Tuesday, January 08, 2013

Xperiment


Τότε, μέσα σε 3 ώρες
επιβιβάζονταν στις όχθες της επιθυμίας κι αποβιβάζονταν στους κόλπους της πληρότητας. Μπαίναν αγράμματοι και αποχωρούσαν γνωστικοί. Αλληλοκαταβροχθίζονταν σαν μαύρες τρύπες και χωρίζανε σαν υπερκαινοφανείς. Ξεκίναγαν από το τέλος της αιτίασης και κατέληγαν στις όχθες του παραλόγου. Φύτευαν χούφτες ερωτηματικά και γεύονταν τις ζουμερές σάρκες των απαντήσεων, φτύνοντας κι άλλα ερωτηματικά για να φυτρώνουν κι οι  απαντήσεις της επόμενης συνάντησής τους. Τότε, όλα όσα έχουν συμβεί και όλα όσα θα μπορούσαν να γίνουν χωρούσαν στη μαγική γυάλα με τους λαχνούς των εκατομμυριαπλεκατομμυριάκις εκατομμυριαπλεκατομμυριάκις εκατομμυρίων συνδυασμών και  πιθανοτήτων τους, πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στο προσκεφάλι τους, σε δωμάτιο 3x3, με 0 θέα, και 1 μπάνιο που ίσα-ίσα χώραγε 1 άτομο τη φορά.
Σήμερα,
μέσα σε 3 ώρες δεν πρόλαβαν καν να συγχρονίσουν τα βήματά τους σε 1 απλό χορευτικό για αρχάριους. Στον κοινό χρόνο και σε ορθάνοιχτό χώρο, μόλις που χώρεσαν 2 ημιτελείς αναλύσεις, 5 ανταλλαγές γενικών πληροφοριών, 3 αναγνωρισμένες νευρικές κινήσεις και 7 κλεφτές, υγρές ματιές. Το σύνολό τους χωρά σε 5 γραμμές σχολικού τετραδίου. Όλα υπέροχα προκαταρκτικά, ατελή και μετρημένα, σαν περίληψη πρώτου μαθητικού έρωτα.
Νομίζω ότι μόλις απέδειξα ότι ο χωροχρόνος είναι και ελατός και όλκιμος και η αντίληψη είναι ταυτόχρονα συμπαντική και άπειρη  (με την ανθρωποκεντρική έννοια οπωσδήποτε).


(Με αφορμή ένα αριστούργημα που έπεσε στα χέρια μου)

No comments:

diagnosis

My Photo
i have nothing to declare, but a can of tuna