Sunday, September 11, 2016

σα σήμερα


Ji Lee


Ερωτοτροπούσαμε στα σκαλάκια της Σίνα,
χωμένοι βαθιά στην αγκαλιά της όασής μας και
προστατευμένοι από το γαλάζιο μιας ανέφελης εποχής.
Πίναμε κρασί και φιλάγαμε παθιασμένα στα χείλη την αταραξία μας
προσέχοντας να μην της αφήσουμε σημάδια, πριν την επιστρέψουμε σπίτι.
Καμαρώναμε τα είδωλά μας στον καθρέφτη της επίπεδης λίμνης μας,
ενώ ο παγωμένος καταρράκτης εκτός οπτικού πεδίου,  
ήταν έτοιμος να σπάσει σε εκατομμύρια αιχμηρά θραύσματα, 
για να αδειάσει τον κόσμο όλο με βία στην άβυσσο,
-παρασύροντας και το δικό μας δίδυμο, μαζί.
Ο ήχος από εκείνο το τηλεφώνημα ήταν που έσπασε τον πάγο του
και η σύντομη στιχομυθία που ακολούθησε, έλαβε χώρα τη στιγμή
που ο χρόνος κοβόταν στα δύο: το πριν και το μετά.
- Το βλέπεις;
- Τι να δω;
- Τρέχα στην τηλεοραση!
Έκλεισαν άρον-άρον τα στόματα, άδειασαν τα μισογεμάτα ποτήρια
και η κοινή μας κάθοδος διήρκησε όσο τα σκαλιά του πεζόδρομου
ενώ η κατά μόνας συνεχίζεται ακόμα στις δύο άκρες του πλανήτη.
Από εκείνη τη στιγμή ο καθένας μας κλείστηκε πρόσκαιρα 
στον κύκλο της πατρογονικής του φυλής και μαζεύτηκε γύρω από την εστία 
όπου έκαιγε ζωντανά το cnn μέρα νύχτα, με τον άνθρωπο να πέφτει και να πέφτει.

Εκείνη την τελευταιά πρώτη μέρα,
αφού χωρίσαμε σε κάτι φανάρια, με πήρες τηλέφωνο 
μετά από πολλές προσπάθειες -γιατί είχαν υπερφορτωθεί 
οι γραμμές της κινητής τηλεφωνίας- και μου είπες ειρωνικά
"γαμάτε, γιατί χανόμαστε', αν θυμάσαι.
Αφού γελάσαμε ταυτόχρονα, συνειδητοποιήσαμε
ότι το πρώτο σκέλος του σχολίου αφορούσε το δικό μας παρελθόν, 
ενώ το δεύτερο, το μέλλον του πλανήτη.
Καταλάβαμε ότι η επιστροφή στις σπηλιές ήταν θέμα χρόνου
κι ο άνθρωπος που θα πέφτει, θύμα γεωγραφικού μήκους και πλάτους.



2 comments:

Προμηθέας said...

Λίγο μικρότερο σε μέγεθος και με ένα σκίτσο, γίνεται ωραιότατη εφημερίδα τοίχου.

Dawkinson said...

αχ, φίλε μου..λες να αρχίσουμε τις τοιχοκολλήσεις?

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna