Sunday, December 08, 2013

Τώρα, εκπτώσεις όλο το χρόνο.



H κατάληψη της πνευματικής μας χώρας από τους αυτόκλητους σωτήρες και διανοητές της κρίσης είναι απόλυτα συμβατή και αρμονική με την υπόλοιπη εκπτωτική εικόνα. Το θέμα χρήζει  ομαδικής ψυχιατρικής φροντίδας.
Είναι γνωστό και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι σε περίοδο υλικού και πνευματικού πλιάτσικου βγαίνουν όλα τα τίποτα και φωνάζουν από κάτι. Ουδεμία έκπληξη. Η σύγχυση, το χάος και η έλλειψη ψυχραμίας, φυσικά, δίνει σε όλους αυτούς τη δυνατότητα να υφαρπάξουν τη σημασία που σε άλλες εποχές ισορροπίας δεν θα μπορούσαν ποτέ να διεκδικήσουν, ούτε καν σε ανέκδοτο.
Αυτόκλητοι κριτικοί τέχνης με την βοήθεια κάποιου που ξέρει κάποιον που ξέρει τον κουμπάρο του εκδότη κάποιου φύλλου βγαίνουν από την αφάνεια δημοσιεύοντας λαβυρινθώδη, ακατανόητα κείμενα που εμπεριέχουν μεγάλες δόσεις παραπομπών με ρήσσεις διασήμων ως διαπιστευτήρια ποιότητας, και καθιερώνονται στο θολό σκηνικό εν μία νυκτί. Χωρίς να αμφισβητηθούν, χωρίς να κοπιάσουν και βέβαια χωρίς να αμείβονται. Γιατί όπου ο τζάμπας ζει και βασιλεύει, θάβεται η ποιότητα και η αξιοκρατία. Με όλο το δωρεάν και αμισθί που κυκλοφορεί  λόγω έλλειψης ρευστότητας έχουν εξαφανιστεί τα κριτήρια, οι απαιτήσεις και η αξιακή κλίμακα, για να θεριεύει το ό,τι νά 'ναι. Ο άλλος πήρε τζάμπα το εγκαταλελειμένο κτίριο στην υποβαθμισμένη περιοχή και πουλάει 'εγκαταστάσεις' τέχνης στους χίπστερς, υποδυόμενος τον avant garde παραγωγό σύγχρονης τέχνης, κάνοντας το κομμάτι του με τους φίλους και γνωστούς του καλλιτέχνες. Η μπιενάλε -ελλείψει τέχνης και χρημάτων- αντί να πει τίμια "δεν έχει φέτος τίποτα, να πάτε αλλού" το έριξε στις τζάμπα συζήτήσεις και τις κόντρα αναζητήσεις στρογγυλής τραπέζης για την τέχνη, ακυρώνοντας έτσι την τέχνη και την εικαστική της υπόσταση. Οι συζητήσεις και τα συνέδρια για την επανεκκίνηση και την ανάπτυξη έχουν αντικαταστήσει την επανεκκίνηση και την ανάπτυξη. Όλο κουβέντες για την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία και στην πράξη, καμία φαντασία, πρωτοτυπία, σοβαρότητα και καινοτομία: μόνο καφενία και  σουβλατζίδικα ανοίγουν με σκοπό το εύκολο χρήμα για να κλείσουν το αργότερο σε ένα χρόνο.
 Έτσι απαίδευτα και αβάδιστα εκφράζεται η δημιουργικότητα σήμερα. Κάθε σπίτι κι ένας Μπράνσον ή ένας Σεφέρης. Βιβλία τυπώνονται σωρηδόν, αυτοχρηματοδοτούμενα και προς τέρψη του ναρκισσισμού και με τις ευλογίες των φίλων και των αυλών. Όλη αυτή η τζάμπα μαγκιά πριμοδοτείται από την παντελή κατάρριψη των προσχημάτων και την αυτοκριτικής.  Γιατί όχι; Όταν όλοι βλέπουν το μπάχαλο που τεκταίνεται από τους επικεφαλής ενορχηστρωτές της εθνικής τραγωδίας, γιατί να μην  σκεφτού  "τώρα μπορώ κι εγώ να κάνω ότι γουστάρω, αφού δε θα με κρίνει και δε θα με σταματήσει κανείς." Έτσι, βρίσκουν μια μισογκρεμισμένη πολυκατοικία και τα μετονομάζουν σε προοδευτική σκηνή. Βρίσκουν λίγα εκατοστά άδειου τοίχου (σπάνιο βέβαια πιά) και αποκαλούν τον βανδαλισμό γκραφίτι και το σλόγκαν επανάσταση. Ανακαλύπτουν δωρεάν αποθήκη και την μετατρέπουν σε μεσογειακή κουζίνα, μαζεύουν 10 οκάδες λάδι από τον ξάδερφο στο χωριό και το εμφιαλώνουν σε εξαγώγιμο πολυτελείας. Για φέτος. Του χρόνου, βλέπουμε. Παλιά θα το λέγαμε άρπαχτή'. Σήμερα, λέγεται δημιουργικότητα και επιχειρηματική καινοτομία.
Η νέα αισθητική και ηθική που διαμορφώνεται στα ερείπια είναι καιροσκοπική και προκλητικά λούμπεν σαν το μαλλί της συριζαίας βουλευτίνας ή το νεγκλιζέ της υπουργού. Προκλητική είναι όμως εξαιτιάς του απαξιωτικού της χαρακτήρα και του ποιοτικού της ελλείμματος, όχι μέσω του νεοτερισμού και της ευρηματικότητας που θα ήθελε να προβάλλει.  Παρέα με την οικονομική και κοινωνική υπoβάθμιση και υοτίμηση, τα αντιδραστικά δήθεν αντικαθιστούν τις ουσιαστικές αξίες. Αξίωμα.
Περνάς κατηφής από διάφορα σημεία της παρηκμασμένης πόλης και ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι, κάπου, κάποιον να πιαστείς. Προ ημερών, για παράδειγμα, ξανανακάλυψες εκείνη την υπέροχη γειτονιά του κέντρου για την οποία είπες με ενθουσιασμό "εδώ μάλιστα!" Όταν όμως μετά από ένα δίωρο ξεχύθηκες στο δρόμο από το μεζεδοπωλείο ημιθανής από το ντουμάνι, σιχτήρισες την ώρα και τη στιγμή που βγήκες από το σπίτι.
Περιπλανιέσαι λοιπόν ξανά και σήμερα ψάχνοντας για εκείνη τη συγγένεια, αυτό το ένα αμιγές που δε θα ενσωματώνει καμία ακύρωση. Ξαφνικά, πέφτεις πάνω σε αυτό το θείο γκραφίτι με τα δύο μεγαλειώδη χέρια σε ανάποδη θέση προσευχής, που καλύπτει ολόκληρο πλαϊνό τοίχο παλιάς πολυκατοικίας και συνειδητοποιείς ότι η ομορφιά που σου λείπει τόσο, υπάρχει εκεί, στο ανάποδο της απελπισίας, που για μια στιγμή σε δικαιώνει ….



No comments:

diagnosis

My Photo
i have nothing to declare, but a can of tuna