Friday, June 24, 2016

Τόσο

"Οι άλλοι" είναι η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα, και δε με λένε Νίτσα.
Τα λόγια δεν είναι πάντα περιττά, αλλά περίσσευαν εν τω προκειμένω
Για μια ξεγυρισμένη συγκυριακή χαλάουα, που το γύρισε σε αυθόρμητο λέιζερ,
Ώστε να μην πετάξουν ξανά ΠΟΤΕ ρίζα οι σκέψεις και φυτρώσουν σκεπτικά.
Γι αυτό και δε γράφω πια. Αισθητικοί μόνο είναι οι λόγοι.
Και μη μου ξαναπείς για ψυχή, γιατί αυτή την έπιασα με πλαστό διαβατήριο
Μετεμψύχωσης στην κωλότσεπη, να ψάχνει στα σωθικά μου για vegan αποφάγια.
Μόνο που δεν την κάρφωσα στο Ηθών.
Δε γελάω με τίποτα πια. Ξεκαρδίζονται όλοι δίπλα, κι εγώ μούμια της Χατσεπσούτ.
Και τα πιάνω τα αστεία, για να καταλάβεις.
Είπα να νηστέψω από όλα τα αυθόρμητα, μέρες εξόδιες που 'ναι
Γιατί προ ήμερών, είδα τη σωστή στιγμή σε λάθος μέρος, να καταλήγει στο νεκροτομείο.
Άσε που την επόμενη μέρα που βρέθηκα στο σωστό μέρος, έπεσα πάνω στη λάθος στιγμή
Και την πιάνω τη ρουφιάνα να ξαπλώνει δίπλα στη σωστή της προηγούμενης,
Προσποιούμενη ότι ήταν - και καλά - μαζί της.
Τόσο στα τελευταία του ο κόσμος, σου λέγω.



No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna