Tuesday, August 14, 2018

F. A. R.


Εντάξει, περνάει ρυάκι αγωνιστικό, Fittipaldi. Από το 'Καλήν ημέραν Άρχοντες' του πρόπερσι, στο 'Γλυκύτατή μου Έαρ' του χρόνου, μια τζούρα είναι όλη κι όλη, το αρχείο  μνήμης της Χαράς. Ισούται με χίλιες απώλειες δια της απόλαυσης, η φρίκη εις το πηλίκον.
Τα ρούχα της εγκυμοσύνης είναι ακόμα στην ντουλάπα και το 'Last Christmas', στη Bora Bora του Κολωνακίου, η τελευταία καταγεγραμμένη μνήμη ασύστολης χαρά, με αριθμό πρωτοκόλλου. Οι άλλες όλες ακαταχώρητες, σε μπουλούκια πέρασαν, κυνηγημένες..
Θες πολύ να κάνεις αυτό το ένα τσιγάρο, να σταθείς στο πεζούλι, να καθηλώσεις μια γαμοστιγμή, να την ακινητοποιήσεις και να την κρατήσεις όμηρο. Ένα πάγωμα αποζητάς, να χαζέψεις για λίγο το υπνωτικό χορό του χνώτου της τρεχάλας. Δε σου βγήκαν όπως τα ήθελες τα οργανογράμματα. Θες να πάρεις τζούρα αργά και βασανιστικά τις μνήμες.
Τώρα, μπορείς να καταναλώσεις τα αποφάγια, αυτά που άφησε πίσω της γιατί δε χωρούσαν στη βαλίτσα και δεν ήθελε να τα πληρώσει ως Υπέρβαρο, η πρακτική και σύγχρονη νεανίς, με το μέλλον της για manual.
Θυμάσαι το δερμάτινο μπουφάν που της είχες αγοράσει πριν 5 χρόνια, δώρο Λάφυρο και "αχ- βαχ, υπέροχο, μανούλα μου!", δεύτερο δέρμα ήθελες να της γίνει, βλαμμένη Διηάνειρα, αλλά που σαν κάθε φυσιολογικό φίδι, το παράτησε εν μέσω της ερήμου Σου. 
Καλά να πάθεις να δένεσαι με τα δερμάτινα και τα αποξηραμενα, θεματοφύλακάς της κάθε αγαπησιάρας στιγμής. 
Πας και ξαπλώνεις τώρα στο γυμνό στρώμα, γιατί κάπου εκεί μέσα, ίσως κρύβονται
Κρυφά όνειρα κυταρικής μνήμης -κάπου διάβασες-  ή πας να ξεπλυθείς στον Ιορδάνη της Μπανιέρας της, μπας και εισπνεύσεις κάποιο υπαινιγμό που παράτησε πίσω και κοροϊδέψεις την πείνα της Απουσίας της -κάπου άκουσες ότι, κάτι.
Έτσι είναι η μάνα. Εγκατάλειψη Ανγκόρ Βατ, που περιμένει αιώνες το CNN να της πάρει Μια συνέντευξη για το δράμα των  ανενεργών χρόνων, που εμπεριέχονται σε ένα μόριο αγάπης. Φάε ένα ντόνατ, να συνέλθεις.
Μια στιγμή, κάτι έκανε μπλινγκ στο τηλέφωνο, αλλά δεν είναι μήνυμα. 
Είναι το tracking device της πτήσης της. Όλο και απομακρύνεται, για το καλό της. 
Τυχερή και καλά να είναι. Όσο πιο μακριά, τόσο πιο καλά! Να θέλεις και να μην μπορείς, ένα πράγμα. 
Εγωίστρια, μήτρα. Άστη να φύγει, λέμε, να σωθεί!
Εν, δυο, εν δυο! Κάνε κάτι εποικοδομητικό εσύ, για το πέθνος.

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna