Friday, March 18, 2016

Γδάρτης



Απώλεια δική σου και δική μου, μία.
Τα μπουμπούκια που κόψαμε, μαραίνονται στο ίδιο βάζο της Δευτέρας.
Παρουσία δηλώνουμε στο θάλαμο αναμονής, παρέα στα βιώματα και συγγενείς στη βία.
Ξέρουμε. Ένα nocturne δεν είναι η κίνηση, για να σβήσουνε τα φώτα τέτοιας μέρας.
Θέλει δύο, τρία, πολλά, κι ακόμα περισσότερα, για ν΄αποκοιμηθεί το τέρας,
Και ξανά πάλι, στην ανατολή της αδιάκριτης και φωτισμένης ζήσης.
Εισβολή ήλιου, ντύσου και δρόμο, φανάρια, κίνηση, ειδήσεις,
Να πετάξεις στη δουλειά σου ολόκληρη μια Τρίτη κόκκαλο στα σκυλιά,
Να κρατάς την αναπνοή σου, μην πέσεις περιμένοντας στην ουρά,
Να προσπαθείς την Τετάρτη όλους να πείσεις, ότι τα καταφέρνεις μια χαρά.
Μπας και στο τέλος το πιστέψεις κι εσύ. Μπας και μην.
Μέχρι την Πέμπτη θα κρύβεις καλά την τρύπα στη θέση που ήσουν πριν.
Αλλά, τι να σου κάνει ένας Chopin σε κάθε Παρασκευής τη δύση;
Αυτός έγραφε μόνο για τη δική του φρίκη, α προπό.
Και δεν είναι πλεον, βολικά εδώ, να σου σφυρίξει ζωής σκοπό,
Παραγγελιά, κομμένη και ραμμένη αριστοτεχνικά, πρόχειρη λύση.
Πρόσκαιρο μπάλωμα στου κόσμου την εξαπλούμενη σήψη.

Κάπου στις συγχορδίες, αγκαλιαζόμαστε ενίοτε, μαζί.
Γιατί εμείς συναντιόμαστε στα Σαββατοκυριακάτικα μουσικά ακούσματα
Και χώρια γράφουμε σιωπηλούς διαλόγους πάνω στης αγοράς τα ποτ-πουρί.
Παρακαταθήκη για την κοινή μας μεταφυσική. Δύο μεμωνομένα κρούσματα.
Θύματα μιας παράπλευρης αρμονίας, εγώ κι εσύ.

(στο Διονύση μου)


3 comments:

Anonymous said...

Πονάει πολύ η αγάπη όταν το αντικείμενο της λατρείας "φεύγει". Η απώλεια παίρνει την ηχητική μορφή ενός "γιατί" που αντηχεί για καιρό μέσα σε βαθιά σπήλαια μέσα μας. "Δε γίνεται" λες. "Κι όμως" σου απαντά μια φωνή που γελά σαρκαστικά. "Κι όμως"...

Dawkinson said...

κι όμως...

Anonymous said...

αυτό το φριχτό "κι όμως..."

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna