Wednesday, February 17, 2016

Συμβίωση



Ο Φόβος, ο Θυμός και η Βία νοίκιασαν το διπλανό, άδειο από καιρο διαμέρισμα, πριν μερικά χρόνια. Η τελευταίοι που ζούσαν εκεί ήταν ένα ηλικωμένο ζευγάρι, που πεθαναν μαζί, με διαφορά δύο μηνών. Έτσι, οι τρεις άεργοι νέοι έγιναν οι καινούργιοι μας γείτονες. Χούλιγκανς αποδείχτηκαν από την πρώτη μέρα. Έκτοτε, κάνουν πάρτι με δυνατή death metal μουσική και μας ζαλίζουν το κεφάλι νυχθημερόν. Από τότε που εγκαταστάθηκαν έχουμε χάσει την ησυχία μας. Είναι τόση η φασαρία και το χάος της κακοφωνίας, που δε μας αφήνουν να συγκεντρωθούμε και να λειτουργήσουμε έστω και στα βασικά, όπως να πάμε τουαλέτα με την ησυχία μας. Όταν ευγενικά τους ρωτήσαμε μια μέρα πόσο σκοπεύουν να μείνουν, εκείνοι μας απάντησαν με αυθάδεια "Όσο μας παίρνει." Καθόλου κατατοπιστικό και διόλου κατευναστικό. Τους επισκέπτεται δε συνέχεια και μια σκοτεινή παρουσία με body piercing παντού, που τη λένε Ανασφάλεια, και μας ξενυχτάνε όλοι μαζί μέχρι τις πρωινές ώρες με τα τερτίπια τους. Πρέπει να πίνουν πολύ και να παίρνουν ναρκωτικά, γιατί ουρλιάζουν συνέχεια. Αναγκαστικά, εμείς παίρνουμε υπνωτικά, για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε έστω και λίγες ώρες. Είπαμε κι εμείς με τα πολλά, να μην τους δίνουμε σημασία και να συνεχίσουμε με τη ζωή μας. Αλλά φευ. Μια μέρα βρήκαμε το σπίτι άνω κάτω, σα να είχαν μπει κλέφτες. Πριν πάμε στην Ασφάλεια, χτύπησε το κουδούνι και ήταν η Ανασφάλεια. Ήρθε να μας ζητήσει συγνώμη εκ μέρους των φίλων της. Εισέβαλλαν στο χώρο μας, είπε, γιατί δεν είχαν φωτιά για να ανάψουν τα τσιγάρα τους και έψαξαν στο σπίτι μας για αναπτήρα. "Γείτονες είμαστε πια, μια οικογένεια. Αν σας λείπει κάτι μπορείτε να κάνετε το ίδιο." Μείναμε άφωνοι. Μας έφερε κι ένα κέικ ξινό, δηλητήριο, γιατί είχε ξεχάσει να βάλει ζάχαρη. Ή το έκανε επίτηδες. Καταλάβαμε ότι είμαστε έρμαια στις ορέξεις της παρέας. Πήγαμε ούτως ή άλλως και στην Ασφάλεια μετά την επίσκεψη της Ανασφάλειας, αλλά αφού περιμέναμε ώρες εκεί μας είπαν να τα βρούμε με τους γείτονες. Από τούδε και στο εξής έπρεπε να παίξουμε το παιχνίδι τους, για να συμβιώσουμε. Τους καλούμε πλέον σπίτι να βλέπουμε μαζί ταινίες της επιλογής τους. Συνηθίζουμε σιγά σιγά. Σήμερα ήρθε στον κόσμο αυτό και η κόρη μας. Λέμε να την πούμε Θλίψη, Κατάθλιψη, ή Πλήξη. Ο Φόβος, ο Θυμός και η Βία θέλουν να τη βαφτίσουν. Δε θα αρνηθούμε, φυσικά. Η Ανασφάλεια θέλει να κάνει και babysitting στο παιδί για χαρτζιλίκι. Δε μπορούμε να αρνηθούμε. Φυσικά.

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna