Monday, September 14, 2015

περιττά και απέριττα

Mια μετακόμιση είναι. Δε γίνεται. Σε κάνει, δεν την κάνεις. Ξεπερνά την ικανότητα διεκπαίρωσης και του δικού σου ελέγχου. Η διεκπαίρωση είναι ένα μικρό κομμάτι της. Που πάει τι;  Κούτες και ταμπέλες. Τα κουζινικά με τα κουζινικά, τα έπιπλα με τα έπιπλα, τα ρούχα με τα ρούχα. Λίστες. Εύκολο. Έχεις και τον κάδο έξω να γεμίσει με τα περιττά, να τα πάει όπου δε σε νοιάζει. Έρχονται όμως τα απέριττα, μαυροφορεμένα και εν χορώ, να διαπραγματευτούν σκληρά τη θέση τους και να σε βάλουν στη θέση σου. Σε αδειάζουν και σε αποδιοργανώνουν με το χάος των συναισθημάτων που σου επιβάλλουν για όλα όσα έχουν χαράξει επάνω τους. Τα πράγματα αυτά έχουν φλέβες που πάλλονται, ζωή. Όταν η μετακόμιση είναι εκείνη που κουβαλάει και τα πράγματα ανθρώπων σου που έφυγαν, τα πράγματα περιπλέκονται. Τα αντικείμενα γίνονται οι φωνές τους που σου μιλούν από το υπερπέραν. "Μην με πετάς έτσι άκαρδα, Ήμουν το αγαπημένο τασάκι του πατέρα σου", "Τα γράμματα της μαμάς σου δεν πάνε στα σκουπίδια. Αναβιώνουν το παρελθόν της. Είναι γεμάτα αγάπη. Πετιέται η αγάπη;". Τα πράγματα πάντα γίνονται απαιτητικά. Ειδικά εκείνα που είναι κλεισμένα σε κουτιά και είναι τυλιγμένα με κιτρινισμένες μεταξωτές κορδέλες και με περισσή φροντίδα. Το πάκο με την αλληλογραφία της μητέρας είναι μια ολόκληρη ζωή. Θα την πετάξεις στον κάδο; Αυτά είναι για να τα βάλεις μπροστά σε καντήλι και να τα προσκυνάς, μέχρι να έρθουν να σε επισκεφτούν φαντάσματα. Πραγματικά ιερά είναι αυτά τα πράγματα. Τα γράμματα είναι θίασος. Ποια εισαι εσυ που θα εκτελέσεις το θέατρο των αναμνήσεων και της ιστορίας; Αυτόχειρας των μνημών, ερήμην σου θα γίνεις; Όλα τα πράγματα δεν είναι άψυχα. Πολλά είναι επεκτάσεις ζωών με νευρικές απολήξεις που σε κάνουν να πονάς και τη δική τους νοημοσύνη που συνδιαλέγεται με τη δική σου, μέσα στο κεφάλι σου.  Άντε να διαχωρίσεις ποια ζωή είναι πιο σημαντική από την άλλη. Κι αν δεν το κάνεις, αμέσως γίνεσαι αυθαίρετος θύτης των πάντων, γιατί ο κάδος είναι ο καιάδας κι εσύ μαζικός εκτελεστής. Τι θα πετάξεις ως άχρηστο και τι θα κρατήσεις; Ποιο γράμμα είναι σημαντικό, εκμυστηρεύεται έρωτα και ανάγκη και ποιο είναι απλά διεκπαιρεωτικό, για να πέσει στον γκρεμό; Η εύκολη λύση είναι μια μεγάλη αγκαλιά, να τα κρατήσεις μέσα της όλα, και τα σημαδιακά και τα κοινωνικά και τα αδιάφορα. Ο δύσκολος δρόμος είναι το επίπονο ξεκαθάρισμα. Να κατέβεις τα κατσάβραχα των αναμνήσεων, να θυμηθείς, να μάθεις, να τσαλακωθείς, να κλάψεις και να φέρεις στην επιφάνεια, να κομίσεις μετά το θησαυρό που θα κρατήσεις μαζί με τα πολύτιμά σου. Η μετακόμιση θέλει κότσια απέναντι στα πράγματα, γιατί τα πράγματα είναι ικανά να σου την πουν, να σου ψιθυρίσουν στ' αυτί όσα δε θές να ακούσεις και όσα προσπαθείς να ξεχάσεις. Θέλει θάρρος η μετακόμιση, αλλά πρέπει να γίνεις, για να γίνει και να καμωθείς για να την κάνεις. Είναι μονόδρομος. Αλλιώς, το εύκολο ξεφόρτωμα μπορεί να σε αφήσει μισή και να σε βαρύνει για πάντα. Γιατί εκτός από οι επιλογές σου, είσαι και οι άνθρωποι που αγαπάς, ζώντες και τεθνεότες.



No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna