Monday, December 26, 2016

οι μαύροι με τα δώρα

Τυλιγμένοι σε στρώσεις από κουρέλια κατάμαυρα (δεν είναι ούτε γκοθ, ούτε σατανιστές, είναι απλά μαύρα από τη βρώμα) και σφιχταγγαλιασμένος ο καθένας με τον εαυτό του, φτιάχνουν δαχτυλίδια με τα χνώτα τους στην σκοτεινή, παγωμένη σπηλιά. Είναι οι ίδιοι εκείνοι, που παλιότερα έφτιαχναν με τον καπνό των τσιγάρων τους τα δαχτυλίδια στη ραθυμία τους, κατά τη διάρκεια της άλλης ζωής, τότε που ζούσαν σε σπίτι και σε πόλη και είχαν λεφτά για να τροφοδοτούν τους εθισμούς και τις πλεονεξίες τους. Από όλα αυτά, τους έμεινε η μηχανική συνήθεια των ομόκεντρων, άδειων κύκλων, να συμβολίζουν τη ζωή στο γκρότο. Όλα τα άλλα τους τα πήραν, ή τα άφησαν να τους φύγουν. Σαν το μισο ποτήρι, δίλημμα.

Οι δακτύλιοι των χνώτων στον παγωμένο αέρα δίνουν σε ένα τρίτο μάτι τη μοναδική ανάλαφρη νότα στο κατά τα άλλα ασήκωτο σκηνικό. Επικοινωνία με σήματα ατμού μεταξύ γνωστών αγνώστων που μοιράζονται το κενό στο στενό, κρύο και υγρό τους περιβάλλον. Μπορεί να μη μιλούν ποτέ μεταξύ τους, αλλά τους ενώνει η γεωμετρία των χνώτων, που σα νυφάδες με αντίστροφη πορεία χάνονται στα σκοτάδια της οροφής του σπηλαίου. Τα μοναδικά στοιχεία του σκηνικού με ανοδική τάση. Όλα τα άλλα - έρμαια μιας ολοένα και πιο βαρύνουσας  βαρύτητας- στοχεύουν εμμονικά το πάτωμα, με τάση να χωθούν μέσα του, να γίνουν ένα με τη λάσπη, την πέτρα και τη μούχλα, σε μια τελευταία επιστροφή στη φύση της ουσίας τους, στον πυρήνα της ανυπαρξίας. Στήθη πτωτικά, πέη πεσμένα, κουρέλια βαριά, χέρια ασήκωτα, πόδια λυγισμένα, βλέμματα χαμηλωμένα.
Συνωστισμένοι όλοι γύρω από ένα μικροσκοπικό χοντροκομμένο φέρετρο, φτιάχνουν αδιάκοπαδαχτυλίδια περιμένοντας κάτι σαν μια ανάσταση μικρού νεκρού -αγνώστου πατρός- που κείται στη μέση του κύκλου τους, μέσα στο κουτί. Βόδια και πρόβατα, τα ζώα της σπηλιάς συμβάλλουν στην δύσοσμη ατμόσφαιρα της σπηλιάς, με τα δικά τους χνώτα.

"Ήρθαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής (για φόρο σκέτο μιλάει, αλλά η 'τιμή' το κάνει να ακούγεται σα δώρο) στο νεογέννητο και με την ευκαιρία να συμπληρώσουμε και τη ληξιαρχική του πράξη" ανακοινώνει ο πιο κοντός από τους τρεις καλοβαλμένους άνδρες με τα ακριβά κασμιρένια κοστούμια και τις μεταξωτές γραβάτες που εμφανίστηκαν από το πουθενά και μπήκαν από το άνοιγμα της σπηλιάς κρατώντας δερμάτινους χαρτοφύλακες. "Σας βρήκαμε με το gps. Βάλαμε "πουθεννά" με δύο ν όπως Χριστούγεννα και μας έφερε τυφλοσούρτη", είπε ο άλλος, ο ξανθός με τη μύτη παπαγάλου.
Με μια συνδυασμένη κίνηση μπαλετικού pas de trois, γονατίζουν με το ένα πόδι και ανοίγουν και οι τρεις τους χαρτοφύλακές τους, για να βγάλουν από μέσα κάτι χαρτιά σαν τις υπεύθυνες δηλώσεις που συμπληρώνουμε στις εφορίες και ένα μάτσο χρυσά πουγγιά. Μοιράζουν τα χαρτιά στον κύκλο των νεκροζώντανων με τα θολωμένα μάτια και τους ζητούν ευγενικά να τα συμπληρώσουν και να τα υπογράψουν ως μάρτυρες. Στη συνέχεια τους μοιράζουν και τα δελεαστικά φανταχτερά πουγγιά.

Οι κουρελιάρηδες, ένας-ένας περνούν το στυλό που τους έδωσε ο ένας κουστουμάτος και υπνωτισμένοι μελανιάζουν τα χαρτιά, χωρίς να έχουν ιδέα τι φόρο υπογράφουν. Στη συνέχεια, οι τρεις επισκέπτες μαζεύουν τα χαρτιά, φακελώνουν τις υπεύθυνες δηλώσεις , συμπληρώνουν τη ληξιαρχική πράξη θανάτου και εύχονται καλή Ανάσταση στο μικρό νεκρό και τους γύρω του. Βγαίνουν βιαστικά από το γκροτέσκ σκηνικό, γιατί δε θα άντεχαν ούτε ένα επιπλέον λεπτό τη μπόχα της πρωτόγονης κλεισούρας και χάνονται στην ομίχλη, τόσο ξαφνικά όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν.

Τα ομόκεντρα δαχτυλίδια από χνώτα αρχίζουν πάλι να αναδύονται  στην παγωμένη ατμόσφαιρα από τον κύκλο των χαμένων. Τα χρυσά πουγγιά ανοίγουν ένα-ένα και μια έντονη μυρωδιά κοπριάς και χώματος ανακατεύεται με την υπόλοιπη δυσοσμία. Δες το σα λίπασμα και συμβολίζει κάθε νέα αρχή και κάθε νέα σοδειά, δώρο επιβίωσης. Δες το ως χώμα που θάβει το τέλμα και γράφει το τέλος με Τέλος. Σαν το μισό ποτήρι πάλι, ένα πράγμα. Σε μια τρίτη ανάγνωση, θα μπορούσες να πεις ότι το δώρο, τα χαρτιά και η επίσκεψη ήταν απλά ένα λάθος, ένα ατόπημα, γιατί ο μικρός νεκρός δεν υπάρχει καν. Το μικρό φέρετρο γύρω από το οποίο στέκονται ακίνητοι οι ρακένδητοι είναι άδειο, αλλά κανένας δε σκέφτηκε να το ανοίξει. Αλλά αυτό το ξέρεις μόνο εσύ. Και εξάλλου, έτσι, υπάρχει τουλάχιστον αυτή η ιστορία.


Wednesday, October 26, 2016

Ξένη ιτιά


Στην αυλή της καινούργιας μου κατοικίας,
Είκοσι χιλιάδες λεύγες πέρα από το σπίτι μου,
Εϊναι ριζωμένη μια μεγάλη, φουντωτή ιτιά.
Την βρήκα του κουτιού, καλοαναθρεμένη,
Μεγαλωμένη ξένη από ξένους,
Με ένα πλαστικό ποδηλατάκι παρατημένο δίπλα
Στο καλλίγραμμο κορμί της. Ξένο κι αυτό,
Ξεχασμένο και ξεπερασμένο από παιδί αλλουνού.
Έβαλα κι ένα παγκάκι κάτω από το φουντωτό φουρό της
Για να κρύβομαι στα σωθικά της και να μπορώ να είμαι
Ο στεναγμός μου, στη σκια της .
Εκεί διαβάζω, πονάω και κλαίω στη γλώσσα μου  ,
Φυτεύοντας κλαρί κλαρί στο μυαλό
Την αμυγαδαλιά που άφησα πίσω μου.
Η ιτιά είναι υπομονετική παραμάνα
Αγκαλιάζει στωικά κάθε αλλαγή στη διάθεσή μου.
Στεγάζει τις αδυναμίες μου και καλύπτει τις πίκρες μου.
Της μιλώ που και που στη γλώσσα της, όσο μπορώ.
Πασχίζω κάθε μέρα να την κάνω συγγενή μου .
Αλλά δεν έχει παραμύθια από άλλο τόπο να μου πει.
Απλά ακούει με φιλόξενη υπομονή
Να της εξιστορώ κομμάτια από τη ζωή μου.
Δεν παύει να είναι μια ξένη ιτιά.
Άλλες ρίζες αυτή, άλλες εγώ.


Sunday, October 23, 2016

Wednesday, October 19, 2016

Sunday, October 16, 2016

Dead du jour

Humans, monsters of habit
Sing the national anathema
for the 'one killing a day', on TV.
Αtrocity:Inertia/Time = Routine
(Think before you walk)

A small token for the industry,
A discount coupon for the pick up truck,
The rack of a thousand mayos.
Shack of the millionth mac,
Six-pack, jack frack,
Patriot act, redneck wack.
(Think before you yack)

Home of the impossible to hack open
that plastic wrap, or crack loose
A keep-off reach of children safety cap.
Wishing it were all as easy
As uncocking a Glock.
(Think before you mock)

Land of the free in the grave.
Lead in the head,
Sign of personal growth,
Malignant, by autopsy report .
(Sink before you cock)

Your daily prescription of emotions
Approved by the whoever-is-general:
1. Read about the dead du jour.
2. Get mad 3. Get sad 4. Make a vigil
5.  Forget about it.

Until it happens to you.
So then can forget about you, too.
Exercise, and sweat you all out.
The miraculous recycle of life.

The.38 caliber, highly decorated cranium, ornament of lament.
Now available in rings, pendants and bracelets, in adjustable sizes and a wide range of colors.



rain


Wednesday, October 12, 2016

com.et




It is almost comic
How a lazy, common setting
Can complot in a state of complete static
To compare and compete
With such a flamboyant, cosmic conundrum,
Simply with the commitment of a wall,
The competence of some thick foliage
The conspiracy with a given moment
And the comfort of the complicit standstill
In anticipation of the sun to cross
The necessary orbital distance.
Coincidence@cosmos

90 degrees


Sunday, October 02, 2016

theory of everything


In the least probable space,
time unfolds in the most peculiar ways
to prove the theory of relativity
with the shy paradigm of random patterns
who ignore each other and yet are distant kin
sharing clear resemblances.
Down at a corner,
where no glance falls on purpose,
nor any foot dwells more than a moment
of transition,
right there,
at the crossroads of nowhere and nothing,
all secrets and mysteries of the world lie still.
And the brooms of inconspicious matrons
that sweep them clean for centuries on end,
in another pattern of pilling layers,
prove the theory of relativity
and the theory of continued fractions
and basically the theory of everything.
Down there, with the occasional cockroach.

Saturday, October 01, 2016

επικαιρότητα από την άλλη όχθη





Κάθε στιγμή που μιά τηλεόραση πάει για ανακύκλωση ή δωρεά σε αναξιοπαθούντες
ένας μαύρος τρώει δωρεάν στη μούρη μία με την ανάποδη του όπλου λευκού μπάτσου.
Κάθε φορά που ένα κινητό τρίτης γενιάς αντικαθίσταται για μοντέλο τέταρτης,
ένας σκουρόχρωμος απενεργοποιείται από τις αρχές και μοιράζονται τα ανταλλακτικά του σε εκείνους που μπορούν να πληρώσουν, για να είναι πρώτοι στη λίστα.
Όταν το τσιγάρο απαγορεύεται μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και γενικώς μέσα σε ο,τιδήποτε με τοίχους, έξω επιτρέπεται ο βιασμός με τη συναίνεση της αμέτοχης λιπόθυμης και την ανοχή συντηρητικού δικαστή, που πιστεύει στην εκπαίδευση και δεν επιθυμεί να τη στερήσει από τον στιγμιαία παραστρατούντα, επιφανή υποσχόμενο. Μια επίπληξη εξαργυρώσιμη είναι αρκετή.
Με απενοχοποιημένη περηφάνεια ανακοινώνουμε ότι έχουμε πλέον τουαλέτες κοινές για όλα τα φύλα. Ναι, είναι οι ίδιες τουαλέτες και για τις γυναίκες που κάνουν αυτοσχέδιες εκτρώσεις με κρεμάστρες και ματζούνια από κινέζους σαμάνους, αφού στα νοσοκομεία του νότου απαγορεύεται η αυτοδιάθεση και η νοημοσύνη γενικώς, αμήν.
Ο υποψήφιος πρόεδρος που φέρεται στις γυναίκες σαν λουκάνικα νοιάζεται μόνο για το που και πότε θα χτυπήσει κόκκινο το πορτοκαλί κιτσόμετρό του, λες και πρωταγωνιστεί σε ρηάλιτυ λασπόλουτρων. Σύντομα ίσως και να μπορέσει να επικεντρώσει την εμμονή του στο κόκκινο κουμπί, γι αυτό πολύς κόσμος σκάβει τρύπες αυτή τη στιγμή που μιλάμε σε βουνά, για να χωθεί μέσα και μαζεύει νερό βρόχινο για το κακό ενδεχόμενο.
Ο σπόρος της πολιτικής ορθότητας ρίζωσε για τα καλά μέσα μας, έβγαλε παραφυάδες που βρήκαν δρόμο μέσα από όλες τις ανθρώπινες κοιλότητες προς τα έξω και τελικά, γίναμε όλοι πάλι φυτά. Η βία της επιβίωσης και τελικά η αποβίωση αποδείχτηκαν ανώτερες των ιδεολογιών, όπως ακριβώς έγινε και στο νησί του Πάσχα, όπου δεν έμειναν ούτε δέντρα, ούτε άνθρωποι.
Κάπου κοντά σου, όλο και κάποιος ονειρεύεται να γίνει ο πιο παράφρων από όλους τους παράφρονες και να πάρει τα σκήπτρα από τον Χίτλερ, τον Πολ Ποτ και τον Μπαφομέτ.
Ριξε λίγη ακόμα κηροζίνη στη φωτιά, να φτιάξουμε πιο ζεστή ατμόσφαιρα από την χθεσινή, που πέρασε ανεπιστρεπτί τον ορίζοντα γεγονότων προς τον αγύριστο, όπως ανακοίνωσε ψύχραιμα η αρμόδια υπηρεσία, πριν το διάλειμμα για καφέ.
Ζούμε στους καιρούς της τρελής αγελάδας. Ούτε της ισχνής, ούτε της παχιάς.
Απλά, της παρανοημένης, της Κρόιτσφελντ-Γιάκομπς με περικεφαλαία, με ωροσκόπο οφιούχο και σελήνη στον σκορπιό, που την έχει έμφυτη την αυτοακύρωση. Τον Άρη, δεν ξέρω που τον έχει, και δεν έχει και σημασία, αφού όπου κι αν τον έχει, εμείς δε θα προλάβουμε να πάμε.


Wednesday, September 28, 2016

Tuesday, September 27, 2016

Monday, September 26, 2016

fractals of the eternal return



The shark
and its primal circumbulation; choreographed by hunger.
The moth
and the enchanting spiral; death by extreme beauty.
The bee
and its binge-drinking; epicurian by addiction .
The killer
and his rebound for the fix; self-indulgence by destruction.
The sculptor
and his desire for raw materials; to mold and molest into admiration
(copy-paste last, for selfish lover.)

The poet,
a lucky bystander struck by a sudden meaning
that haunts her with the delusion to become her own god for the day. .
At first with a shark's frenzy, then a moth's blind passion for light, 
then a bee's addiction for nectar, then a killer's fixation with his locus delecti, 
then a narcissist's method of self-help.

And all at once, it all stops;
from sudden death, unexpected rapture, 
fear of failure, or simply falling out of love.

A poet always returns to the poem,
-again and again and again-
seeking closure.
And then she abandons it in a field of words
for the next meaning that happens to happen.

Destination passed




Cold sweat, palpitations, blurred vision.
She, under attack, knows the drill.
Needs. To run. To the airport. Asap.
Get the hell out of this mess.
Takes a cab, ducks and covers.
Waits, waits, wait, what was that?
Deep breaths on red lights,
breathe out on greens.
Go, stop, go, full stop.
Pays, gets off, forgets bag,
cabby calls her back, grabs it, runs.
Straight to the closest toilet, or elevator
to business lounge. Opens door,
Hurts thumb. Thump, thump, thump,
Squats with head between knees
to better absorb medicine. Eyes shut.

Enters museum of happy memories with soundtrack
music by the live orchestra of Paul Mauriat.
That much recalled feeling of 'everything
hunky dory' that transforms the real gory
into imaginary crap.
The "lying covered in Coppertone at the beach" sensation,
the "gee your hair smells terrific" and "L' air du temps"
happy pastel stupid embrace. The  scent of new Barbie hair,
the bubblegum tasting lip gloss, the house with the glass doors,
her grandmother's hug, a first kiss by the boy next door under the stairs,
her best friend in the pink cashmere sweater going through the pages of "Seventeen".
She can jump from the window and be sure she will land 
on all these stuffed with cotton candy memories.
Shrapnel and zombies and can go fuck themselves for the moment.
She is safely in her past, now.





Friday, September 23, 2016

απο αμηχανία, θεος

Δεν ξέρω, δε θέλω, είιμαι αλλού, δεν είμαι απ' εδω
Αυτό που μου ζητάτε, δεν το ξέρω και δεν το μπορώ.
Μην επιμένετε, επιλέξατε τον λάθος άνθρωπο.
Σας το ορκίζομαι, αυτός που ζητάτε δεν ειμαι εγώ.

Εμένα πρωτοσέλιδο; Σας τ'ορκίζομαι δεν είμαι αυτό.
Όλο μόνος μου θέλω να είμαι, στο σκοτάδι, τυχαία εντός.
Δε μ' αρέσει να με βλέπω, πόσο μάλλον να ξέρω.
Μην ψάχνετε στο παρελθόν μου, ιστορίες πατρός.

Η στολή σας αυτή δε μου κάνει, δεν το έχω.
Φοβάμαι πως ντρέπομαι με στενεύει καν να την φορώ.
Ένταξει, αφού έχετε θέμα, αυτή τη φορά και μόνο γι' αυτό
Θα το κάνω σα χάρη, επειδή το ζητάτε, κι ας μην το αντέχω.

Δε θέλω να φαίνομαι, δε θέλω να μιλώ, ντρέπομαι που το συζητώ.
Είμαι ωραίος; Πως με βλέπετε, νίωθω περίεργα; Με μένα απορώ.
Πάρτε το πάνω σας, αν είναι να οφεληθούμε όλοι, για το κοινό καλό.
Φωτογραφήστε με όπως νομίζετε! Την καλή μου πλευρά, να σας χαρώ!





Thursday, September 22, 2016

wrong foot



Right foot takes you everywhere. 
The happy path, the sensible way, the safe way, 
Safeway to organic produce -
A bit more expensive, but safe by all means, anyway.
Got to have faith to all the giants in high castles
Signing the rights and wrongs of the Bay
Some and plus deaths due to cancer or whatyoumacallit
A family or two, your collateral damage. 
'Your', in leather and painted at hand and at will
To be worn as homemade sandals on the wrong foot every day.
Limp, limp and limp
And hurt to the tiny bump called
Awakening
And researchdotcom.






Monday, September 19, 2016

End of times signs

You find them in the classifieds.
They are no headlines, just footnoted codes
Your oracle has to break before anyone else does
And It will be prophecy delayed, aka a joke.
These signs are epitaphs inscribed οn tiny coffins
at the unfavored graveyard of the back pages.
All squared out and outlined,
In raws of morbid desperation
And variants of the same epigram:
"Old piano, for free"

περιμένοντας τον κοντό.




Είχαμε κλείσει μια εβδομάδα ήδη στο διαμέρισμα περιμένοντας τον κοντό. Χωρίς αλλαξιές μαζί μας, τα ρούχα μας είχαν αρχίσει να αποκτούν την οσμή  που σε κάνει να στραβομουτσουνιάζεις μέσα σε κατάμεστο ασανσέρ σε κτίριο δημόσιας υπηρεσίας. 'Ημασταν συνέχεια με ένα κινητό στο χέρι, για να απαντήσουμε στο επόμενό του τηλεφώνημα, μήπως τυχόν έρθει και κοιμόμαστε και δεν τον προλάβουμε μεχρι να ξαναδύγει. Η θέα από τη βεράντα ήταν μια γεωμετρική σύνθεση από κύκλους και ένα μεγάλο ορθογώνιο, που σχημάτιζαν οι ανοιχτές ομπρέλες του καφέ-μπαρ και η άδεια πισίνα του διπλανού εγκαταλελειμένου ξενοδοχείου. Η στατικότητα αυτή αποκοίμιζε κάθε ενδιαφέρον για αγνάντι. Γι αυτό και τις περισσότερες ώρες βρισκόμασταν μέσα στο σαλόνι με το aircondition αναμένο και ένα μπουκάλι κρασί σε απόσταση μικρότερη από απλωμένο χέρι.
Η αγαπητικιά του κοντού, κάθε πρωί έβγαινε για ψώνια, γιατί ήταν εθισμένη γενικά στην κατανάλωση και όχι μόνο του κρασιού. Εκείνη τη μέρα αποφάσισε να με πάρει μαζί της γιατί ήθελε να αλλάξει ένα ζευγάρι παπούτσια που είχε πάρει την προηγούμενη κατά ένα νούμερο πιο μεγάλα και δεν μπορούσα να αρνηθώ ως φιλοξενούμενη να τη συνοδευσω. Η κοσμοσυρροή και οι στενοί χώροι πάντα μου δημιουργούν ανασφάλεια και ειδικά όταν δεν υπάρχουν παράθυρα για κατεπείγουσα αναζήτηση ορίζοντα. Αυτό ακριβώς μου συνέβη και σε αυτόν τον πρωινό, ζωντανό εφιάλτη. Έτρεχα συνέχεια ξωπίσω της, για να μην τη χάσω και χαθώ για πάντα στα σωθικά της τεράστιας κλειστής αγοράς με τους στενούς δαιδαλώδεις δρόμους του shopping mall που είχε μετατραπεί η πάλαι ποτέ πόλη και θύμιζε τη Λερναία Ύδρα. Δεν τα πάω καλά με τον προσανατολισμό. Χάνομαι χωρίς να έχω κουνήσει. Μάλλον οι προγονή μου ήταν αυτή που έμενε πάντα στη σπηλιά τιμωρία για να φυλάει τους αδύναμους, δεν εξηγείται αλλιώς. Τα ξώφτερνα που φορούσα συνέχώς γλυστρούσαν από τα πόδια και αυτό δε βοηθούσε στο γενικότερο άγχος μου. Μια στιγμή, εκεί που έστριβα κάποια γωνία κυνηγώντας το κόκκινο φουλάρι της φίλης του κοντού και οικοδέσποινας της αγωνίας μου, πέφτω σε μια ομάδα-θίασο λευκοντυμένων, με λευκοβαμμένα πρόσωπα, που χόρευαν με φλάουτα στα χέρια σα γιαουρτωμένα φαντάσματα μετά από μεθύσι. Απ' ό,τι μου είπε η ψηλή του κοντού αργότερα, είναι μια ομάδα δανών ακτιβιστών που πραγματοποιούν δρώμενα του δρόμου και ειδικότερα μια δική τους απόδοση του 'Μαγικού Αυλού', για να πείσουν τον κόσμο ότι η χώρα τους δεν είναι γεμάτη ποντίκια, σε αντίθεση με τις έντονες φήμες που πλείττουν ανεπανόρθωτα τον τουρισμό τους τελευταία. Μιλάμε για εκατομμύρια ποντίκια σε μέγεθος σολωμού. Το ότι δεν ήξερα βέβαια τι συμβαίνει όταν έπεσα επάνω τους και το ότι με τίποτα δεν μπόρεσα να φανταστώ το concept του δρώμενού τους και το αντικείμενο του ακτιβισμού τυς, καταστούσε το happening μια τεράστια αποτυχία.  Γιατί α είναι να περιμένεις να σου εξηγησουν τι είδες, μάλλον σημαίνει ότι αυτο που είδες αφορά κάποιους που κουράζονται τζάμπα να επικοινωνήσουν κάτι που δεν είναι.
Όταν φτάσαμε στο μαγαζί με τα παπούτσια -και το κατάλαβα γιατί πάλι είδα το κοκκινο φουλάρι να χάνεται μέσα σε ένα άνοιγμα- ο φυσικός φωτισμός ήταν σχεδόν ανύπαρκτος σε αυτό το σημείο της κοιλιάς του τέρατος και ο τεχνητός φωτισμός μέσα στο κατάστημα ήταν από κεριά, σα να μην ήθελαν να βλέπεις τι αγοράζεις. Μιλάμε για σκοτάδια στο παπουτσάδικο. Για γόβα πας, βγαίνεις με αθλητικό, τόση ορατότητα. Ψιλαφώντας χάζεψα λίγο τα ράφια, αλλά δε βρήκα τίποτα που να μου εξάψει το ενδιαφέρον. Την ίδια στιγμή, η βιαστική οικοδέσποινά μου, άλλαξε το ζευγάρι της με το σωστό νούμερο και όρμηξε προς την έξοδο αιφνιδιάζοντάς με και πάλι με την ικανότητά της να εξαφανίζεται. Αυτή τη φορά το φουλάρι δεν συνεργάστηκε μαζί μου και βρέθηκα μόνη στο παζάρι σαν τη μύγα μες το γάλα, να προσπαθεί να επιπλέυσει πανικόβλητη, χωρίς να θέλει να γίνει στόχος. Δύσκολο. Με γύρισε στο διαμέρισμα περιπολικό. Δεν μπορούσα να δώσω ούτε διεύθυνση, ούτε τίποτα, μιας και είχα ξεχάσει και το όνομά μου στην κρίση άγχους. Ευτυχώς που κάποιος μας είχε δει μαζί με την του κοντού και ήξεραν που μένει. Όλοι ξέρουν τον κοντό γιατί όλοι τον περιμένουν να γυρίσει κι ως εκ τούτου, γνωρίζουν και τη δικιά του. Έτσι, βρέθηκα πάλι στο διαμέρισμα με τη γεωμετρική θέα και τα μπουκάλια κρασί σε απόσταση απλωμένου χεριού. Ο κοντός δεν έδώσε ποτέ σημεία ζωής. Μόνο μια κάρτα από τη Βουδαπέστη έστειλε κάποια στιγμή, επαινώντας τις ομορφιές και τα αξιοθέατα της πόλης. Εμείς μείναμε μόνιμα στο διαμέρισμα, εφόσον ουδέν μονομότερον του προσωρινού, εκτός της πεταλούδας.



Saturday, September 17, 2016

μπούλι-ινγκ

Η χαρά δεν ξέρει να κρυφτεί. Είναι αυθόρμητη και εγγενώς αδαής, σαν παιδί.  Αυτόματα τοιχοκολλά και εκθέτει τη διάθεσή της και τους λόγους για τους οποίους χαχανίζει ανεξέλεγκτα, θέτοντας εαυτόν ως στόχο για τον κάθε επιτήδειο που μοναδικό σκοπό έχει να την ακυρώσει και εξουδετερώσει για λόγους ευνόητους, που εξυπηρετούν τη δική του μιζέρια και ανικανότητα να χαρεί ο ίδιος. Από την άλλη οι τρομάρες πάνε μαζί σαν τους χιώτες και τις ερινύες. Δυο-δυο. Γιατί το μπούλινγκ λειτουργεί καλύτερα σε συλλογική δράση και άρα είναι πάντα πιο αποτελεσματικό όταν είναι δύο αυτοί που το κάνουν. Αριθμητική υπεροχή. Δυο προς έναν. Συναντήθηκαν λοιπόν στο σκοτεινό τούνελ οι τρείς τους και δε χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυία για να καταλάβει κανείς τι συνέβη εκεί. Η χαρά κόπηκε στα δύο προφανώς -έγινε δυο χαρούλες- αλλά ήταν τα κομμάτια της υποκοριστικά και αδύναμα και δεν μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν στις δύο όλόκληρες τρομάρες α) γιατί η χαρά δεν έχει άμυνες β) γιατί η χαρά είναι εκ φύσεως καλοπραίρετη και δεν πιστεύει στην οπλοφορία ή στο να επενδύει σε πολεμικές τέχνες, γιατί αυτό θα ακύρωνε εννοιολογικά την ύπαρξή της και σε ιδεολογικό επίπεδο δεν έχει ιδέα για το τι χρειάζεται για να επιβιώσει, εφόσον είναι στιγμιαία και αυθόρμητα θυμική. Έφαγε λοιπόν πολύ ξύλο και είναι ένα θαύμα το ότι επιβίωσε για να τα διηγηθεί. Ίσως οι τρομάρες δεν είχαν αρκετό μίσος για να την αποτελείωσουν, δεδομένου ότι ήταν μόνο τρομάρες και όχι επαγγελματίες δολοφόνοι με αριθμό τραπεζικού λογαριασμού. Το θέμα είναι ότι η χαρά θα το ξανασκεφτεί να ξαναπερπατήσει μόνη της ντυμένη στα ροζ σα σημαδούρα, ενώ οι τρομάρες θα έχουν να ανεβάζουν σέλφις με τη χαρά ταβλιασμένη και μωλωπιασμένη παντού, για να θυμίζουν σε όλους πόσο δυνατές είναι. Κοινώς, οι χαροκαμένοι με τους χαροκαμένους, δεν απέχουν πολύ εννοιολογικά και πραγματικά, όταν πορεύονται σε σκοτεινό τούνελ, μοναχοί.

Γεννήσαμε 15 Σεπτεμβρίου, νύχτα με πανσέληνο :)


Tuesday, September 13, 2016

συμπαντικά

Κάποιοι λένε ότι το διάστημα συστέλλεται και διαστέλλεται αέναα σαν γιαγάντια αναπνοή. Κάποιοι, ότι συστέλλεται διαρκώς επιστρέφοντας εκεί απ' όπου ξεκίνησε, στο Τίποτα, στην Αρχή, στη Μοναδικότητα. 
Και άλλοι, ότι το διάστημα διαστέλλεται συνέχεια μέχρι να διαλυθεί εντελώς. Ότι ο θάνατος του κάθε σώματος επέρχεται από την απομόνωση και την απουσία και τεκταίνεται στον παγο και την απόλυτη σιωπή. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει και στους ανθρωπους.

Monday, September 12, 2016

συνέδριο

Όλοι εκεί μέσα ήξεραν ότι ξερουν πολύ καλά τι συμβαίνει, χωρίς να γνωρίζουν ακριβώς όμως τι έχει προηγηθεί του συμβάντος. Η αίθουσα ήταν στολισμένη επιμελώς αυστηρά για το επιστημονικό γεγονός. Οι διοργανωτές ήξεραν καλά τι έπρεπε να κάνουν, χωρίς να ξέρουν με λεπτομέρειες τι θα γίνει εκεί μέσα. Μόνο εκείνη, που συμμετείχε στο πάνελ ένιωθε ότι δεν ήξερε τίποτα και φοβόταν να αποδεχτεί τι πραγματικά γνωρίζει για το αντικείμενο της συζήτησης, το πραγματικό γεγονός. Ήξερε μόνο ότι οι άλλοι ξέρουν με σιγουριά ότι δεν ξέρει κάτι συγκεκριμένο και τον αληθινό λόγο για τον οποίο βρίσκεται εκεί, ότι ήξεραν μόνο πως η ίδια ξέρει ότι δεν ξέρουν τι πρέπει να αποκρυφθεί, κάτι που δεν ήταν σίγουρη ότι ξέρει ούτως ή άλλως, απλώς έχει μια σοβαρή υπόνοια ότι δεν ξέρει. Ολοι οι επαίωνες, διατηρούσαν τη χαρακτηριστική πόζα εκείνων που ξέρουν όσα τους βολεύει να ξέρουν και θέλουν να νομίζουν οι άλλοι ότι ξέρουν πως ξέρουν, αλλά στην ουσία δεν ξέρουν το τι ακριβώς γνωρίζουν. Συνόδευαν το στήσιμο της αλλαζονίας αυτής με τα ανεπαίσθητα νευρικά τικ που χαρακτηρίζουν εκείνους που ξέρουν ότι φοβούνται για το τι θα ειπωθεί και δεν ξέρουν να απαντήσουν το ακριβές, αλλά μόνο κάτι παρεμφερές, που θα τους καρφώσει ότι δείχνουν ότι ξέρουν, αλλά τελικά είναι εμφανές ότι δεν ξέρουν. Της τα είχε εξηγήσει όλα αυτά από πριν μια ειδικός, αναλύτρια ψυχολόγος/γνωστική επιστήμων, που ξερει πολύ καλά από αυτά. Οι δέκα 'σοφοί' άρχισαν τις ερωτήσεις με την έπαρση αυτών που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα πριν απ' όλους, που κάνουν ότι ξέρουν τα πάντα, αλλά παράλληλα δεν ξέρουν ότι δε γνωρίζουν τι σημαίνει να είσαι στη θέση κάποιου που έχει την απάντηση πριν την ερώτηση, αυτών που δεν έχουν την επίγνωση των επιπτώσεων που θα προκαλούσε αυτή η απάντηση σε όλους όσους παρακολουθούν την απευθείας μετάδοση από το teleprompter και δε θέλουν apriori να μάθουν, γιατί κάνουν τα πάντα να μην αποκτήσουν γνώση του ο,τιδήποτε θα έθετε την επιλεκτική τους άγνοια σε επισφαλή θέση, και ως εκ τουτου προκαλούσε καταναγκαστική αντίδραση με άγνωστα αποτελέσματα για εκείνους που επιλέγουν να μην αντιδρούν σε τίποτα. Η συζήτηση ήταν άκρως αποδομητική. Ακολούθησε μπουφές με λευκό κρασί και fingerfood από θαλασσινά, που επιμελήθηκε γνωστός οίκος catering -που όπως oι organizers δεν ήξερε τίποτα για το γεγονός, αλλά ήξερε πολύ καλά το κόστος της γαρίδας, κατά κεφαλή.
Κανείς δεν έμαθε τίποτα συγκεκριμένο. Mάλλον όλοι ξέχασαν πολλά από όσα νόμιζαν ότι ήξεραν, αλλά προσποιούνταν ότι έμαθαν πολλά και ότι έφυγαν με απόλυτη γνώση του αντικειμένου.
Εκείνη, φεύγοντας στο τέλος της βραδιάς, πιο χαλαρή γιατί κατάφερε να φέρει εις πέρας κάτι που δεν ήξερε πως θα εξελιχθεί και μπόρεσε να βγει από κει μέσα ώς μία που κάτι ξέρει. Έμαθε πολλά για όσα νόμιζε ότι δεν ήξερε, άλλα από ευγένεια έκανε σε όλους όσους τη ρώτησαν μετά, ότι ξέρει καλά τι δεν αρμόζει να ξέρει .

Sunday, September 11, 2016

σα σήμερα


Ji Lee


Ερωτοτροπούσαμε στα σκαλάκια της Σίνα,
χωμένοι βαθιά στην αγκαλιά της όασής μας και
προστατευμένοι από το γαλάζιο μιας ανέφελης εποχής.
Πίναμε κρασί και φιλάγαμε παθιασμένα στα χείλη την αταραξία μας
προσέχοντας να μην της αφήσουμε σημάδια, πριν την επιστρέψουμε σπίτι.
Καμαρώναμε τα είδωλά μας στον καθρέφτη της επίπεδης λίμνης μας,
ενώ ο παγωμένος καταρράκτης εκτός οπτικού πεδίου,  
ήταν έτοιμος να σπάσει σε εκατομμύρια αιχμηρά θραύσματα, 
για να αδειάσει τον κόσμο όλο με βία στην άβυσσο,
-παρασύροντας και το δικό μας δίδυμο, μαζί.
Ο ήχος από εκείνο το τηλεφώνημα ήταν που έσπασε τον πάγο του
και η σύντομη στιχομυθία που ακολούθησε, έλαβε χώρα τη στιγμή
που ο χρόνος κοβόταν στα δύο: το πριν και το μετά.
- Το βλέπεις;
- Τι να δω;
- Τρέχα στην τηλεοραση!
Έκλεισαν άρον-άρον τα στόματα, άδειασαν τα μισογεμάτα ποτήρια
και η κοινή μας κάθοδος διήρκησε όσο τα σκαλιά του πεζόδρομου
ενώ η κατά μόνας συνεχίζεται ακόμα στις δύο άκρες του πλανήτη.
Από εκείνη τη στιγμή ο καθένας μας κλείστηκε πρόσκαιρα 
στον κύκλο της πατρογονικής του φυλής και μαζεύτηκε γύρω από την εστία 
όπου έκαιγε ζωντανά το cnn μέρα νύχτα, με τον άνθρωπο να πέφτει και να πέφτει.

Εκείνη την τελευταιά πρώτη μέρα,
αφού χωρίσαμε σε κάτι φανάρια, με πήρες τηλέφωνο 
μετά από πολλές προσπάθειες -γιατί είχαν υπερφορτωθεί 
οι γραμμές της κινητής τηλεφωνίας- και μου είπες ειρωνικά
"γαμάτε, γιατί χανόμαστε', αν θυμάσαι.
Αφού γελάσαμε ταυτόχρονα, συνειδητοποιήσαμε
ότι το πρώτο σκέλος του σχολίου αφορούσε το δικό μας παρελθόν, 
ενώ το δεύτερο, το μέλλον του πλανήτη.
Καταλάβαμε ότι η επιστροφή στις σπηλιές ήταν θέμα χρόνου
κι ο άνθρωπος που θα πέφτει, θύμα γεωγραφικού μήκους και πλάτους.



Wednesday, September 07, 2016

convenient



Πως να μη νιώθεις εξελιγμένο είδος με ένα iphone στο χέρι
Όταν η ζωή σου είναι wifi, whatsapp και γίνεσαι θεός με το google search
Που μπορείς να απαντήσει σε όλους και για όλα, στην ξάπλα σου, μέρα μεσημέρι.

'Ο,τι μπορείς να φανταστείς ένα delivery μ' ένα τηλεφώνημα θα στο φέρει
Και το amazon θα πραγματοποιήσει κάθε σου ευχή, αρκεί να πεις 'fetch'.
Πες το κι έγινε μ' ένα 'add to basket'; μπουφάν για σκι μες το καλοκαίρι.

Υπεράνθρωπος γίνεται από αδαής στη στιγμή, ολα να τα μπορεί και να τα ξέρει
Με internet και κάρτες να ελέγχει τη ζωή χωρίς κανένα stress
Και από την άλλη διαμαρτύρεται ότι συνέχεια υποφέρει.

Κρίμα που δεν μπορεί με όλη αυτή τη δύναμη να καταφέρει
Να σβήσει τον τρελό με το δάχτυλο στο κουμπί που του ελέγχει τις επιθυμίες 
Και τον θάβει κάτω από βουνά αποκτημάτων για να μην μπορεί να βγει από το σπίτι


Monday, August 15, 2016

βαρετό

Τόση θάλασσα καμβάς, το πιο γενναιόδωρο τελάρο της φύσης.
Τρέλα, έρωτας, τρόμος, φυγή - όλα τα προσχέδια της ζωής, εκεί.
Τόσα βότσαλα, σπορά αιώνων, για συγκομιδή σου στην ακτή,
Το καθένα με πλάνο αυτοτελές, το μοιραίο και τυχαίο να υμνήσεις.

Τόση πίστα ουρανός, με θίασο από σύννεφα να χορογραφήσεις.
Τόση μουσική και σκάλες να ανεβοκατεβείς, να σου κοπεί η ανάσα.
Τόσα πουλιά στα σύρματα, νότες που φτερουγίζουν μουσική,
Η μια να πετάει γι' ανατολή και η άλλη, απρόσμενα για δύση.

Τόσοι αιώνες συμπυκνωμένου πόνου, αγάπης, μίσους, προσμονής,
Εγκλωβισμένοι σε εξώφυλλα που περιμένουν να τ' ανοίξεις,
Για να τη βρεις εκεί, να σε κοιτά κατάματα ανάμεσα σε γραμμές και λέξεις
Εκείνη, τη μία και μοναδική, που βάζει λάδι στη φωτιά της σκέψης.

Τόσος κόσμος να ελευθερωθώ από τη φυλακή που διάλεξα για μένα.
Βαρέθηκα να βρίσκω την Έμπνευση και σπίθα δημιουργική
στη γκαρσονιέρα του μυαλού, στα σκοτεινά και αγκαλια μ' εσένα.



diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna