Η Έλλη θέλει άλλα.

"Όπου ο αέρας μυρίζει μπαρούτι, οι προσωπικές επαναστάσεις αναβάλλονται"

H Ρεβεγιόν της κρίσης είναι βεγιόν χωρίς 'ρε'. Κουτσουρεμένη και κατάτι πιο στενή στις μασχάλες. Σαν παλιό ρούχο από άλλες εποχές που ξαναβρίσκει τη θέση του στη ντουλάπα λόγω ανάγκης. Αυτή η ανάγκη για λίγο γκλίτερ στη ζωή της, που τελευταία βομβαδίζεται από όλες τις αποχρώσεις του γκρίζου, εξώθησε την Έλλη να καλέσει τα τρία ζευγάρια των κοντινότερων φίλων τους στο σπίτι για την Παραμονή του Νέου Έτους. Τι έτους δηλαδή, πες έπους καλύτερα, με όλα όσα προβλέπονται να διαδραματιστούν και που θα αλλάξουν τη ζωή τους άρδην στους επόμενους μήνες. Μία που φεύγει η κόρη της για σπουδές στην κοντινή και οικονομική Ρουμανία - θέλει να σπουδάσει ιατρική στο εξωτερικό μιας και δεν είναι του είκοσι και φυσικά δεν κοίταξε για λύση στη δύση όπως θα έκανε πριν μερικά χρόνια - έβαλαν για πώληση το εξοχικό και το οικόπεδο στη Εύβοια, για να ανταπεξέλθουν με τους φόρους που έχουν καταντήσει βρόγχος και η μάνα της τη βγάζει δεν τη βγάζει μέχρι την άνοιξη. Πολλά στο πιάτο της Έλλης. Έτσι της κόπηκε η όρεξη κι έχασε τα πέντε κιλά που ήθελε πάντα να χάσει. Κάτω από άλλες συνθήκες, θα ήταν συνέχεια μπροστά στον καθρέφτη και θα καμάρωνε την εικόνα της με σέξυ ρούχα που αναδεικνύουν τις καμπύλες της. Τώρα όμως, πιο πολύ την απασχολεί που πρέπει να στενέψει όλες τις φούστες και τα παντελόνια και σκέφτεται περισσότερο το λογαριασμό της μοδίστρας, παρά τη μέση δαχτυλίδι της. Δεν πιάνουν και τα δάχτυλά της, για να τα ρετουσάρει μόνη της.
Η Έλλη ήταν πάντα το αρχετυπικό θηλυκό, ή γυναίκα ερωμένη, η 'άλλη' γυναίκα. Έπαιζε το μάτι της, στριφιγύριζε στην καρέκλα της, δεν καθόταν ήσυχη ποτέ. Πότε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλο και κάποιος κομπάρσος διεκδικούσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην έγγαμη ζωή της. Από τον πέμπτο χρόνο του γάμου της άρχισαν τα δαιμόνια να την πολυορκούν κι ας ήταν και λεχώνα. Η πλήρης άλωση επήλθε με την επέλαση του αφεντικού της που την 'παρέσυρε' με το αρρενωπό του status και τη μαύρη, στιλπνή και γρήγορη porsche του. Το ειδύλλιο ήταν πιο μυστικό κι από το μήνυμα στο δίσκο της Φαιστού (τότε δεν είχε αποκρυπτογραφηθεί ακόμα), αλλά και τόσο καυτό και καταιγιστικό όσο το Κρακατόα. Το έκαναν όπου μπορούσαν, όπως μπορούσαν και όταν μπορούσαν. Η Έλλη ξανάνιωσε μετά τη γέννα και τα μαμαδίστικά και ξανάγινε η επιθυμητή γυναίκα που ήταν ανέκαθεν, από τότε που είχε πρωτογνωριστεί με το Μιχάλη, στο δεύτερο έτος της σχολής. Φυσικά, από εκείνες τις μετεφηβικές και ανέμελες εποχές μέχρι την πρώτη εξωσυζυγική της σχέση, η καθημερινότητα της συγκατοίκησης και η ρουτίνα του γάμου κατάφεραν σταδιακά και με σταθερούς ρυθμούς να εξαφανίσουν την μνημειώδη αυτοεκτίμηση και την ακόρεστη λίμπιντο της Έλλης, έργο αξιοσημείωτο που αποδεικνύει και την ορθότητα της γενίκευσης "αν θες να σκοτώσεις τον έρωτα, μετακόμισε μαζί του στο ίδιο σπίτι". Η θυελλώδης σχέση με τον ιππότη Hugo Boss τέλειωσε σύντομα, όταν κατάλαβε ότι ούτε εκείνη, αλλά κυρίως ούτε εκείνος θα έκαναν το θαραλέο σάλτο στο κενό, για να υπερπηδήσουν την κοινωνική τους διαφορά και να πέσουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Έτσι γύρισε ο κύριος στην κυρία της βίλας στην Εκάλη και η Έλλη στον Μιχάλη του ρετιρέ στο Παγκράτι. Το μικρόβιο όμως είχε φυτευτεί βαθιά μέσα στα σπλάχνα της Έλλης και η Έλλη έγινε φορέας του ετεροπροσδιορισμού της. Όπως προδιαγράφει η πορεία της πάθησης το ένα αντικείμενο του πόθου ερχόταν όταν το άλλο έφευγε, για να μη μένει ποτέ η Έλλη ανεπιβεβαίωτη και ανασφαλής ότι δεν 'μετράει' σα γυναίκα. Το μόνο σημείο αναφοράς της ύπαρξής της ήταν η κατάκτηση του θαυμασμού του άλλου και κατ'επέκταση οι οργασμοί και των δυο τους. Αλλά η Έλλη χρύσωνε καλά το χάπι της και πάθαινε εμμονή με τον καθένα τους ξεχωριστά, πάθαινε έρωτα. Ήθελε όλο το παραμύθι, για να λητουργήσει. Όμως ο κάθε έρωτας ήταν μικρότερος από τον επόμενο, μέχρι που γνώρισε τον Αποστόλη, με τον οποίο ταυτίστηκε πλήρως σε όλα τα επίπεδα, αποφάσισε να τον αναγνωρίσει ως αδερφή ψυχή και στα 40φεύγα της έγινε εντελώς φευγάτη. Ήταν ακόμα όμορφη, τσαχπίνα και σέξυ, ήταν ενδιαφέρουσα και μορφωμένη, είχε και χιούμορ. Είχε όμως και μια βιολογική βόμβα που κουβαλούσε λόγω ηλικίας, την οποία έπρεπε να απενεργοποιήσει το συντομότερο δυνατό με τεχνητή έκρηξη, ώστε να μην την πάρει το ωστικό κύμα του χρόνου και την πετάξει στον αγύριστο και τα αζήτητα. Και πάνω που ήταν να κάνει το "μπαμ" της και να τα αφήσει όλα σύξυλα για να πάει γι' άλλα, ξαναπήγε γυάλα. Γιατί ο Αποστόλης δήλωσε με ασάφεια χρησμού " έχω ανυπέρβλητο πρόβλημα" και ξαναμαζεύτηκε σπίτι του στην Πεύκη -ήταν κι αυτός παντρεμένος- στη γυναίκα και τα παιδιά του. Έτσι η επανάσταση της Έλλης ανεβλήθη μέχρι νεωτέρας. Ο Μιχάλης ήταν καλός οικογενειάρχης, αλλά πολύ συμβατικός και ροβλέψιμος, γι αυτό και στο κρεββάτι την έβρισκε μαζί του μόνο μεθυσμένη. Πολύ μεθυσμένη. Κι επειδή σπάνια έπινε, σπάνια του καθόταν. Έτσι ο Μιχάλης άρχισε να στραβώνει από την αποχή και τον ορμονικό αποκλεισμό και να γίνεται όλο πιο στριμμένος και 'μη μου άπτου'. Τα πρώτα χρόνια του έφταιγαν όλα γενικά, μέχρι που εντόπισε όλα τα δεινά του κόσμου στην Έλλη και έτσι έφταιγε πια μόνο αυτή για όλα. Και έτσι πέρασαν εκ του παραλλήλου και τα καθόλου περιπετειώδη και αδιάφορα χρόνια του Μιχάλη, με αυτή τη γεύση ξινίλας και μιζέριας, για να φτάσουμε στο σήμερα. Την Παραμονή. Στο σπίτι του Μιχάλη και της Έλλης, που έχουν καλέσει για ρεβεγιόν τα τρία ζευγάρια φίλους. Τα δύο από τις κολλητές της Έλλης και το τρίτο από τον κολλητό του Μιχάλη. Η Έλλη αποφάσισε φέτος να κάνει ρεβεγιόν για να σπάσει τη γκίνια της χρονιάς που φεύγει, να δείξει σε όλους πόσο απαστράπτουσα μπορεί να γίνει, πόσο υπέροχα υποδέχεται κόσμο και να θυμίσει στο Μιχάλη ότι είναι αναντικατάστατη. Πριν από κάποιες χρονιές η Έλλη βίωνε τη ρεβεγιόν με τον άντρα της σε κάποιο φιλικό σπίτι σαν αναγκαίο κακό, σα χρονική γέφυρα που θα την ένωνε με τον εκάστοτε εραστή της. Τώρα, η Έλλη άλλαξε και θέλει άλλα. Γιατί ο Μιχάλης, μπορεί να είναι πεζός, αλλά είναι ο δικός της άνθρωπος, ο πατέρας των παιδιών της, είναι σταθερός και λογικός, αυτός που την έχει βοηθήσει σε όλα τα δύσκολα. Αυτά μετράνε πια. Ο Μιχάλης έχει τη σίγουρη δουλειά του και τον καλό μισθό του. Από εκεί που ήταν ο υπάλληλος, τώρα είναι ο προνομιούχος. Μαζί θα τα βγάλουν πέρα στον Αρμαγγεδώνα. Ο Μιχάλης δεν την άφησε τόσα χρόνια με τα τερτίπια της, σήμερα θα την αφήσει που επέλεξε να γίνει καλή σύζυγος; Ο Θεός να τον έχει καλά τον Μιχάλη μου, σκέφτηκε με μπόλικη ανακούφιση και μια πρέζα πανικού με την υπόνοια της σκέψης ότι μπορεί να βρεθεί η άλλη Έλλη -το αρνητικό της- και να της τον ξεμυαλίσει. Όπως είναι ντυμένη γιορτινά, καμαρώνει το οπλοστάσιό της στον καθρέφτη και τρέχει βιαστικά στο Μιχάλη, σαν από υποσυνείδητη ανάγκη να περιφρουρήσει τα κεκτημένα της, να σημαδέψει την περιοχή της. Τον φιλά στο στόμα μισοπαθιασμένα, μισοπαιχνιδιάρικα, αφήνοντας ίχνος από κόκκινο κραγιόν στα χείλη του και υπόσχεται να του παραδοθεί άνευ όρων τις πρώτες ώρες του νέου χρόνου, με το που θα φύγουν οι καλεσμένοι. Ξέρει ότι μέχρι τότε ο Μιχάλης θα έχει φάει τρία πιάτα από τις σπεσιαλιτέ που μαγείρεψε με τα χεράκια της, θα έχει συγχυστεί με τα πολιτικά, θα έχει εξαντληθεί σε αδιέξοδες κουβέντες για τις επιπτώσεις της κρίσης, θα έχει πιει τόσο ουίσκυ ανακατεμένο με κρασί, που δε θα του σηκώνεται ούτε με γερανό. Παίζει η Έλλη τόσο καλά το παιχνίδι, που ξέρει και να κερδίζει τον άντρα της και να μην καταλαβαίνει πλέον κι η ίδια ότι παίζει παιχνίδι. Κι αυτό σημαίνει ότι αν μια στα χίλια προκύψει και σεξ, μπορεί να προσποιηθεί τόσο καλά, που στο τέλος θα το ευχαριστηθεί. Όλα στο μυαλό είναι.