Tuesday, April 21, 2015

Δωρεάν

"Έχεις πολύ όμορφο χαμόγελο."
Κοιτώ δίπλα μου στην ουρά του ταμείου και βλέπω σειρά από μαργαριταρένια δόντια που ανήκουν σε μια γυναίκα γύρω στα σαράντα με χίλιες φορές πιο υπέροχο χαμόγελο από το δικό μου. Φορά στρατιωτικό μπουφάν και ένα ζευγάρι μεγάλα σκουλαρίκια σε σχήμα ημισελήνου. Είμαι αμήχανη. Από άντρα θα περίμενα μια τέτοια φιλοφρόνηση και θα την απέκρουα με ένα ψελιασμένο 'ευχαριστώ', γυρίζοντας την πλάτη. Η γυναίκα συνεχίζει να μου μιλά κοιτώντας με κατάματα.
"Σε πρόσεξα που χαμογέλασες στην κυρία που σε έσπρωξε κατα λάθος και μου έκανες εντύπωση. Πως σε λένε;"
"Μαρία, της αποκρίνομαι ξεψυχισμένα, με ακόμα μεγαλύτερη αμηχανία, σα να μου είχε ζητήσει να ξεκουμπώσω τη μπλούζα μου. "Εσενα;" της αποκρίνομαι αταβιστικά από ευγένεια μάλλον, νιώθωντας ταυτόχρονα ότι μόλις έκανα κάτι παράνομο.
"Κι εμένα Μαρία με λένε!" λέει με ενθουσιασμό, σα να συνάντησε τη χαμένη της αδερφή. Ο ταμίας γύρισε και μας κοίταξε με φρύδια σμιχτά που υποδήλωναν υποψία. Ντράπηκα και αρχίζω να στιβάζω τα πράγματά μου πάνω στη λωριδα. Η γυναίκα συνεχίζει να με κοιτάζει και να επιμένει να επικοινωνεί μαζί μου, σχεδόν εκβιαστικά.
"Γεννήθηκα στην Αυστραλία, αλλά οι γονείς μου είναι έλληνες και ήρθαμε Αθήνα το δύο χιλιάδες. Ήθελαν να γεράσουν στην πατρίδα τους. Από τότε μένω εδώ. Τι δουλειά κάνεις;" Παραβίαση προσωπικών δεδομένων, σκέφτομαι. Απαντώ κάτι άσχετο, λες και την σκαπουλάριζα από την εθνική υπηρεσία ασφαλείας.
"Εγώ φτιάχνω κοσμήματα. Να, αυτά είναι δικά μου" λέει, δείχνοντάς μου ενθουσιωδώς τα σκουλαρίκια της. Χαλαρώνω. Καλλιτέχνις. Αλήθεια λέει. Μάλλον θέλει να μου πουλήσει, υποθέτω.
"Αλήθεια με τράβηξε το χαμόγελό σου. Είναι αληθινό. Φαίνεσαι καλός άνθρωπος."
" Είμαι καλός άνθρωπος" της απαντώ αυθόρμητα πάλι, σα συνήγορος της παρεξηγημένης αλήθειας μου, επικροτώντας τη δική της αυθαίρετή ανακάλυψη. Πληρώνω τον περίεργο και καχύποπτο ταμία και χώνω τα πράγματα στη σακούλα. Δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω ή να πω, οπότε παίρνω τα ψώνια για να φύγω. Κάπως πρέπει να κλείσει αυτή η περίεργη επικοινωνία.
"Σε ευχαριστώ" της λέω.
"Κι εγώ" μου ανταποδίδει, με ένα πλατύ χαμόγελο όλο όμορφα μάτια, αυτή τη φορά. "Χάρηκα" αποκρίνομαι μηχανικά και αμήχανα. Εκείνη με πλησιάζει και μου δίνει ένα σκαστό φιλί στο μάγουλο.
"Να χαίρεσαι κάθε στιγμή και να είσαι πάντα καλά" μου αποκρίνεται πριν γυρίσει να πληρωσει τον ταμία και να περάσει στην επόμενη ενότητα της μέρας της, που ποτέ δε θα μαθω ποια είναι.
Βάζω τα ψώνια στο πόρτ-μπαγκάζ και κάθομαι για λίγο ακίνητη στη θέση του οδηγού αναλογιζόμενη γιατί αισθάνομαι τόσο καλά και άσχημα, σα γλυκόξινο χοιρινό. Τα βάζω κάτω: τα ψώνια κόστισαν είκοσι ευρώ, η αναπάντεχη επαφή, τίποτα. Δεν ήθελε απο μενα τίποτα. Δωρεάν χαρά πήρα, στο σούπερ-μάρκετ, χωρίς κουπόνια.




No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna