Monday, August 15, 2016

βαρετό

Τόση θάλασσα καμβάς, το πιο γενναιόδωρο τελάρο της φύσης.
Τρέλα, έρωτας, τρόμος, φυγή - όλα τα προσχέδια της ζωής, εκεί.
Τόσα βότσαλα, σπορά αιώνων, για συγκομιδή σου στην ακτή,
Το καθένα με πλάνο αυτοτελές, το μοιραίο και τυχαίο να υμνήσεις.

Τόση πίστα ουρανός, με θίασο από σύννεφα να χορογραφήσεις.
Τόση μουσική και σκάλες να ανεβοκατεβείς, να σου κοπεί η ανάσα.
Τόσα πουλιά στα σύρματα, νότες που φτερουγίζουν μουσική,
Η μια να πετάει γι' ανατολή και η άλλη, απρόσμενα για δύση.

Τόσοι αιώνες συμπυκνωμένου πόνου, αγάπης, μίσους, προσμονής,
Εγκλωβισμένοι σε εξώφυλλα που περιμένουν να τ' ανοίξεις,
Για να τη βρεις εκεί, να σε κοιτά κατάματα ανάμεσα σε γραμμές και λέξεις
Εκείνη, τη μία και μοναδική, που βάζει λάδι στη φωτιά της σκέψης.

Τόσος κόσμος να ελευθερωθώ από τη φυλακή που διάλεξα για μένα.
Βαρέθηκα να βρίσκω την Έμπνευση και σπίθα δημιουργική
στη γκαρσονιέρα του μυαλού, στα σκοτεινά και αγκαλια μ' εσένα.



No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna