Thursday, January 17, 2013

κλασσικό εφήμερο / classical ephemeral

Μια μερα, εκεί που περιπλανιόταν χαμένος στην έλλειψη νοήματος, έπεσε πάνω του, ως απο μηχανής θεά. Σαστισμένος, έπεσε κι εκείνος με τα μούτρα στις κλασσικές της χάρες, και με καθόλου κλασσική ψυχραιμία -σαν ρομαντικός φιλέλληνας- έφαγε με το κουτάλι την ελληνική τραγωδία τους (του κόστισε το λάθος σκεύος, φυσικά), μέχρι που έθαψε τα απομεινάρια της εν μέσω αρχαίων ερειπίων και πλήθος συγχρόνων απορριμάτων, εν είδει κτερισμάτων. Στη συνέχεια, με το κεφάλι στα παπούτσια του και το δισάκι του στον ώμο, επέστρεψε αδειασμένος στην πατρίδα του με ωτοστόπ, για να συναντήσει τον άλλο του εαυτό, τον Κέρουακ, ο οποίος τον περίμενε όλο αυτόν τον καιρό στο ίδιο σκαμπό, στο ίδιο μπαρ, καταπίνοντας το φτηνό ουίσκυ που παράγγελνε αδιάκοπα ο μπαρόφιλός του, ο Μπουκόφσκι, ο οποίοs ήθελε να διατηρεί συνέχεια το λιώμα του, για να μην αναγκαζεται να ακούει τις ανόητες ιστορίεs τρίτων.

                                                             ))<<*>>((

One day, as he was wondering, lost in the lack of meaning, she fell on him, like a goddess ex machina and cought him off guard. Bewildered, he fell head over heals on her classical charms, with a not at all classic composure. Like a romantic philhellene, he consumed their greek tragedy by the barrel (this wrong consumption medium costed him greatly, naturally) until he buried its remains amidst ancient ruins and contemporary garbage. Then, with his head at his feet, he saddled his back with his pack and hitch-hiked back home empty-hearted, to meet Kerouak -his twin half- who was waiting for him all this time at the same stool, same bar, drowning himself in whiskey shots ordered by his drinking buddy, Bukowski, who in his turn did not want to be conscious enough to be bothered with somebody else's nonsensical stories.




10 comments:

Anonymous said...

They danced down the streets like dingledodies, and I shambled after as I've been doing all my life after people who interest me, because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars .. Belted Happy new Year.. WE

Dawkinson said...

Buckle up for the ride, too, WE! WElcome back!

Jack has spoken on passion, while Charles dissolves in Jack (Daniels). lol.
xxx

Anonymous said...

WE meant Belated Happy New Year! On second thought - "Belted Happy New Year" sounds more appropriate for the situation in Greece and the upcoming year. Very happy to be back, please write more and write often. Yours truly, WE!

Dawkinson said...

See, lapsus linguae always tells the truth!
Aye, aye, sir or ma'am!

Anonymous said...

Lapsus calami... or the age..... not getting any younger..... ti na kanume? WE

Dawkinson said...

Lapsus calami. Εχεις δικιο...οσο για την ηλικια, νομιζω οτι σε καποια πραγματα λειτουργει βελτιωτικα. Ελπιζω. Να νοηματοδοτειται και το επερχομενον γηρας!
xxxx

Anonymous said...

Not sure.. we

Dawkinson said...

πήγα κι εγώ άπαξ να υποδυθώ μια αισιοδοξία και μου'δωσες τα παπούτσια στο χέρι...

Anonymous said...

yes, unfortunatelly...... however, the shoes are very stylish..

Dawkinson said...

style is the only thing that matters. shitstorm is uniform...

diagnosis

My Photo
i have nothing to declare, but a can of tuna