Thursday, September 10, 2015

Δώσε, μωρή θεαράααα!

Ακόμα ένας μεσήλικας είχε σήμερα σειρά, από την επιδημία αυτοάνοσων που χτυπάνε τη χώρα, αλλά αυτός ήταν πολύ κοντινός και η ψυχολογική κατάσταση σέρνεται στα πατώματα. Τον Ιούνιο δεν μπορούσε να προβλέψει και αυτό το απρόσμενο και πήγε και αγόρασε μέσα σε ενθουσιασμό το εισιτήριο για τη μοναδική συναυλία του καλοκαιριού που ήθελε να πάει. Δεν είναι και ο Ένιο Μορικόνε, αλλά ο συγκεκριμένος συνθέτης κινηματογράφου του άρεσε πάντα πολύ. Τώρα του έχει μείνει το εισιτήριο στην τσέπη και μόλις έχει τελειώσει με τον καφέ της παρηγοριάς. Καθώς πάει να ψάξει ταξί, παίρνει την απόφαση να ξεπλύνει το χώμα με μουσική και στρίβει για το θέατρο με πόδια πενηντόκιλα και καρδιά-άγκυρα δεξαμενόπλοιου. Ας μην πάει το εισιτήριο για πέταμα...
Το Ηρώδειο έχει κόσμο, δεν είναι γεμάτο, αλλά δεν ντρέπεσαι κιόλας. Η θέση είναι καλή γιατί τον Ιούνιο σκόπευε να το γλεντήσει. Αφού παραμερίζει δύο άδεια μπουκάλια νερού από τα πόδια του -μάλλον έχουν απολύσει το προσωπικό που καθαρίζει και ο Έλληνας διαπρέπει διαταξικά στην ανωτάτη σκουπιδική-  βολεύεται στην άβολη θέση του κλασικού θεάτρου και αποφασίζει να προσπαθήσει τη χαλάρωση για τις επόμενες δύο ώρες.
Η μουσική είναι πάντα βάλσαμο. Ακόμα κι όταν συνοδεύει εικόνες από κηδεία και τις σκοτεινές σκέψεις που τη συνοδεύουν, τις σκέψεις-μοιρολογίστρες "πως να στηρίξεις άνθρωπο που χάνει το μυαλό του από την απώλεια", "τι νόημα έχει απλά να περιμένεις να πεθάνεις", "πως καταντήσαμε έτσι σαν ετοιμοθάνατοι" και άλλα συνηθισμένα που περνάνε από το μυαλό όλων  τελευταία. Πως έφτασε το διάλειμμα δεν κατάλαβε, έτσι βυθισμένος που ήταν. Αναδύεται για να τεντωθεί και παίρνει μαζί του και το μαξιλαράκι. Η κοπέλα που κάθεται δίπλα του κάνει νόημα χαμογελώντας. Τρεις τσίχλες έχουν κολλήσει στο μαύρο παντελόνι του. Μάλιστα. "Πρέπει να ζήσω και μ' αυτό" σκέφτεται παραδομένος στη μοίρα της μέρας του. Ροζ τσίχλες στο κάθισμα του Ηρωδείου. Αυτά έχει η βασιλεύουσα Παρακμή και οι υποτελείς της.
Το δεύτερο μέρος αρχίζει σε δύο λεπτά. Η παρέα που μπαίνει μέσα από το κυλικείο μιλά δυνατά. Ένας τύπος ρωτάει "Πάλι ο ίδιος θα παίξει;" σαν να έχει έρθει σε συναυλία του Παντελίδη. Αυτός ούτε ξέρει τι ήρθε να ακούσει, ούτε τι άκουσε μέχρι τώρα, ούτε που βρίσκεται. Ακόμα ένας νεκροζώντανος.
To κέφι του, ακόμα και με συνοδεία αγαπημένης μουσικής δεν μπορεί να ανέβει ούτε τις σκάλες του θεάτρου για το δεύτερο μέρος της παράστασης. Καταβαραθρώθηκε με την κηδεία, τις τσίχλες και τα ζόμπι. Άδειασμα στον Άδη τόσος φυσικός και πολιτισμικός θάνατος και σήμερα, όλη μέρα, όπως κάθε μέρα.
Λίγο πριν το τέλος της συναυλίας, τινάζεται από μια αγριοφωνάρα που ξερνάει σα ρουκέτα κάποιος που βρίσκεται ακριβώς από πίσω του "δώσε μωρή θεάραααα!!!!!"
Ειρωνικά, το τέλειο κλείσιμο για τούτη τη μέρα. Σκέφτεται ότι ένα τέλος με φρίκη είναι προτιμότερο από μια φρίκη χωρίς τέλος.



(Διονύση, εσύ)

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna