Tuesday, November 13, 2018

Το Βιβλίο Κόλαση

Ξύπνησα με μία ακατάσχετη και αδηφάγα διάθεση να ξαναπιάσω στα χέρια μου το "Βιβλίο Κόλαση" του Φραμπέτι, που είχα διαβάσει Τότε π.Κ. -προ Κολάσεως- και έκτοτε στριφογυρίζω στους εννέα κύκλους της, χωρίς ούτε διάλειμμα για σάντουιτσ. Κάποιο όνειρο που είδα ίσως να ήταν η αφορμή για αυτή την αφύπνιση. Μπορεί ο καμμένος Παραδεισος της Καλιφόρνια να πυροδότησε την ειδική σύναψη, την ώρα που η κυρία Συνειδητότητα καθάριζε με την ηλεκτρική τους διαδρόμους των νευρώνων μου.
Η συνειδητοποίηση ότι δεν το βρίσκω πουθενά το βιβλίο, με αποδιοργάνωσε σοβαρά. Μα καλά, πόσα βιβλία έχω και δεν το ήξερα; Ανακάλυψα χαμένες πατρίδες. Και το σημαντικότερο: βλέπω πόσους τίτλους δεν έχω καν διαβάσει. Φρίκη. Δεκάδες επί δεκάδων βιβλία στιβαγμένα, ανέγγιχτα, με παρθένες ραφές. Δεν προλαβαίνω - με μαθηματική ακρίβεια- να τα διαβάσω όλα σε μια ζωή και δη τσουρούτικη, άρα πρέπει να κατηγοριοποιήσω και να τακτοποιήσω, με κριτήριο την σημαντικότητα. Αυτό θέλει ακόμα περισσότερο χρόνο, γιατί το βιβλίο που μου ήταν σημαντικό να το κατακτήσω το 2007, χωρίς να μπω στη διαδικασία να συσχετιστώ μαζί του από τη στιγμή που το σπίτωσα, έχει σίγουρα μαραζώσει μέχρι σήμερα. Ξαναζεσταμένο φαί. Ή και όχι.
Χάος. Άνω-κάτω τα ράφια του σπιτιού, από τη βιβλιοθήκη του σαλονιού, μέχρι του υπνοδωματίου. Το Βιβλίο Κόλαση τελικά ανακαλύπτεται σε δεύτερο πλάνο, κρυμμένο διακριτικά πίσω από άλλα, μη διαβασμένα. Θα 'θελα να είναι έτσι. Τα διαβασμένα να παροπλίζονται και να δίνουν τη θέση τους στα αδιάβαστα, σε μία τακτοποιημένη προβλέψιμη και δίκαιη ακολουθία που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα, γιατί εγώ τώρα θέλω να ξαναζήσω το Βιβλίο Κόλαση, ενόσω με κοιτάζουν στα μάτια, οι πολύπαθες και αδικημένες Ιστορίες από την Κολιμά.
Χτυπά το τηλέφωνο και είσαι εσύ που ήρθες και μου ανοίχτηκες σαν ολοκαίνουργιο βιβλίο, πρόσφατα. Σου λέω με τη διαδικασία του κατεπείγοντως "πάρε το Βιβλίο Κόλαση, αν κυκλοφορεί ακόμα" και σου εξηγώ με πόσο ασίγαστο πάθος για τις σελίδες του ξύπνησα σήμερα το πρωί. Σε κλείνω βιαστικά, για να μη χαθεί το μομέντουμ και κοιτάω τα άδεια χέρια μου. Κόλαση! Που το έβαλα η αφηρημένη; Το βρήκα και το έχασα δυο στιγμές μετά, μέσα στο αλάφιασμά μου. Παίρνω σβάρνα όλο το σπίτι και ένα-ένα τα ράφια. Κι' άλλα αδιάβαστα ανακαλύπτω. Στα όρια του πανικού, πλέον και πουθενά το αντικείμενο του πόθου μου.
Μια ώρα στροβιλίζομαι, σα ζαλασμένη σβούρα και η αναζήτησε φέρνει αποτέλεσμα  μηδέν εις το πηλίκο. Το Βιβλίο Κόλαση ξανακρύφτηκε στη χώρα μακριά από το οπτικό μου πεδίο. Μπορεί ασυνείδητα να το έκρυψα εγώ, για να τιμήσω το όνομά του. Μπορεί να κρύφτηκε από μόνο του, για να επιβεβαιωσει τον τίτλο του.
Αποφάσισα να μη διαβάσω κανένα βιβλίο πάλι σήμερα, γιατί αυτή τη φορά όλα θα είναι Κόλαση, αλλά όχι η αυθεντική. Μια αιτιατή, ίσως, ανθυποαναπληρωματική.


Υ.γ. Το Βιβλίο Κόλαση θα βρεθεί σε ύστερο χρόνο στην κατάψηξη, άγνωστο αν βρέθηκε εκεί από καθαρή του βούληση, ή από χέρι ανόητου.

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna