Friday, August 24, 2018

Ώρα για το χάπι σου

Έχω φίλους που είναι εγκαταστημένοι μόνιμα σε ένα σύννεφο διαρκούς άρνησης, για να επιβιώσουν. Και το καταλαβαίνω. Αλλά πλέον τα θέματα συζήτησής μας, για να αποφεύγονται οι προστριβές, οι εξαντλήσεις και οι πτώσεις τους στο τσιμένο της πραγματικότητας είναι το εξής ένα: ο καιρός. Δεν το λέω με καμία πρόθεση ειρωνείας, ή ευτελισμού της θέσης τους. Μακάρι να είχα κι εγώ ένα τέτοιο σύννεφο και μηχανισμούς αυτοάμυνας παρόμοιους. Δεν έχω. Έχω αυτοάνοσο. Φταίνε οι βλάβες και οι απανωτές απώλειες που ξήλωσαν το αλεξίπτωτο και η επαφή με το τσιμέντο ήταν μία και καλή.
Στον αντίποδα του Cloud9, έχω κάποιους άλλους φίλους, σε τέλεια απόγνωση, με βαθιά κατάθλιψη πλέον και συχνές κρίσεις πανικού, που τους έχουν συρρικνώσει σε εμβριακή στάση, σε ένα σκοτεινό, απομωνομένο σημείο αυτοεξορισμού, που δεν πατάει ούτε ο εαυτός τους.
Έχω και τον κολλητό μου, που είναι ογκολόγος στο δημόσιο και την έχει δει Αλμπερτ Σβάιτσερ, κάνοντας σοβαρή και υπεύθυνη εργασιοθεραπεία, για να επιβιώσει και να επιβιώσουν μαζί τους και κα΄ποιοι άλλοι. Συνειδητός, παραδέχεται ότι για εκείνον δεν υπάρχει προσωπική ζωή, παρά μόνο η επιστήμη του και οι ασθενείς του και το ξέρω καλά, το έχω ζήσει. Χρόνια τώρα, κάθε φορά που βγαίνουμε νιώθω την απέραντη μοναξιά του φίλου που τρώει και πίνει μόνος, με παρέα. Ο άλλος είναι δίπλα απών, συνέχεια σε ένα κινητό να δίνει συμβουλές σε πονεμένους. Σκληρή και οπαράλληλα θαυμαστή εμπειρία, η κάθε έξοδος μαζί του. Αυτός είναι σωτήρας και ψυχοπομπός, και ο μόνος χρήσιμος (μαζί με τους ομοίους του) μέσα στην περιρρέουσα απελπισία.
Τέλος, έχω και κάποιους φίλους που την έχουν δει Αντίσταση και για να επιβιώσουν λερώνονται συνέχεια με τα τρομερά που τεκταίνονται και βρίσκουν νόημα σε αυτή την εκδοχή επιβίωσης, να προσπαθούν δηλαδή να αφυπνίζουν τους ναρκωμένους, μέσα από τα σόσιαλ μήντια, μήπως και κάποιος άλλος, με τη σειρά του, αφυπνίσει κάποιους άλλους και κάντο αυτό πίνακα Μαγκρίτ, με το κάδρο μέσα σε κάδρο μέσα σε κάδρο...
Μου θυμίζει όλη η κατάσταση το Μάτριξ και το Walking dead. Με τους λίγους που είναι ζωντανοί, έξω από τα κουκούλια, και αντικρύζουν τη φρίκη σε όλο της το μεγαλείο, γιατί δεν μπορούν να κρατήσουν τα μάτια τους κλειστά. Αυτοί που θέλουν να παρακολουθούν τη φρίκη και να κοιτάνε το τέρας στα μάτια ακόμα, όλο και περισσότερο χάνουν τις δυνάμεις τους, όλο και περισσότερο εξαντλούνται από τη Λερναία Ύδρα και χάνουν το λογαριασμό με τα κεφάλια που πετιούνται ολοένα και περισσότερα. Δεν είναι ούτε Ηρακλήδες, ούτε Νίο. Χαμένοι είναι κι αυτοί, κακομοίρηδες. Ήταν απλά νέοι κάποτε σαν τα παιδιά τους, μέσα σε κουκούλια, αλλά τους ξέρασε έξω στο τσιμέντο με γδούπο η 'βλάβη' (malfunction, danger, danger!) και οι απώλειες. Σα να ξύπνησαν πρόωρα από την καταστολή, εν μέσω διαγαλαξιακής πτήσης. Κι άλλη αναφορά σε έργο.
Εγώ δεν ξέρω ακριβώς που ανήκω σε όλο αυτό. Πότε αισθάνομαι Νίο, πότε εκατό χρονών ανήμπορη, πότε μέσα σε ελάττωματικό κουκούλι μίας χρήσης, που δεν κρατά παρά ελάχιστο χρόνο και σκάει ξαφνικά, για να με ξεράσει σαν το alien.
Τώρα που κατεβαίνω Ελλάδα, έχω άγχος, για τις διαφορές προς το χειρότερο που θα εντοπίσω και θα αντιμετωπίσω. Κάθε φορά, ο χρόνος μακριά τις κάνει όλες πολύ ξεκάθαρες και έντονες, γιατί δεν έχω το μιθριδατισμό της καθημερινότητας και οι ρήξεις, μαζί με τις δυσλειτουργίες γίνονται ολοένα και πιο αδυσώπητες. Ένα ξέρω σίγουρα: ότι θα μου λείψουν όλοι οι παραπάνω φίλοι μου, όσο μου λείπουν κι από εδώ. Είτε γιατί τα απαγορευμένα θέματα θα μας οδηγήσουν πάλι στα ανώδυνα, αδιάφορα, για τον καιρό, είτε επειδή δε θα είναι διαθέσιμοι, ο καθένας για τους διαφορετικούς, δικούς του λόγους. Ο Μ. θα γυρίσει και θα πει ότι κακώς επιστρέφω. Οι Έλληνες που έχουν διέξοδο πρέπει να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους, αλλιώς είναι μαζοχάκια και μακάκες. Θα του θυμίσω ότι αν έχεις γεννηθεί στην Ελλάδα δεν παίρνεις ΠΟΤΕ διαζύγιο από αυτή. Είναι σαν Καθολικός γάμος, δια βίου. Είτε γιατί δεν υπάρχει αποποίηση της ελληνικής υπηκοότητας, όπως της αμερικάνικης, είτε γιατί έχεις πάντα ανοιχτές υποθέσεις, είτε γιατί είναι ακόμα η φορολογική σου κόλαση, είτε γιατί σου λείπουν οι πέτρες της, είτε γιατί αγαπάς τους ανθρώπους ΣΟΥ (πρώτο και τελευταίο αυτό, βέβαια). Η ξενιτειά είναι καλή για νέους, σαν τα παιδιά μας που τα πλάθουν όλα από την αρχή, εύκολα. Για εμάς, οι μνήμες είναι κύρια ονόματα των θλίψεων, ενικού ἀριθμού, μόνον ενικού αριθμού καί άκλιτα, παραφράζοντας την ποιήτρια και οι παλιές αγάπες ΕΊΝΑΙ ο παράδεισος, καταστρέφοντας και το τραγούδι. Ο Μ. είναι απλά πολύ θυμωμένος και τα λέει αυτά. Ξέρει πολύ καλά τι εννοώ και δεν τον παρεξηγώ, μόνο τον καταλαβαίνω.
Υ.γ.  Άσε που εγώ τη φρίκη των καταστάσεων και της καθημερινής διαστροφής την τρώω στέρεο με τσιπ και νταίηλι τραμπ. Οπότε τρέχω να ξεχάσω τη Σκύλλα στην αγκαλιά της Χάρυβδης.

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna