Tuesday, November 06, 2018

Σσσσσσσ....

Ο τρόμος χορταίνει
Αντίδωρα και νάματα,
Και αποκοιμιέται
Με προσευχές και ανάμματα.
Έτσι περνάμε ακροπατώντας
Από το σήμερα στις κάμαρες του αύριο,
Αναίμακτα και οριακά.
Αρκεί ένα τυχαίο ατύχημα
Ένα στραβοπάτημα, μια έκτακτη ανάσα,
Ένα τρίξιμο στο πάτωμα, ένα χαλικάκι στο παράθυρο
Από περαστικόν ερωτευμένο,
Για να ξυπνήσει στα σκοτάδια το τέρας.

Πάτερ ημών
Ο εντός αδρανής,
Θύμισέ μου επειγόντως
Tο όνομά του.




No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna