Friday, March 08, 2013

μια σκέψη (μικροβίου) στην άμπωτη της απώλειας

Όπως ο θάνατος κόβει την ανάσα στις ψυχές, για να ρουφήξουν μετά με όλη τους τη δύναμη το άρωμα των λουλουδιών,
όπως ο χειμώνας ισιώνει τη γη και στρώνει στην εγκυμονούσα φύση, για να φέρει στη ζωή τη ζωή,
όπως το μαύρο είναι  ανυπαρξία αλλά δε νοείται χωρίς φως,
έτσι και μια τρομακτική μαύρη τρύπα μπορεί να καταπίνει τα πάντα, για να τα ξεράσει εκ νέου ως αστραφτερά, συμπαντικά διαμάντια.
Μπορεί τελικά αυτό που αποκαλούν Μοναδικότητα και αρχή των πάντων να είναι μην είναι καθόλου μοναδική και επουδενί, αρχή. Μπορεί να είναι απλά μια μαύρη τρύπα και η Μεγάλη Έκρηξη απότοκο της, μια από τις ατέλειωτες γέννες της. Μπορεί ό,τι χάνεται μέσα σε κάθε μαύρη τρύπα να ξερνιέται ως καινούργιο σύμπαν, για να ξαναχαθεί μέσα της και να ξαναγεννηθεί από μέσα της.  Μπορεί αυτό που λέμε θάνατο να είναι η μετατροπή της ύλης σε ενέργεια που θα μετατραπεί και πάλι σε ύλη που θα γίνει ξανά ενέργεια, καθ'εξιν, κατ'επανάληψη και επ' 'απειρω. Μπορεί η 'καταστροφική' μαύρη τρύπα να είναι ο μετασχηματιστής, ένας τέλειος ανακυκλωτής της επαναλαμβανόμενης διαδικασίας ζωή-θάνατος-ύλη-ενέργεια. Εξ' αλλου η επανάληψη είναι ολοφάνερα -από μικρόκοσμο σε μακρόκοσμο- τo αγάπημένo παιχνίδι της Πλάσης. Σπείρες και φράκταλ σκορπισμένα και κρυμμένα παντού στον παιχνιδότοπο του σύμπαντος.
Ίσως η εξήγηση που θα δώσει η θεωρία της ενοποίησης των πάντων τελικά να είναι τόσο απλή, και η απάντηση στο γρίφο του Όλου να είναι ο αλγόριθμος μιας αυτοτροφοδοτούμενης αντίφασης. Αυτό δεν είναι και η τελειότητα, η ολοκλήρωση εξ'αλλου; Ο Θάνατος και η Ζωή, δύο αγκαλιασμένοι ξένοι, που ενώ αποφεύγουν να κοιταζονται στα μάτια, περιστρέφονται για πάντα με χάρη σε ένα βαλς του Johann Strauss σε λούπα. Μην ξεχνάς ότι Φυσική και Ποίηση ακούν την ίδια μουσική.
Μια σκέψη.



Τhought (of a microbe) at the ebb of loss

Death blinds the soul, only to surprise it soon after with the breathtaking scent of  blossoming  freshness; Winter levels everything to make a comfortable bed for the pregnant Εarth to deliver her babies. Black is the demonstration of inexistence, but cannot be fathomed without the presence of light. The same way, it could be that a fearsome black hole is swallowing everything in its path, only to throw up the sum of the old in the form of new, brilliant, universal diamonds.
It could be that what scientists call Singularity and the beginning of everything is not at all singular and by no means a beginning. It could very well be a black hole, and Big Bang one of the children of her innumerable births. Maybe, everything that vanishes inside every black hole is thrown up on the other side as a brand new universe, only to disappear again into the black hole to be born from it again and again and again. Perhaps, what we call death is the transformation of matter into energy and again into matter, ad nauseam and ad infinitum. It could be that the destructive black hole is the perfect transformer, an impeccable recycler of the repetitive process of life-death-matter-energy that is Nature; It is common knowledge that repetition is -from microcosm to macrocosm- Nature's favorite game, its pawns thrown randomly and hidden playfully in the Universe's playground.
Maybe the explanation that will eventually be given someday by the unified field theory would be so simple, and the answer to the riddle of the Whole is just the algorithm of a self-feeding antiphrase. Death and Life, two strangers embracing each other, who even though they avoid looking each other in the eyes, they waltz away in circles, under the looping melodies of Johann Strauss. After all, Physics and Poetry listen to the same music.
Just a thought.


13 comments:

Anonymous said...

Maria, I will be brave and brazen: What about B.C.'s upcoming birthday? we

Dawkinson said...

ok, sure, but...who is B.C.?

Anonymous said...

Maria, how could YOU forget the Great Billy Collins, bien sur?

Dawkinson said...

I don't know where to hide...shame on me! (my mind is not very sharp lately, forgive me)
are we invited over? what's the plan? Or should we organize some kind of a birthday event?

Anonymous said...

The trouble with poetry, I realized
as I walked along a beach one night --
cold Florida sand under my bare feet,
a show of stars in the sky --

the trouble with poetry is
that it encourages the writing of more poetry,
more guppies crowding the fish tank,
more baby rabbits
hopping out of their mothers into the dewy grass...

There is no trouble, Maria. We will get back to you once the slight disappointment disappears......

Dawkinson said...

Exactly.
fair punishment.

Dawkinson said...

Forgetfulness

The name of the author is the first to go
followed obediently by the title, the plot,
the heartbreaking conclusion, the entire novel
which suddenly becomes one you have never read,
never even heard of,

as if, one by one, the memories you used to harbor
decided to retire to the southern hemisphere of the brain,
to a little fishing village where there are no phones.

Long ago you kissed the names of the nine Muses goodbye
and watched the quadratic equation pack its bag,
and even now as you memorize the order of the planets,

something else is slipping away, a state flower perhaps,
the address of an uncle, the capital of Paraguay.

Whatever it is you are struggling to remember,
it is not poised on the tip of your tongue,
not even lurking in some obscure corner of your spleen.

It has floated away down a dark mythological river
whose name begins with an L as far as you can recall,
well on your own way to oblivion where you will join those
who have even forgotten how to swim and how to ride a bicycle.

No wonder you rise in the middle of the night
to look up the date of a famous battle in a book on war.
No wonder the moon in the window seems to have drifted
out of a love poem that you used to know by heart.

Dawkinson said...

I wish he came to town for his birthday. Last time I talked to him, he said that he goes to Patmos, at his friends' house and that he is awestruck by the island...

Dawkinson said...

dawkinson@gmail.com

Anonymous said...

WE will email over the weekend (pending travel). Thank you!

Dawkinson said...

bon voyage

Anonymous said...

ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΖΩΗ,ΤΟ ΑΧΩΡΙΣΤΟ ΣΙΑΜΑΙΟ ΠΛΑΣΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ,ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΕΡΜΗΝΕΥΤΟΥΣ ΕΝ ΤΩ ΒΑΘΕΙ ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΠΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗΣ ΤΟΥ,ΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΓΗΣ ΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΜΕ ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟ ΑΛΛΟ,ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΑ ΣΥΝΑΜΑ ΚΑΙ Η ΑΡΧΗ...ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΟΔΕΥΟΜΕΝ ΣΤΗ ΖΗΣΗ ΜΑΣ...ΓΡΙΦΟΣ ΜΥΘΟΣ ΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ .......ΖΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ...Η ΖΩΗ ΤΟ ΜΟΝΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΟΥ ΕΡΕΒΟΥΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ....Η ΖΩΗ 3 ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΟΛΑ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΕΙΣ....

Dawkinson said...

η διάθεση για μάθηση είναι και αυτό που νοηματοδοτεί το 'πέρσαμά' μας. χθες διάβαζα και για την 'αιώνια επιστροφή', όπως την οραματίστηκε ο Νίτσε....

diagnosis

My Photo
i have nothing to declare, but a can of tuna