Tuesday, June 05, 2018

Ivan K. Osokin, πως γίνεται τώρα, αυτό;



sfx:  'Τe Deum', του Bruckner, γιατί έτσι θα σου αρέσει.

Σε είδα για πρώτη φορά να κατεβαίνεις εκείνη την μαξιμαλιστική σκάλα του Σεμίραμις, ντυμένος με μπλέηζερ, χρυσοκουμπωμένο και πορτοκαλί pochette και θυμήθηκα τον προσδιορισμό 'δανδής', που μου είχε αναφέρει σε ανύποπτο χρόνο ο κοινός μας αγαπημένος Β. και μοναδικός λόγος που ήρθαμε σε επαφή. Επιθυμούσαμε μάλλον διακαώς, και οι δύο μας ένα υποκατάστατό του. Εγώ, επειδή δεν μπορούσα να είμαι πλέον μαζί του κι εσύ, επειδή ήθελες να μυρίσεις πάνω μου τα υπολείμματα από το άρωμά του. Με άλλα λόγια ήμασταν πλασμένοι ό ένας για τον άλλον, ως ό,τι πιο κοντινό υπήρχε σε Β., ελλείψει του ιδίου. Μια συμβιβαστική, αλλά εξαιρετική λύση για εκείνη την ώρα, 10μμ, κάποιο Σάββατο ζεστού μήνα του 2007. 
Η πρώτη δική σου εικόνα είναι η περήφανη και επιβλητική σου σιλουέτα να στροφάρει τη σκάλα, με τον αέρα του διπλωμάτη και να φρενάρει θεατρικά μπροστά μου -απότομα και χορευτικά ταυτόχρονα- σαν ευπρόσδεκτη εισβολή. Από εκείνη τη στιγμή, απέκτησες τη δική σου γειτονιά από νευρώνες, στη χώρα των μνημών, που την ονόμασα 'Μεγάλου Κωνσταντίνου, του Β'. Φυσικά και κοντοστάθηκες μπροστά μου, ενώ καθόμουν περιμένοντάς σε στο τραπέζι μας και με σπούδασες ταχύρρυθμα, χαμογελαστός αρχικά και στη συνέχεια ξεσπώντας στο χαρακτηριστικό σου γάργαρο γέλιο, με κρεσέντο ένα στεντόριο "Μα αυτό είναι θαυμάσιο! Είσαι ακόμα πιο καυτερή απ' ό,τι νόμιζα!" 
Από εκείνη τη μέρα με αποκαλούσες 'πεπεροντσίνο'και εγώ 'Ιvan K. Osokin, βαγκνερικό αρχιερέα της αέναης επαναφοράς'  κι ας μου έλεγες πάντα με στόμφο πόσο μισούσες άσπονδα το μπαρόκ και τους ρομαντικούς...
 O κοσμογυρισμένος διπλωμάτης, ο μεγαλοφυής αφοριστής των πάντωνο master chef και γευσιγνώστηςτης ζωής, ο αρχιερέας των απόκρυφών της, και άλλοι πολλοί κορυφαίοι στο είδος τους, που όλοι μαζί έφταχναν εσένα, δεν ήταν επουδενί ένας συνδυασμός για χόρταση και απερίσκεπτη κατανάλωση, για εμάς τους ερασιτέχνες των ειδών σου.
Σαν τελικό προιόν πολλών αποστάξεων, ήθελες αυστηρή δοσολογία και σταγονόμετρο, για να σε αντέξει κανείς σε βάθος χρόνου. Όπως και για όλους τους άλλους που άγγιξες στη ζωή σου, έτσι και κάθε δική μας επαφή -αν και παρέμενε πλατωνική- ελόχευε τον κίνδυνο της υπερβολικής δόσης. Και επειδή δεν μπορούσα να ελέγχω τις δόσεις σου, προσπαθούσα να ελέγχω τις ώρες έκθεσης σε σένα. 
Δεν το κατάφερα όμως για πολύ. 'Αρχισες να με τρομάζεις μέσα από τη βουλιμική γοητεία σου και την επικίνδυνη μαγεία των προκλητικών μας στιχομυθιών, που θα μου μείνουν αξέχαστες για τη μουσικότητα και το βάθος πεδίου τους. 
Εκείνο το βράδυ στις 3 το πρωί, που με πήρες τηλέφωνο και με ξύπνησες με ταχυκαρδία, σου ψιθύρισα να μη με ξαναπάρεις ποτέ ξανά και σοκαρίστηκα με τον εαυτό μου για αυτή τη βίαιη αντίδραση , εκ των υστέρων. Φυσικά ήταν μεγάλη η προσβολή αυτή για έναν δανδή. Φυσικά και δεν με ξαναπήρες ποτέ. Αυτό όμως το "μάλλον θα χρειαστεί να με παντρευτείς" που μου πέταξες, ήταν σαν χτύπημα από ηλεκτροφόρο χέλι. Συμβαίνει σε ελάχιστους και το θυμάσαι μια ζωή...
Έχω τις αναμνήσεις από την ωραιότερη εικονική πραγματικότητα με το avatar σου, Ivan K. Osokin, όπου οι δημόσιοι διάλογοί μας στο μπλογκ μου θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος μιας απόκρυφης ερωτικής λογοτεχνίας, με θέμα το infinito. Σταμάτησαν όλα απότομα, όπως ξεκίνησαν. 
Έμαθα παντρεύτηκες μια συνάδελφο. Έμαθα πήρες προαγωγές. Έμαθα έζησες εδώ κι εκεί στον κόσμο, όπως σου ταίριαζε, τόσο παντοκράτορας που ησουν. Έμαθα χώρισες και ξαναπαντρεύτηκες. Έμαθα ξαναχώρισες, παραιτήθηκες από τα υψηλά σου πόστα. Έμαθα αποφάσισες να ζήσεις σαν τον Μπουκόσφκι, άνεργος, σε ένα ύποπτο κατάλυμμα υποβαθμισμένης περιοχής, με μία βαλίτσα, ένα λαπτόπ και μπόλικη βότκα. Νουάρ αντιήρωας, πρώην μεγαλοαστός, νυν μόνιμος θαμώνας πανσιόν ημιδιαμονής, πέμπτης κατηγορίας. Πρωταγωνιστής στη δική σου μαύρη παραγωγή.
Παρακολουθούσα από μακρία το οκειοθελές, σχεδόν εμμονικό πέρασμα στον δικό σου κάτω κόσμο, με διεξιοτεχνικά βήματα αποδόμησης καριέρας και προσωπικής ζωής. Ένιωθα ή ήλπιζα βαθιά μέσα από τα δικά μου σκότη, ότι όλο αυτό το σταδιακό ταξίδι μακριά από το φως ήταν ένα έντεχνο πείραμα για σένα. Μια ιδιοφυής τέχνη της καταστροφής και της αποσύνθεσης. Σαν συμπληρωματικός αντίποδας του ασκητή, επεδίωκες τη φώτιση και την διανοητική κορύφωση, όχι μέσα από την στέρηση, αλλά μέσα από μια βαθμιαία και επιμελή διάρρηξη των σχέσεών σου με τους ανθρώπους, το ξέσκισμα στις φόρμες και τα πρότυπα και το διαμελισμό του ίδιου του κορμιού σου. Όλα αυτά ταυτόχρονα. Ένας αριστοτέχνης σήριαλ κίλερ του εαυτού του και του κόσμου. Σαν άλλη γάτα του Τσεσάιρ, εξαφανίζες μέρα με τη μέρα τα ίχνη σου, σβήνοντάς τα με πολλά μπουκάλια αλκοόλ, μέχρι να πετύχεις την πολυπόθητη σιγή ασύρματου. Εκείνο το 'είμαι και δεν είμαι' της γάτας του Σρέντινγκερ
Και την διεκπαιρέωσες με λύσσα την τέλεια αποδόμηση, μέχρι το τέλος. Όταν μας πέταξες το δικής σου επινόησης δημόσιο ουρητήριο α λα Μαρσέλ Ντυσάμπ στα μούτρα ως δραματική κατακλείδα και μας παρουσίασες την προκλητική σου εκδοχή του'ex nihilo, nihil fit', καλλιτεχνημένη από εσένα, με εσένα ως υλικό και μέσο. "Όσο πιο σοκαριστικό για τους άλλους, τόσο το καλύτερο για το αποτέλεσμα".  Έτσι δεν ήθελες;

Θα σε θυμάμαι πάντα Ιvan K. Osokin, να κατεβαίνεις τη στριφτή σκάλα, ντυμένος με εκείνο το χαμόγελο, που έλεγε 'δεν έχεις καταλάβει τίποτα ακόμα, dear, γιατί δεν έχεις δει τη φρίκη να χορεύει τανγκο κολλημένη πάνω στην έκσταση'.





"There will not be a storming out.

There will be a regrouping. Only the fittest will remain.

There will be no debris, either. The key is lodged deep within the heart and the collective unconscious offers us many a refreshing pool of wisdom, distilled, droplet by droplet, over century upon century of latent human godliness and millenia of struggling to emerge from the slime which we all were before we passed through the great gate of μνημοσύνη.

The key is to listen, as well as speak and sing. The key is not to 'want, want, want' but to swim with the river. The key is to love while knowing that you are loved. And you are loved.

YIKO."





No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna