Monday, September 19, 2016

περιμένοντας τον κοντό.




Είχαμε κλείσει μια εβδομάδα ήδη στο διαμέρισμα περιμένοντας τον κοντό. Χωρίς αλλαξιές μαζί μας, τα ρούχα μας είχαν αρχίσει να αποκτούν την οσμή  που σε κάνει να στραβομουτσουνιάζεις μέσα σε κατάμεστο ασανσέρ σε κτίριο δημόσιας υπηρεσίας. 'Ημασταν συνέχεια με ένα κινητό στο χέρι, για να απαντήσουμε στο επόμενό του τηλεφώνημα, μήπως τυχόν έρθει και κοιμόμαστε και δεν τον προλάβουμε μεχρι να ξαναδύγει. Η θέα από τη βεράντα ήταν μια γεωμετρική σύνθεση από κύκλους και ένα μεγάλο ορθογώνιο, που σχημάτιζαν οι ανοιχτές ομπρέλες του καφέ-μπαρ και η άδεια πισίνα του διπλανού εγκαταλελειμένου ξενοδοχείου. Η στατικότητα αυτή αποκοίμιζε κάθε ενδιαφέρον για αγνάντι. Γι αυτό και τις περισσότερες ώρες βρισκόμασταν μέσα στο σαλόνι με το aircondition αναμένο και ένα μπουκάλι κρασί σε απόσταση μικρότερη από απλωμένο χέρι.
Η αγαπητικιά του κοντού, κάθε πρωί έβγαινε για ψώνια, γιατί ήταν εθισμένη γενικά στην κατανάλωση και όχι μόνο του κρασιού. Εκείνη τη μέρα αποφάσισε να με πάρει μαζί της γιατί ήθελε να αλλάξει ένα ζευγάρι παπούτσια που είχε πάρει την προηγούμενη κατά ένα νούμερο πιο μεγάλα και δεν μπορούσα να αρνηθώ ως φιλοξενούμενη να τη συνοδευσω. Η κοσμοσυρροή και οι στενοί χώροι πάντα μου δημιουργούν ανασφάλεια και ειδικά όταν δεν υπάρχουν παράθυρα για κατεπείγουσα αναζήτηση ορίζοντα. Αυτό ακριβώς μου συνέβη και σε αυτόν τον πρωινό, ζωντανό εφιάλτη. Έτρεχα συνέχεια ξωπίσω της, για να μην τη χάσω και χαθώ για πάντα στα σωθικά της τεράστιας κλειστής αγοράς με τους στενούς δαιδαλώδεις δρόμους του shopping mall που είχε μετατραπεί η πάλαι ποτέ πόλη και θύμιζε τη Λερναία Ύδρα. Δεν τα πάω καλά με τον προσανατολισμό. Χάνομαι χωρίς να έχω κουνήσει. Μάλλον οι προγονή μου ήταν αυτή που έμενε πάντα στη σπηλιά τιμωρία για να φυλάει τους αδύναμους, δεν εξηγείται αλλιώς. Τα ξώφτερνα που φορούσα συνέχώς γλυστρούσαν από τα πόδια και αυτό δε βοηθούσε στο γενικότερο άγχος μου. Μια στιγμή, εκεί που έστριβα κάποια γωνία κυνηγώντας το κόκκινο φουλάρι της φίλης του κοντού και οικοδέσποινας της αγωνίας μου, πέφτω σε μια ομάδα-θίασο λευκοντυμένων, με λευκοβαμμένα πρόσωπα, που χόρευαν με φλάουτα στα χέρια σα γιαουρτωμένα φαντάσματα μετά από μεθύσι. Απ' ό,τι μου είπε η ψηλή του κοντού αργότερα, είναι μια ομάδα δανών ακτιβιστών που πραγματοποιούν δρώμενα του δρόμου και ειδικότερα μια δική τους απόδοση του 'Μαγικού Αυλού', για να πείσουν τον κόσμο ότι η χώρα τους δεν είναι γεμάτη ποντίκια, σε αντίθεση με τις έντονες φήμες που πλείττουν ανεπανόρθωτα τον τουρισμό τους τελευταία. Μιλάμε για εκατομμύρια ποντίκια σε μέγεθος σολωμού. Το ότι δεν ήξερα βέβαια τι συμβαίνει όταν έπεσα επάνω τους και το ότι με τίποτα δεν μπόρεσα να φανταστώ το concept του δρώμενού τους και το αντικείμενο του ακτιβισμού τυς, καταστούσε το happening μια τεράστια αποτυχία.  Γιατί α είναι να περιμένεις να σου εξηγησουν τι είδες, μάλλον σημαίνει ότι αυτο που είδες αφορά κάποιους που κουράζονται τζάμπα να επικοινωνήσουν κάτι που δεν είναι.
Όταν φτάσαμε στο μαγαζί με τα παπούτσια -και το κατάλαβα γιατί πάλι είδα το κοκκινο φουλάρι να χάνεται μέσα σε ένα άνοιγμα- ο φυσικός φωτισμός ήταν σχεδόν ανύπαρκτος σε αυτό το σημείο της κοιλιάς του τέρατος και ο τεχνητός φωτισμός μέσα στο κατάστημα ήταν από κεριά, σα να μην ήθελαν να βλέπεις τι αγοράζεις. Μιλάμε για σκοτάδια στο παπουτσάδικο. Για γόβα πας, βγαίνεις με αθλητικό, τόση ορατότητα. Ψιλαφώντας χάζεψα λίγο τα ράφια, αλλά δε βρήκα τίποτα που να μου εξάψει το ενδιαφέρον. Την ίδια στιγμή, η βιαστική οικοδέσποινά μου, άλλαξε το ζευγάρι της με το σωστό νούμερο και όρμηξε προς την έξοδο αιφνιδιάζοντάς με και πάλι με την ικανότητά της να εξαφανίζεται. Αυτή τη φορά το φουλάρι δεν συνεργάστηκε μαζί μου και βρέθηκα μόνη στο παζάρι σαν τη μύγα μες το γάλα, να προσπαθεί να επιπλέυσει πανικόβλητη, χωρίς να θέλει να γίνει στόχος. Δύσκολο. Με γύρισε στο διαμέρισμα περιπολικό. Δεν μπορούσα να δώσω ούτε διεύθυνση, ούτε τίποτα, μιας και είχα ξεχάσει και το όνομά μου στην κρίση άγχους. Ευτυχώς που κάποιος μας είχε δει μαζί με την του κοντού και ήξεραν που μένει. Όλοι ξέρουν τον κοντό γιατί όλοι τον περιμένουν να γυρίσει κι ως εκ τούτου, γνωρίζουν και τη δικιά του. Έτσι, βρέθηκα πάλι στο διαμέρισμα με τη γεωμετρική θέα και τα μπουκάλια κρασί σε απόσταση απλωμένου χεριού. Ο κοντός δεν έδώσε ποτέ σημεία ζωής. Μόνο μια κάρτα από τη Βουδαπέστη έστειλε κάποια στιγμή, επαινώντας τις ομορφιές και τα αξιοθέατα της πόλης. Εμείς μείναμε μόνιμα στο διαμέρισμα, εφόσον ουδέν μονομότερον του προσωρινού, εκτός της πεταλούδας.



No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna