Saturday, April 30, 2016

7ος



Άφησα σπίτι και κατέλαβα φωλιά. Από πάνω μου πετάνε συνέχεια πουλιά,
Ενίοτε κι αεροπλάνα που γράφουν λευκές, φθίνουσες ευθείες.
Μεγάλη κίνηση από δεκαοχτούρες, καρακάξες και χελιδώνια.
Περνάνε ανέμελα κι αυθάδικα ξυστά πάνω από το κεφάλι μου
Είναι δική τους η γειτονιά εδώ ψηλά, ξεκάθαρα μου υπενθυμίζουν
Ότι είμαι λάθρος καταληψίας στα λημέρια τους.
Βλέπω τα πόδια τους, και αντικρύζω τα μάτια τους που με κοιτάνε,
Καθώς κολυμπούν στον ουρανό, δηλώνοντας την κυριαρχία τους.
Μιλάνε συνέχεια μεταξύ τους σε μια γλώσσα
Η οποία ηχεί στ' αυτιά μου σαν αέναη συμφωνία,
Που διαρκεί από το πρωί ως το βράδυ και πάλι απ' την αρχή.
Αυτή η μουσική, για εμένα που δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει,
Μπορεί να είναι  ερωτόλογα, βρισιές ή βαρετές στιχομυθίες για τον καιρό.
Απολαμβάνω και το θρόισμα των φτερών τους, καθώς αναπτύσσουν ταχύτητες.
Δε θέλω να ξέρω τι λένε, ή τις προθέσεις τους. Μου αρκεί να μιιλάνε μεταξύ τους.
Nα είμαι ωτακουστής της ακατανόητης μουσικής τους.
Να συντονίζομαι με την αρμονία της φύσης να μην ακούω τις έκτακτες ειδήσεις,
Και των ανθρώπων τις κατανοητές απειλές να σβήνω από το νου.
Κάπου κάπου μια σουσουράδα ξαποσταίνει σε γειτονικό κλαδί,
Αναρωτούμενη για τα κομμένα μου φτερά, πρίν συνεχίσει τη διαδρομή της.
Μετά τα πουλιά, το γιώμα, βγαίνουν οι νυχτερίδες προς άγραν νερού.
Πιο γρήγορες στις κινήσεις τους και σκοτεινές στη σιωπή τους,
Βασίλισσες της νύχτας, η γλώσσα τους είναι υπεράνω των αισθήσεών μου.
Στο μαύρο πια, ηχούν οι γρύλοι, τα νυχτοπούλια κι όλα τα αθέατα πλάσματα.
Και ξανά ξημέρωμα, να έμφανίζονται τα σύννεφα, που χορεύουν σιωπηλά,
Στην overture του ίδιου έργου, που επαναλαμβάνεται με τους ίδιους πρωταγωνιστές,
Κάθε μέρα, εντελώς διαφορετικό από την κάθε άλλη.
Έτσι συμπληρώνεται το opus, διαλεκτικό συμπλήρωμα στα χαμερπή και
Αντίδοτο στην αηδία.


No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna