Wednesday, October 26, 2016

Ξένη ιτιά


Στην αυλή της καινούργιας μου κατοικίας,
Είκοσι χιλιάδες λεύγες πέρα από το σπίτι μου,
Εϊναι ριζωμένη μια μεγάλη, φουντωτή ιτιά.
Την βρήκα του κουτιού, καλοαναθρεμένη,
Μεγαλωμένη ξένη από ξένους,
Με ένα πλαστικό ποδηλατάκι παρατημένο δίπλα
Στο καλλίγραμμο κορμί της. Ξένο κι αυτό,
Ξεχασμένο και ξεπερασμένο από παιδί αλλουνού.
Έβαλα κι ένα παγκάκι κάτω από το φουντωτό φουρό της
Για να κρύβομαι στα σωθικά της και να μπορώ να είμαι
Ο στεναγμός μου, στη σκια της .
Εκεί διαβάζω, πονάω και κλαίω στη γλώσσα μου  ,
Φυτεύοντας κλαρί κλαρί στο μυαλό
Την αμυγαδαλιά που άφησα πίσω μου.
Η ιτιά είναι υπομονετική παραμάνα
Αγκαλιάζει στωικά κάθε αλλαγή στη διάθεσή μου.
Στεγάζει τις αδυναμίες μου και καλύπτει τις πίκρες μου.
Της μιλώ που και που στη γλώσσα της, όσο μπορώ.
Πασχίζω κάθε μέρα να την κάνω συγγενή μου .
Αλλά δεν έχει παραμύθια από άλλο τόπο να μου πει.
Απλά ακούει με φιλόξενη υπομονή
Να της εξιστορώ κομμάτια από τη ζωή μου.
Δεν παύει να είναι μια ξένη ιτιά.
Άλλες ρίζες αυτή, άλλες εγώ.


No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna