Sunday, January 27, 2013

μάνα είναι μόνο.


Η μάνα πάντα θα σου λείπει. Κι αν η μάνα ήταν Μανούλα,
η τρύπα από την σφαίρα της απώλειας δεν επιδέχεται ράμματα.
Ξέχνα το κι' άσε την όπως είναι να μην ταλαιπωρείσαι από γιατρό σε γιατρό
κι από μοδίστρα σε μοδίστρα. Όλο και θα ξεχειλώνει μέχρι που
δε θα υπάρχεις πια εσύ και τη θέση σου θα έχει πάρει το κενό της.
Και έτσι θα είσαι όλα τα υπόλοιπα του κόσμου, εκτός από ο εαυτός σου.
Yπαρξιακός χαμελαίων γίνεσαι.
Στην κήρυξη πολέμου, η σειρήνα που ακούς και σου διαπερνά
τα επτά στρώματα σιγουριάς που με μεγάλη επιμέλεια στρώνονταν πάνω σου
το ένα πάνω στο άλλο σε καιρό ειρήνης (θυμάσαι την ασπίδα του Αχιλλέα;)
δεν είναι προειδοποίηση από κάποιον κρατικό υπάλληλο που κάθεται
πίσω από την ένδειξη 'πιέστε ερυθρόν κομβίον εν ώρα εισβολής'.
Η σειρήνα που ακούς και σου σηκώνει τις τρίχες σαν φρεσκοποτισμένο γκαζόν,
είναι θρήνος για την απώλεια της μάνας.
Γιατί η ειρήνη, η τάξη και η ασφάλεια, να ξέρεις, πάντα χάνονται μαζί της.
Όλοι οι άλλοι είναι ο εχθρός. Και θα σε βρουν εκεί που δεν το περιμένεις.
Στη φτέρνα.
Και η πλημμύρα που σε απέκλεισε από τους δρόμους και σε οδήγησε
στη σκεπή της απομόνωσής σου να κουνάς το μαντήλι
με την απόγνωση εκείνου που ελπίζει ότι κάποιο θαύμα θα γίνει για να σωθεί,
είναι τα δάκρυα για τον χαμό της μάνας σου. Πάλι.
Γιατί όταν τα έσταζες τότε φρέσκα, άγουρα και ανυποψίαστα στα μωσαϊκά,
σταγόνα-σταγόνα σαν αυτόματο πότισμα, δεν ήξερες ότι η μάνα σου
έφευγε για το ταξίδι με την τελευταία βάρκα της πλάσης.
Μετά, κολύμπι.
Κανένα τηλέφωνο δε θα ξαναχτυπήσει άσκοπα,
μόνο και μόνο για το "σε είχα έγνοια, ήθελα να σε ακούσω".
Κανένα "μην ανησυχείς" δε θα σου ξαναχαϊδέψει τα αυτιά,
κανένα "έλα, αγάπη μου, όλα θα πάνε καλά" δε θα σου ξαναχρυσώσει το χάπι.
Και ξέρεις κάτι; Γιατί τίποτα δε ΘΑ πάει καλά. Tο ήξερε κι εκείνη, χαζή δεν ήταν.
Το 'τώρα' σου απλά γυάλιζε από το πρωί ως το βράδυ με την άκρη από το μανίκι της
σα λυχνάρι του Αλλαντίν, για να βγαίνει το τζίνι να σου πραγματοποιεί τις ευχές και
να λες πότε-πότε μέσα σε τόση αλήθεια κι ένα "ρε συ, τι ομορφιά που έχει αυτή η ζωή!"



16 comments:

Anonymous said...

The deep eyes and the dimpled chin, strong looks and even stronger personalities run in the family, indeed! we

ολα θα πανε καλα... said...

Με άλλα λόγια:

"εκτός από τη μάνα σου,κανείς δε σε θυμάται/σε τούτο το τρομαχτικό ταξίδι του χαμού"

Ν.Καββαδίας.
---------------------

(Υπάρχει και η περίπτωση της παρα-μάνας,της κουρα-μάνας,του μάννα, μη σας πω και του Μάϊνα - αλλά εμπίπτουν σε ελάχιστες εξαιρέσεις).
:)

Dawkinson said...

so, WE know the family?
I am confused
:)
For the history, the family is divided in two types, the dominant extrovert and the hypersensitive artistic. Mother was definitely nr 2 type.

Dawkinson said...

olathapanekala, θα κρατήσω το υπέροχο, πρώτο σκέλος του σχολίου σου και σε ευχαριστώ. δεν τους ήξερα αυτους τους συγγενικούς στίχους του Καββαδία....
είναι πολύ ευαίσθητο αυτό το ποστ....

Anonymous said...

Maria, the hypersensitive/artistic types are the really strong ones as living in our cruel world is not an easy task. Plus, I adore dimpled/strong chins in females and was taken by the beautiful prose, the picture and the resemblance. Please forgive me if I said too much.
P.S. There is time for everything even unveiling ceremonies.

Dawkinson said...

επιφυλλασσόμεθα :)

have to keep writing.
creativity is the only cure for reality.
Nothing to forgive you for! Au contraire!

xxxM

Anonymous said...

perfect.... we

Anonymous said...

Είναι τόσο κομμένο και ραμμένο σε ότι νοιώθω (-ουμε) και τόσο "απλό" που προσωποποείται ξανά και ξανά. Μη σταματήσεις ΠΟΤΕ να γράφεις. ΠΟΤΕ. Σ' ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, γι αυτό το μπλογκ και γι όλα σου !
Βάννα.

Dawkinson said...

εγώ σε ευχαριστώ που μου θυμίζεις συνέχεια γιατί θέλω να γράφω..

Anonymous said...

We would like to second Vanna's thoughts and if this were my blog I would change your Rachmaninov for Joe Cocker: You are so beautiful......

Dawkinson said...

We,
I am driven by the appreciation...
lovely joe cocker. it's just that my mom played this tune she loved Rachmaninov...

Anonymous said...

On ne peut pas tout avoir:-)
Have a beautiful and prolific Sunday!
We

Dawkinson said...

we can't always get what we want, but we can get what we need.
Thx, it was :)

Dawkinson said...

we can't always get what we want, but we can get what we need.
Thx, it was :)

Anonymous said...

Πόσες φορές θα το διαβάσω αυτό το αριστούργημα, το αληθινό και καθόλου μελό, πόσες φορές θα λαχταρήσω να τρέξω να "σκεπαστώ" σε όλα τα γραπτά σου για να ζεσταθώ; σε όλα - και για να μην πεις ότι είμαι υπερβολική - στα περισσότερα, για να πάρω ζεστασιά και αλήθεια; Τί ανακούφιση μέσα σ' όλη αυτή την ασχήμια που ζούμε !!! xxx
Βάννα (ώρα 03:05)

Dawkinson said...

Κι εγω εχω αναγκη τη ζεστη σου . Και δεν ειναι Καθολου μελο. Γιατι το στρωνει, βαννα, παντου...

diagnosis

My Photo
i have nothing to declare, but a can of tuna