Thursday, May 03, 2018

Αλτ!σχάιμερ

Στον ύπνο μου ένιωσα πάλι την αγωνία σου. Έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια και είπες να περάσεις, για να ξαναθυμηθώ. Να ξανανιώσω εκείνη την κοινή τρέλα, την "folie a deux" της βασανιστικής αρρώστιας σου. Αυτό που εσένα σε έκανε να νιώθεις παντού τον κατατρεγμό -ακόμα και στο αγαπημένη σου γαλλική chocolaterie- κι εμένα να νιώθω τον βρόγχο της διαχείρισής του εκτός ελέγχου σου. Χορέψαμε το τανγκό της απόγνωσης σαν πραγματικοί πρωταθλητές, ο καθένας στο είδος του.  Θυμάμαι την τρομακτική ισορροπία ανάμεσα στο να μη μας πάρουν είδηση και το να μη μου γλυστρίσεις από τα χέρια και μου ξεφύγεις προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο κόσμος άλλαξε τώρα και δε θα ξανάβρισκες εκείνον τον ταξιτζή που σε έφερε σώο και αβλαβή στο σπίτι, 3 η ώρα το πρωί. Να ξέρεις.
Παντού, σε όλα τα όμορφα σε πήγα χθες, σα να ήθελα να κάνω εγωιστικό απόλογισμό αγάπης και φροντίδας. Λες και ήθελα να ξεχάσω ότι όλα τα μέρη είχαν τις ίδιες ακριβώς διαστάσεις, για σένα. Της αγωνίας, σε μήκος, πλάτος και άβυσσο.
Καλά έκανες και ήρθες, χθες, για να μου θυμίσεις πόσο υποφέραμε μαζί εκείνα τα χρόνια. Εγώ εκ του ασφαλούς κι εσύ εκ της εκθλίψεως. Μου λείπει η ευφυϊα και το χιούμορ σου. Και εκείνες οι τελευταίες στιγμές διαύγειας, που με παρακαλούσες να μην παρατείνω την αγωνία σου. Αυτές τις τελευταίες θέλω ειδικά να μου τις θυμίζεις, για να δικαιολογώ την επιλογή μου να σε αφήσω να φύγεις.
Θα πιω, αν δε σε πειράζει. Πολύ.

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna