτε τ' άντερά του. Αυτόν που δεν ξέρει πως να σταματήσει την αυτοκαταστροφή του, αλλά απαιτεί παράλογα από τους άλλους να τον αγαπούν και να τον σώζουν συνεχώς από τον ίδιο του τον εαυτό. Εκείνον που δε δέχεται ποτέ ότι κάνει λάθη και έτσι γράφει το μέλλον του με ακόμα μεγαλύτερα. Με τέτοια νοοτροπία και δέκα Ακροπόλεις να είχαμε δε θα αρκούσαν...


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna