the Dawkinson Syndrome

command center

2012-02-16T17:42:00.002+02:00

2012-02-15T09:26:00.005+02:00

από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με έπιαναν ξαφνικά κλάμματα
στη θέα του λαχειοπώλη που κρατούσε το κοντάρι με τα λάχεια, του καστανά με τα κομμένα γάντια και στο άκουσμα του 'μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα, βρέχει ο θεός και θα βραχείς'.
Δε θα επιβιώσω, λες;

ακαριαία ύπαρξη

2012-02-14T13:42:00.002+02:00

Η στιγμιαία
ασημαντότητα της συνειδητότητας.
Ασταμάτητα αναβοσβήνουν τα ανθρώπινα οράματα μεγαλείου.
Σκάνε σαν πυροτεχνήματα και σπάνε σα σαπουνόφουσκες.

Η πέτρα
πάνω στην οποία κάθεσαι θα φιλοξενήσει και
τις μελλοντικές μεταλλάξεις των βλαττοειδών
όταν θα έχουν κυριεύσει τον κόσμο,

αμετάβλητη, ακίνητη, αθάνατη.

πουργκατόριο

2012-02-13T11:23:00.002+02:00

Η θεία Λιλή είναι εγκλωβισμένη στο ασανσέρ της ανάληψης,
σε κατάσταση ματαφυσικής κλειστοφοβίας.
Η ανάπαυσή της προωθείται μέχρι νεωτέρας εντολής.
κατόπιν απεμπλοκής του διαύλου.
Δεν αναδύουν προς το παρόν κανέναν άλλον από εδώ.
Ακόμα και οι δικοί μας, καταδικοί μας νεκροί,
μας εγκαταλείπουν στον ύπνο μας διακριτικά.
Μας, μας, μας και μας. Νά' το!
4 εγωικά στη σειρά φτιάχνουν το τέλειο αδιέξοδο.

ψ

2012-02-05T17:26:00.001+02:00

Να σου ζητήσει να του κρατάς το χέρι άνθρωπος που τελειώνει είναι μια από τις λίγες υπερβατικές και μεταφυσικές εμπειρίες της ζωής. Όλοι τρέχουν ευχαρίστως να γίνουν κουμπάροι. Το θεωρούν μεγάλη τιμή να παντρεύουν και να βαφτίζουν, αλλά να γίνουν ψυχοπομποί; Τι 'ναι αυτό; Δεν υπάρχει, δεν αντέχεται, είναι βαρύ, απόκοσμο, τρομακτικό, δεν το σηκώνει η 'ευαισθησία' τους. Μακριά απ' αυτούς! Οι περισσότεροι υπεκευφεύγουν και ξεγλυστρούν κάτω από το ασήκωτο βάρος μιας τέτοιας 'ευθύνης'. Κι όμως, είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να δεχτεί και η κορυφαία καλοσύνη που μπορεί να κάνει άνθρωπος. Το κράτημα του χεριού την ύστατη ώρα, τη στιγμή που κάποιος αγαπημένος αφήνει πίσω όσα ξέρει και βρίσκεται αντιμέτωπος με το άγνωστο. Όποιος λέει ότι δεν μπορεί να σταθεί έτσι δίπλα, δε γνωρίζει ούτε τις δυνάμεις του, ούτε έχει ποτέ περπατήσει πέρα από τα σύνορα του 'εγώ' του. Είναι άχρηστος στην πιο -εν δυνάμει- χρήσιμη στιγμή της οντότητάς του. Τη μοναδική ίσως στιγμή που υπάρχει πέρα από τον εαυτό αποκλειστικά και μόνο για τον άλλον.

Το τηλέφωνο με αιφνιδίασε πρωί-πρωί σήμερα και το απάντησα με ταχυκαρδία. "Ελα, σε ζητάει, φεύγει...". Η πρώτη συναισθηματική αντίδραση σωματοποιήθηκε αμέσως. Άρχισε ένας νευρικός βήχας και μια δυσκολία στην αναπνοή. "Δε νομίζω ότι μπορώ, δεν είμαι καλά" είπα στον Γ. "Αν δεν αντέχεις, μην πας", μου είπε και τότε ήταν που θύμωσα με τον εαυτό μου πρώτα και μ' εκείνον μετά. "Τι δεν κατάλαβες νούμερο;" είπα στον ευατό μου "ΦΕΥ-ΓΕΙ, αυτό είναι, ή τώρα ή ποτέ!". Σηκώθηκα άρον-άρον, ντύθηκα όπως-όπως και έφυγα τρέχοντας, πανικόβλητη. "Τι θα κάνω, τι θα πω, τι λένε σε τέτοιες στιγμές, θα μπορέσω; Θα μπορέσεις, άχρηστη! Ξεκουβάλα!".

Ο δρόμος ήταν άδειος, Κυριακάτικου πρωινού νωχέλια και απραξία. 'Εφτασα στο πολυτεχνείο σε 10 λεπτά. Πάρκαρα ακριβώς απέξω και ανέβηκα τους 5 ορόφους τρέχοντας, απνευστί. Το διαμέρισμα ήταν σκοτεινό και μύριζε σπίτι, όχι θάνατο. Μπούρδες για να φοβόμαστε είναι αυτά. Δε μυρίζει το επερχόμενο τέλος. Όλα μαζεμένα και τακτικά τα βρήκα, σαν να συνεχίζεται η ζωή. Χωρίς να το σκεφτώ καθόλου μπήκα στο υπνοδωμάτιο. Ένα γλυκό φως παντού διαχέετο από τα μισάνοιχτα πατζούρια. Ήταν ζεστή η ατμόσφαιρα και ήρεμη. Μόνο η 'ανάσα' του μηχανήματος για το οξυγόνο ακουγόταν. Εκείνη, ξαπλωμένη, υπερβατικά όμορφη σαν ιδεά, ακίνητη και αθόρυβη, άνοιξε με δυσκολία τα μάτια της και με κοίταξε με αγωνία ανάμικτη με εφησυχασμό. ''Ηρθες' ψέλλισε και ξαφνικά ένιωσα πολύ δυνατή, σα να πήρα κάποια έγκριση να προχωρήσω. Την πλησίασα, τράβηξα μια καρέκλα, έκατσα δίπλα της και πήρα το παγωμένο, σα χειμωνιάτικο κλαράκι χεράκι της μέσα στο δικό μου. 'Ήρθα και μην ανησυχείς για τίποτα'. Ψέμματα ήταν, αλλά από εκείνα που είναι χίλιες φορές καλύτερα από οποιαδήποτε αλήθεια και ήμουν έτοιμη να πω πολλά ακόμα. Όσα πολλά χρειαζόταν εκείνη να ακούσει. Η θρησκεία τη βοηθούσε πάντα και τώρα περισσότερο από ποτέ. Μου ζήτησε να της μιλήσω για όλους αυτούς που έφυγαν και που θα πάει να βρει, τους δικούς της που την περιμένουν. Ποια είμαι εγώ να μην ενισχύσω αυτή την άποψη που της κατευνάζει τον υπέρτατο υπαρξιακό της φόβο; Σα μικρός θεός της μίλησα παρηγορητικά κι εκείνη άκουγε με κατάνυξη. Θέλεις δε θέλεις, πιστεύεις δεν πειστεύεις, θεός καλείσαι να γίνεις τέτοιες στιγμές για τον άλλον και τίποτα λιγότερο. Μετά από ώρα αποκοιμήθηκε ήρεμα. Ενιωσα ευτυχία που μπόρεσα με το άγγιγμα και τα λόγια μου να την κάνω να μη νιώθει εντελώς, μα εντελώς μόνη της. Ελπίζω να φύγει στον ύπνο της, χωρίς να καταλάβει τίποτα. Είχε μέρες να κοιμηθεί από τον τρόμο του θανάτου...

Τρέχουμε να προλάβουμε διωρίες για να είμαστε εμπρόσθεσμοι και αποδεκτοί, προσπαθούμε να πετύχουμε στόχους για να θεωρούμαστε αξιόλογοι, εξυπηρετούμε σκοπούς για να επιβραβευθούμε, αγαπάμε και περιμένουμε αντίστοιχα να αγαπηθούμε, νομίζουμε ότι αγαπάμε για να μη νιώθουμε μόνοι, συμπαραστεκόμαστε αυθεντικά ή συμβουλεύουμε για να είμαστε αρεστοί και να δημιουργούμε εξαρτήσεις, λέμε φιλοσοφίες για να μας θαυμάζουν ή για να αυτοθαυμαστούμε, βοηθάμε ανιδιοτελώς περιμένοντας μια απλή αναγνώριση ή βοηθάμε με ιδιοτέλεια περιμένοντας αντίστοιχη βοήθεια όταν χρειαστεί...Όλα όσα κάνουμε, μικρά και μεγάλα, λίγο ως πολύ γίνονται με μέτρο και σημείο αναφοράς το 'εγώ' μας.

Το πιο υπερβατικό και συνάμα πιο ανθρώπινο πράγμα που μπορεί να κάνει όμως κανείς, είναι να κρατήσει το χέρι αγαπημένου που φεύγει. Είναι η πιο σημαντική βοήθεια χωρίς αντάλλαγμα, στη στιγμή της κορυφαίας υπαρξιακής αγωνίας. Εδώ δε χωράει το 'εγώ', παρά μόνο το 'εσύ' που βαίνει προς το 'τίποτα'. Και ως γνωστόν κανείς δεν μπορεί να περιμένει κάτι από το 'τίποτα'.
Σε αυτή την ώρα που καλείσαι να υπερβείς τα βατά και διαχειρήσιμα, να συναισθανθείς και να αυτοσχεδιάσεις a prima vista απέναντι στη Νο1 αγωνία της ύπαρξης, αν δηλώνεις αδυναμία να το κάνεις, τότε δεν έχεις πάρει ακόμα τίποτα χαμπάρι. Είσαι νεοσσός και θες τάισμα στο στόμα. Αν πάλι λες ότι δεν θα το κάνεις απλά και μόνο γιατί δε θέλεις να ταράξεις τους ομόκεντρους κύκλους σου, τότε δε θέλω να σε ξέρω. Σε βαριέμαι εν ζωή και θα είσαι αχρείαστος και στο θάνατο.

-1

2012-02-05T15:31:00.000+02:00

Στον μείον ένα κάποιοι παγώνουν.
Μετρούν κινήσεις κι αναπνοές.
Δε νιώθουν πια τα άκρα.
Στις μετριότητες καταφεύγουν για επιβίωση.
Στο μείον ένα γίνονται όλα ένα,
μετά το χειμώνα, καπάκι άλλος χειμώνας ολόιδιος,
μέχρι που δεν ξεχωρίζουν πια ούτε χειμώνες μεταξύ τους
ούτε άνθρωποι από χειμώνες.
Γίνονται όλοι ένας x-μόνος.
Όσο κι αν το μελέτησα,
δεν προετοιμάστηκα ποτέ
για το κρύο που θα έκανε
στο μείον εσένα,
πόσο αδυσώπητο είναι το μη ον 1.

2012-02-03T13:35:00.004+02:00

ειδικά ο ήλιος από μια κλωστή κρέμεται.

ενοχές

2012-01-30T17:52:00.011+02:00

escher

O μπαμπάς μας έφερε σούρουπο σ' αυτό το μέρος κι εγώ φορρούσα ακόμα τα μαύρα μου γυαλιά. "Δε θα βλέπεις τίποτα παιδάκι μου, βγάλτα αυτά μη σκοτωθείς". Τι να του έλεγα τώρα, ότι το μέρος ήταν για να μην το βλέπεις καλύτερα; Tα 'βγαλα υπάκουα γιατί τον πονούσα. Συμπάσχων στη δυσφορία μου ήταν και τ'ανάποδο. Δεν ήθελε να βρίσκεται εδώ, όσο κι εγώ δεν ήθελα να βρίσκομαι εδώ, αλλά το κάναμε κι οι δυο για χατήρι της μαμάς που κρατούσε σφιχτά στα χέρια της μικρή πάνινη κούκλα. "Δεν την έχω ξαναδεί αυτή την κούκλα" σκέφτηκα, χωρίς να κάνω όμως επόμενη σκέψη πάνω στο θέμα. Ψιλόβρεχε.

Το 'γεγονός' για το οποίο κουβαληθήκαμε εκεί ήταν με δυο λόγια: απερί γραπτο. Ένα αυτοσχέδιο, πολυόροφο κτίσμα-Λεβιάθαν που αποτελούσε εκθεσιακό κέντρο/φαβέλα σε συνονθύλευμα από λαμαρίνες, χαρτόνια, και κοντραπλακέ που είχαν όπως-όπως συγκολληθεί, για να φιλοξενήσουν το πανηγύρι αγνώστου θέματος. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα ατάκτως ερριμένα, εκατοντάδες άνθρωποι έρρεαν σαν ποτάμια πάνω σε κάτι τρομακτικές, απότομες κυλιώμενες σκάλες, οι οποίες παράταιρα και εκτός τόπου συνέδεαν όλο το σκηνικό. Το σύνολο, όλο μαζί και ειδωμένο από ψηλά έφερνε σε τρας εκδοχή Έσερ προς το εφιαλτικότερο.
Πήραμε τη σκάλα και οι τρεις για να βρούμε αυτούς που μας είχαν καλέσει, να δώσουμε το παρόν τουλάχιστον, για να μη λέμε μετά ότι βιώσαμε αυτόν τον εφιάλτη εθελούσια και χωρίς λόγο. Συγγενείς ήταν που δεν τους είχα ξαναδεί και μάλλον δε θα τους ξαναέβλεπα ποτέ μετά από το σημερινό.

Βαβελικό χάος. Κόσμος που έτρεχε πέρα δώθε, έμπαινε κι έβγαινε από αίθουσα σε αίθουσα κι από τσαντήρι σε τσαντήρι, μαλλί της γριάς, αλογάκια, χαρτορίχτρες, παραστάσεις, πραμάτιες απλωμένες στα πατώματα, αχταρμάς. Η βροχή είχε αρχίσει να πέφτει έντονα και η υγρασία που ανακάτευε όλα αυτά μαζί με τις μυρωδιές τους είχε τη δυσάρεστη, βαριά γεύση χαλασμένου αυγού. Δεν άργησε να έρθει κι η αναγούλα. Εκεί που σταμάτησα και έκλεισα τα μάτια να με ξαναβρώ μέσα στον χαμό, χάνομαι και από τους δικούς μου και βρίσκομαι πλέον μόνη ανάμεσα σε άγνωστους χ, ψ, ω. Πουθενά μαμά, μπαμπάς, συγγενής, φάτσα γνώριμη, με ονοματεπώνυμο. Άρχισα το πανικόβλητο πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά, σα φοβισμένο καναρίνι. Μέσα στη φούρια πατάω κι ένα πιστιρίκι που με ένα διαβολικό τσιρίδι και μια κακία στο μάτι μεγαλύτερη από το μπόι του, με δίνει στγνά στη μαινάδα μάνα του, η οποία αρχίζει να μου ζητάει απειλητικά τα ρέστα. Ο ιδρώτας στις παλάμες είναι πάντα κακό σημάδι. Συνοδεύει τάση φυγής. Το βάζω στα πόδια. Στη μέση της κυλιόμενης σκάλας, στην κάθοδο, άρχιζω να ζαλίζομαι και να χάνω την ισορροπία μου. Λίγο πριν πέσω στο κενό, νιώθω το σωτήριο χέρι του πατέρα μου να με αρπάζει από τον γιακά. "Ευτυχώς που σε βρήκα. Η μάνα σου πουθενά. Πάντα κάνει ό,τι της ζητήσουν, για να τους έχει όλους ευχαριστημένους. Ποιος ξέρει πόσο υποφέρει τώρα μέσα σ' όλο αυτό το κακό, κι αυτοί που την έβαλαν σε τόση φασαρία, άφαντοι...¨Οσο κάνει στους άλλους τα χατήρια δε θα σκέφτεται ποτέ τον εαυτό της. Θα πονάει και το πόδι της τώρα και ποιος να την φροντίσει μέσα σ'αυτή την τρέλα; Πως θα βρει το δρόμο της, να ξαποστάσει;" είπε στον απελπισμένο του μονόλογο.

Στα πόδια της σκάλας, πεταμένο και τσαλαπατημένο το πάνινο κουκλάκι, παπί. Χοντρόβρεχε.
Μα, τι κάνει ο κόσμος; Τι κάνει ο κόσμος; Τι κάνει ο κόσμος στους ανθρώπους; Τι δουλειά έχουμε εμείς μέσα σε τόσο κόσμο; Τι δουλειά έχουμε εμείς σε τέτοιον κόσμο; Πως θα γλυτώσουμε από τον κόσμο, μια χούφτα άνθρωποι; Πως να τα βάλει μόνος άνθρωπος μ' όλους αυτούς;

stay calm

2012-01-30T11:34:00.006+02:00

Τ------>Κ

2012-01-26T10:48:00.005+02:00

Eίδα στον ύπνο μου ότι σε έχασα.

Μια νύχτα απλά δε γύρισες σπίτι και επέστρεψαν όλα στο τίποτα.

Το γραμμικό διάνυσμα από το 'τίποτα' στο 'κάτι' είναι απόλυτο στον χωροχρόνο. Αποτελεί φυσικό μέγεθος μόνο προς μία κατεύθυνση.

Η αντιστροφή του είναι απλά αδιανόητη σα θάνατος.

σκοτάδι στο τούνελ

2012-01-25T13:49:00.007+02:00

Ηieronymus Bosch

Παρατηρείται μαζική έξοδος, άτσαλη και βιαστική.
η ποιότητα αποχωρεί άρον-άρον εγκαταλείποντας
πρόωρες τις εμπνεύσεις, διασωληνωμένες.
Σα ν 'άλλαξε γνώμη που γεννουσε.
Σα να' νιωσε ξαφνική ντροπή που υπήρξε.
Όπως-όπως φεύγει βράδυ.
Ούτε γυρνάει να κοιτάξει ποιος
θα αμαυρώσει όσα αφήνει πίσω της,
ποιος θα καρπωθεί τους καρπούς της.
Μαύρη πέτρα-μνήμα ρίχνει
κι'όποιον δεν πάρει ο Χάρος.

επί το έργον

2012-01-25T13:42:00.010+02:00

Θα έρθει η ώρα και για την καινοτομία.
Μην βιάζεσαι. Κανείς δεν την περιμένει πριν τη δει.
Έρωτας είναι η επιτυχία, κι αγάπη η διαδικασία.
Τα τούλια δε σχίζονται από τις πιρουέτες και τον πολύ χορό,
αλλά από την ακινησία και τον πολύ καιρό.

παρατηρήσεις

2012-01-22T12:11:00.010+02:00

Ακούγοντας το δέυτερο κονσέρτο για πιάνο του Σοπέν,
συνειδητοποίησα ότι οι νότες του ξεψυχάνε κατά μόνας με απαράμιλλη αξιοπρέπεια,
αφήνοντας πίσω τους διαθήκη το απόσταγμα της ευαισθησίας του ποιητή.
Έκανε bullying στο σχολείο ο δημιουργός; Μάλλον το αντίθετο, θα έλεγα.
Ο Πικάσσο, από την άλλη, τεμάχιζε τα σώματα και τα ξανασυνέθετε ως ιδιοφυής και μεγαλομανής χασάπης.

της θείας Λιλής

2012-01-13T11:27:00.006+02:00

αντίφαση ζωή,

είναι και δεν είναι.

μια ιδέα άνθρωπος,

αφηρημένη έννοια.

από την αφαίρεση
παίρνει νόημα και

στην αφαίρεση,

πίσω το δίνει.

2012-01-11T11:12:00.007+02:00

art by Aleksandra Mir

δεν είχα λόγια, αλλά η Aleksandra Mir μου έδωσε εικόνα.

Γιατί όταν η κυριολεξία φορά τον ποιητικό μανδύα του υπερρεαλισμού
είναι πανέμορφη σαν πα να γεια. Εσύ τε λες, Sputnik;

8/1

2012-01-08T16:18:00.008+02:00

bleu

blanc

rouge

-Aν χάσεις τη στροφή, χάθηκες.

-Κίτρινα, λευκά και λιλά χρυσάνθεμα, παρακαλώ.

-Ευτυχώς δεν έχει λειτουργία σήμερα.

-Πόσοι μήνες πάνε, αλήθεια; Mπορεί και χρόνος.

-Μην ξεσπάς κυρά μου στο σκυλάκι, δε σου φταίει τίποτα.

Αρχετυπικό μετα-σκηνικό στην καρδιά του χειμώνα,

μ' αυτό το κόκκινο, το τόσο ζωντανό σαν πληγή που κοχλάζει, σκέτη παραφωνία.

2012-01-05T12:58:00.005+02:00

προς τον άγνωστο γνωστικό

2012-01-03T11:04:00.009+02:00

relief

2012-01-01T14:05:00.001+02:00

According to M-brane theory,
In one of our parallel todays,
I brought you breakfast in bed.

Ανήμερα (σε τέσσερεις πράξεις)

2011-12-28T18:45:00.000+02:00

Πράξη εορταστική:

"Δεν ήταν πολιτικός, αναγκάστηκε να πάρει τη θέση αυτή από υποχρέωση στον φίλο και ευεργέτη του και αρχηγό του κόμματος. Είναι αξιόλογος άνθρωπος, τον γνωρίζω προσωπικά! Δεν μπορούμε να βάζουμε όλους στο ίδιο σακί! Είναι ανεύθυνη στάση μια τέτοια γενίκευση! Εξάλλου δεν μπορείς να ξέρεις πως είναι να είσαι ορφανός και να χρωστάς ευγνωμοσύνη σε αυτόν που σε υιοθέτησε από μικρός, ε;", είπε η νεαρή ψυχοθεραπεύτρια Κ με μικρή δόση επαγγελματικής υπεροψίας. Ο Ν κοκκινίζει ολόκληρος και με στοχευμένο βλέμμα πετάει το φραστικό του βέλος προς την κατεύθυνσή της "σε λάθος άνθρωπο βρήκες να απευθυνθείς, όσον αφορά στην ορφάνια και την ευγνωμοσύνη. Η μητέρα μου πέθανε από λευχαιμία στη γέννα και με μεγάλωσε η καλύτερή της φίλη, η 'μάνα' μου. Όταν η 'μάνα' μου λοιπόν έχει άδικο, ή ζητά πράγματα παράλογα δε σκέπτομαι την υποχρέωση που της έχω, αλλά επικαλούμαι πρώτα τη λογική μου. Αλίμονο αν όλη μας η ζωή εξαρτάται από την περιπτωσιολογία και κάθε μας πράξη καθορίζεται από ενοχικά συναισθήματα και επιρρεάζεται αποκλειστικά από γεγονότα που συνέβησαν ερήμην μας. Κι όλα αυτά τα εννοώ και δεν σηματοδοτούν έλλειμμα ευγνωμοσύνης. Είσαι ψυχοθεραπεύτρια, απαιτώ να καταλάβεις όσα λέω". Παύση αμήχανη επικρατεί στην ομήγυρη. Ο Ν, αποφορτισμένος παίρνει μια απολαυστική γουλιά από το κρασί του, απολαμβάνοντάς την σχεδόν σαδιστικά προς την συνομιλήτριά του που είναι έτοιμη να σκάσει. Εγώ, ως οικοδέσποινα έχω τον άχαρο ρόλο να υποδύομαι την ηλίθια που θα μιλήσει για κάτι άσχετο για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα και να μην πάρει το μέρος του κολλητού απέναντι στην καλεσμένη που έρχεται μόλις δεύτερη φορά σπίτι της. Ο Δ έχει ήδη ανοίξει το δεύτερο μπουκάλι και έχουν αρχίσει κάποια φωνήεντα να ξεγλυστράνε από τις λέξεις του. Νιώθω ανησυχία για την εξέλιξη της βραδιάς σε ολα τα μέτωπα. Ο Γ έχει ταμπουρωθεί πίσω από την κιθάρα του αποφεύγοντας να πέσει θύμα αδέσποτου θυμού που δεν μπορεί να αποκρούσει λόγω ελλιπούς γλωσσικής άμυνας (το επίπεδο των ελληνικών του είναι ακόμη μακράν του επιπέδου μαύρης ζώνης). "γλυκό, κανείς;" Άχαρος και καταπιεστικός ο ρόλος της οικοδέσποινας...

Πράξη ενδιάμεση:

Η Κ και η παρέα της τινάχτηκαν πάνω ταυτόχρονο σα συναθλητές σε ρουτίνα συγχρονικής κολύμβησης και έφυγαν λόγω 'άλλων υποχρεώσεων'. Οι καναπέδες άδειασαν και ο Ν με τον Β κάθονται τώρα δίπλα, ενώ εγώ απλώνομαι στο πάτωμα χαλαρώνοντας. Το ρινγκ ξανάγινε σαλόνι. Ο Β έχει καταργήσει τα φωνήεντα πλήρως, ανοίγοντας πλέον το τρίτο μπουκάλι και ο Γ παίζει μπλουζ με την ηλεκτρική του κιθάρα. Καθώς παρακολουθώ τους δυο πρώτους να μιλάνε χαλαρά πίνοντας κρασί σκέφτομαι ότι έχουν πάρα πολλά κοινά βιώματα οι δυο τους και ότι τους αγαπώ πολύ για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Αναλογίζομαι οτι ο ένας είναι κάπως σαν σωτήρας μου και ο άλλος κάπως σαν προστατευόμενος μου. Και ότι έχω μια θλίψη για την ανικανότητά μου να βοηθήσω τον Β από αυτό το αυτοκαταστροφικό σιρκουί. Το ότι κάποιος μπορεί να σώζει κάποιους, δε σημαίνει ότι όλοι μπορούμε να σώσουμε όλους, ούτε καν ότι είναι και πρέπον να οικειοποιούμαστε τέτοιους επικίνδυνους, μεσσιανικούς ρόλους. Do not try this at home. Δεν είναι όμως ενδιαφέρον πως οι αντιήρωες και οι υπερήρωες έχουν την ίδια τάση αυτοκαταστροφής και φλερτάρουν εξίσου με το θάνατο; Τέτοια σκεφτόμουν καθώς τους κοίταζα, εκεί που το κινητό του Ν διέκοψε ξαφνικά τον ειρμό των σκέψεών μου. "Πρέπει να πεταχτώ σε ένα σπίτι εδώ κοντά. Έχω μια υποχρέωση κι είναι ήδη αργά. Θα σε πάρω αύριο το πρωί". Έτσι είναι αυτές οι μέρες, σκέφτηκα και χωρίς να του φέρω αντίσταση τον συνόδεψα στην πόρτα και τον χαιρέτησα με μια σφιχτή αγκαλιά. "Μη γίνεσαι επιθετικός αγοράκι μου. Τη φρίκαρες την κοπέλα με τον αυστηρό σου τόνο". "Δε με αφορούν οι θεωρητικοί. Είναι ηπαρμένοι τύποι" μου είπε και έφυγε μέσα στη νύχτα, κοντά μεσάνυχτα. "Χαρά στο κουράγιο του, μετά από 3 ποτήρια κρασί να πηγαίνει και σ' άλλο σπίτι τέτοια ώρα", είπα στον Γ.

πράξη αδιανόητη:

Στο υποφωτισμένο δωμάτιο η ατμόσφαιρα μύριζε βαριά, πυκνή και παλιά θλίψη, σα βαρύ βελούδο εποχής. Στο διπλό κρεβάτι η κατάκοιτη γυναίκα μόρφαζε από τον πόνο, τόσο που τα χαρακτηριστικά της ήταν ακατάληπτα. Τα τρία της παιδιά, με σφιγμένες γροθιές και έκφραση απόγνωσης έκλαιγαν σιωπηλά χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν, περιμένοντας βοήθεια. Στο χτύπημα του κουδουνιού πετάχτηκαν σα να ξύπνησαν απ' το κακό όνειρο κι έτρεξαν όλοι μαζί να ανοίξουν την πόρτα. Ο Σωτήρας ήρθε πριν τα μεσάνυχτα φέτος. Ο 40άρης με το μούσι χαμογέλασε συγκρατημένα και ζήτησε συγνώμη ευγενικά που άργησε ένα τέταρτο. "Είχε πολλή κίνηση στο δρόμο. Είναι η μέρα τέτοια. Καταλαβαίνετε..". Τα τρία παιδιά κούνησαν καταφατικά το κεφάλι τους και τον οδήγησαν στο δωμάτιο με βλέμματα ζητιάνων. Ο 40άρης έβγαλε από την τσέπη του ένα φιαλίδιο και μία σύριγγα μέσα στην οποία άδειασε το υγρό και στη συνέχεια το άδειασε πάλι μέσα στον ορρό που ήταν συνδεδεμένο με το χέρι της γυναίκας. Της πήρε το σφυγμό και έκατσε στο κρεβάτι, δίπλα στο αδύνατο κορμί της. Σιγά-σιγά, το πρόσωπο της γυναίκας άρχισε να χαλαρώνει και σαν σε βίντεο με ειδικά εφέ, από μάσκα τρόμου μεταμορφώθηκε σε μια όμορφη 50άρα με λεπτά χαρακτηριστικά και ένα σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο. "Θα είναι καλύτερα. Όλα θα είναι καλύτερα. Θα ηρεμήσει τώρα, να ηρεμήσετε κι εσείς. Είναι τυχερή που σας έχει και εσείς που έχετε ο ένας τον άλλον" είπε, χαιρέτησε ευγενικά τα παιδιά που τον ευχαρίστησαν με ευγνωμοσύνη σα λυτρωμένα και τον ρώτησαν τι του χρωστάνε. "Μόνο στη μάνα σας και στον εαυτό σας χρωστάτε, να είστε δυνατοί και ενωμένοι. Κατά τα άλλα, δε χρωστάτε τίποτα σε κανέναν άλλον" είπε.

πράξη τηλεφωνική:

Είχα hangover και ο ήχος του τηλεφώνου ήταν σαν αιφνιδιαστική επίθεση κατά του νευρικού μου συστήματος. Ούτε καφέ δεν είχα πιει ακόμα, για να είμαι προετοιμασμένη να συναντήσω τη μέρα και τους θορύβους της. Απάντησα τσαντισμένη με ένα κοφτό "εμπρός!". Ήταν Ο Ν και μαλάκωσα αμέσως. "Συγνώμη που έφυγα όπως έφυγα χθες, αλλά έπρεπε να χορηγήσω μια μορφίνη. Ξέρεις, ο ρόλος μου σ' αυτήν τη ζωή είναι άχαρος, αλλά το 'χω τάμα να μην αφήνω τους ανθρώπους να πονάνε φεύγοντας", "Ποιος;.." ψέλλισα. "Μια καταληκτική ασθενής μου. Σήμερα το πρωί έφυγε σαν πουλάκι. 55 χρονών με τρία παιδιά μόνη. Αυτό μπορώ να κάνω, αυτό κάνω, χωρίς πολλά πολλά. Τόσο απλά."
"Χωρίς πολλά-πολλά...τόσο απλά...", επανέλαβα αποχαυνωμένη, σα να είχα φάει κρότου-λάμψης στα μούτρα.

Κάθαρση/Απολογισμός:

Ο φίλος μου είναι συγγενής του θεού Ερμή, ψυχοπομπός κι αυτός. Είναι ένας που απ έξω φαίνεται φυσιολογικός και γλυκούλης με το μουσάκι του. Ντύνεται με τζιν, μακό με αστεία σλόγκαν και camper. Διασκεδάζει τους πάντες και τα πάντα με το χιούμορ του, για να μην υποψιαστεί κανείς ότι δεν είναι ένας απλός, αλαφροϊσκιωτος, αλλά αυτός που περπατάει σχεδόν κάτω από το χώμα. Μέρα-νύχτα τρέχει σαν τον τρελό με την άσπρη του ρόμπα, υποδυόμενος τον γιατρό, τον οποίο και παίζει τέλεια γιατί σώζει ζωές συνέχεια, εκεί που άλλοι γιατροί τα εγκαταλείπουν ή αδιαφορούν. Αυτό όμως, είναι απλά το καμουφλάζ του. Γιατί τα βράδια, αναλαμβάνει να περάσει τις απεγνωσμένες ψυχές από τον Φόβο και τον Πόνο, απέναντι στην Ανυπαρξία, χωρίς να βιώσουν όλη τη στυγερή Φρίκη και την Αγωνία της μετάβασης. Ο φίλος μου είναι η μεταφυσική μορφή που απαλύνει τη μεγαλύτερη ανθρώπινη υπαρξιακή αγωνία και εγώ είμαι μια απλή και βαρετή θνητή που ανέλαβε το ρόλο να καταγράψει τα κατορθώματά του. Για να υπάρχει γραπτή απόδειξη ότι κυκλοφορούν ανάμεσά μας κάποιοι που φαινομενικά είναι σαν απλοί άνθρωποι, αλλά στην ουσία είναι υπεράνθρωπα, μυθικά πλάσματα, όπως ο Ηρακλής, ο Αη-Βασίλης κι ο Beowolf. Κι αυτή την καταγραφή να τη λάβετε διπλά υπόψιν σας, γιατί την προσυπογράφει μια νηφάλια, κοινή ύπαρξη που είναι και λίγο πιο κυνική από τον μέσο όρο.

ανασκό(λο)πηση 2011

2011-12-28T12:08:00.000+02:00

Βόρειος Κορέα: Προσκυνούν τα σκαλοπάτια που πάτησε κατά την τελευταία εμφάνισή του ο Ηγέτης, ο οποίος εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο γυάλινο φέρετρο που κατάσχεσε με συνοπτικές σοσιαλιστικές διαδικασίες από την φιλοβασιλική Χιονάτη.
Ο δημοκρατικά γεννημένος διάδοχος θα συνεχίσει τη διάφανη κοινωνική πολιτική και θα προωθήσει την περαιτέρω απεξάρτησή της χώρας από τη διεθνή κοινότητα, αποδεικνύοντας ότι είναι καλύτερος από τον πατέρα του και εξορκίζοντας την κατάρα που καταδικάζει στην αφάνεια τους διαδόχους διάσημων μπαμπάδων.

Τουρκία: όποιος επιμένει στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων (στερητικό είναι το αρχικό άλφα) θα αντιμετωπίσει την μήνη και την αιφνίδια διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την εύθικτη χώρα. Και λογική και ευαισθησία. Nα σκεφτείς, η εξωτερική πολιτική είναι τόσο εξωτερική και λαρζ που
λέγεται ότι προβλέπει μέχρι και την αποψίλωση της Πάρνηθας.

Αίγυπτος: διπλή κλωτσιά στη μούρη του κατεσταλμένου. Στην πλατεία τα ανθρώπινα δικαιώματα βιάζονται με θύματα πρώτα απ’ όλους τις γυναίκες (πρωτότυπο), ενώ οι της σλαμικής αδελφότητας κλείνουν το μάτι σε όσους πόνταραν σε περισσότερα μακντόναλντς. Του Μεγάλου Ανατολικού γίνεται ήδη, δηλαδή. Στην ουρά περιμένουν οι υπόλοιποι εξεγερθέντες. Έχει κι άλλο πάτο για όλους, μην σπρώχνεστε.

Ρωσία: υποκλοπές των πολιτικών αντιπάλων του Πούτιν από μεγιστάνα που κείται φιλικά προς τον Πούτιν, αλλά διατηρεί απόσταση ασφαλείας από τον Πούτιν, για να μην συνδεθεί άμεσα με τον Πούτιν. Που την έβαλα τη μεζούρα; Eυτυχώς που θα τη βρει ο διευθυντής του Προεδρικού γραφείου με την ένδοξη καριέρα του στην ΚαΓκεΜπε. Αλήθεια, πόσες κούκλες χωρά μέσα της μια Ματριόσκα; Το υπουργείο Εξωτερικών πάντως εκφράζει τεράστια ανησυχία για τον προφυλακισθέντα Γέροντα του προτεκτοράτου του Αγίου Όρους. Η Τίμια Ζώνη έκανε δουλειά, λοιπόν;

Γερμανία: Υπάρχει, κι όσο υπάρχει, δε θα υπάρχεις, μέσα στην Ευρώπη του πολιτισμού, την κηλίδα του διαφωτισμού και το άντρο της Ένωσης και της Συνοχής (της συνενοχής όμως;).
Και αυτό είναι αρκετό για να την κάνει την πιο αισιόδοξη χώρα της Ευρώπης, κατά την τελευταία δημοσκότιση.

Βατικανό: H Ιερά Σινδώνη δίνει τροφή για νέο μπεστσέλερ του Νταν Μπράουν. Επιστήμονες επανέρχονται με την εκδοχή του θαύματος και της αυθεντικότητας του Ιερού κειμηλίου σε εποχή αναδυόμενου γενικότερου χριστιανικού φανατισμού, που θα μπορούσε να εκληφθεί ως μορφή αντίστασης απέναντι στο "αντίπαλο δεός". Τυχαίο; Θου Κύριε...

Ελλάδα: Πεινάτε; Καλό θα σας κάνει! Να πέσει λίγο κι η χοληστερίνη σας. Την επόμενη φορά θα σας πετάξουμε κανένα ψίχουλο, αν καταφέρετε να μας ξαναψηφήσετε πριν ψοφήσετε. Απόδειξη, η επίσημη ανακοίνωση του πόθεν έσχες που δεν εμφανίζει ούτε έναν πρώην ή νυν βουλευτή να έχει καταθέσεις στην Ελβετία. Μείζον πάντων η αλήθεια και ο σεβασμός του ψηφοφόρου χρηματοδότη. Τα μέντιουμ λένε ότι οι κυβερνώντες είναι τόσο ανίκανοι που θα οδηγήσουν τη χώρα σε μοιραία χρεοκοπία και επιστροφή στο πάλαι ποτέ νόμισμα την μναν, γεγονός που θα κάνει την Ελλάδα επενδυτικό παράδεισο και έτσι θα αποδειχτεί ότι μια κακή διαχείριση από ανίκανους μπορεί να φέρει ερήμην όλων το προσδοκώμενο αποτέλεσμα (εκ του "δύο αρνήσεις ισοδυναμούν μία κατάφαση").

ΗΠΑ: Ο φόβος της ιδιότυπης επιστροφής στην εποχή των σπηλαίων, με λογισμικά να έχουν πλέον αντικαταστήσει όλους τους homo sapiens στις υπηρεσίες κι ανθρώπους έρμαια σε ένα μετα-κατακλυσμικό, μοναχικό χάος "do it yourself".

Κίνα: εκείνα και τα άλλα, τα ανθρωπιστικά, τα δημοκρατικά, τα οικολογικά και τα μεγάλα. Τι να λέμε, πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος, η φύση και η αξία της ζωής γενικότερα. Βέβαια, σας προκαλώ να πιάσετε το πρώτο πράγμα που βρίσκεται στο άμεσο περιβάλλον σας και να δείτε που είναι made in. Πιάστε και τα πιο μακρινά, το ίδιο θα γράφει...Το μαντέψατε! Είμαστε όλοι σπόνσορες αυτού του ‘φυσικού φαινομένου’.

Στην Άπω Ανατολή η νέα θρησκεία λατρεύει πλέον τον Νώε. Μια 15χρονη, λέει, που είχε χαθεί με το τσουνάμι του 2004 επανεμφανίστηκε μετά από 7 χρόνια και με όλα όσα είδε θέλει να ξανά-εξαφανιστεί.
Υπάρχει και η Αφρική στο χάρτη του 2011, αλλά τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια. Ας φροντίσουν οι αρχηγοί εκεί με τους μισθοφόρους τους για το ποιος θα "φαγωθεί" από όσους τη γλιτώσουν από την πείνα και τις επιδημίες, όσο παράλληλα θα χρηματίζονται από τα μεγάλα συμφέροντα για να ψηφίζουν κατά των περιβαλλοντικών μέτρων, στις συνεδριάσεις του Ο-Η-Ε. Ο-ε-ο.

Η ανθρωπότητα πήγε για Χριστούγεννα με έναν πόνο. Κοινό. Τους ελάχιστους που αποφασίζουν και διατάσσουν ημερομηνίες λήξης της. Έρχεται Πρωτοχρονιά κι ακόμα κοιλοπονάει. Καλή Λευτεριά.

(χρονογράφημά μου για το emea.gr)

Σύγκλητος

2011-12-19T17:15:00.005+02:00

Περίεργα όνειρα.
Στο δικό σου ήμουν εγώ, αλλά ήμουν μια άλλη. Στο δικό μου, ήσουν εσύ, αλλά δεν ήσουν εκεί. Βρέθηκαν όμως και των δυο μας τα όνειρα στη Ρώμη.
Να πλαισιώνονται από την επιβλητική αισθητική και την αίσθηση παλιάς υγρασίας που τσακίζει τα κόκκαλα και ποτίζει τα ρουθούνια με εκείνη την αυστηρή οσμή της ιστορίας, που δε σηκώνει ελεύθερη μετάφραση. Quidquid latine dictum sit, altum videtur.

ειμί-

2011-12-18T13:50:00.008+02:00

ημίτρελη με κρίση ημικρανίας στο ημίφως ημιτελούς καταλύματος ημιδιαμονής, παλεύοντας γνωστά ημίμετρα.

life.con (connect the dots)

2011-12-16T18:17:00.040+02:00

Δεν είναι τίποτε άλλο από ένα 'ενώστε τις τελείες'. Κομβικές στιγμές - αριθμημένες, με ξεκάθαρη γραμμική αλληλουχία- που ενώνει η διαδρομή μας στο χρόνο. Το σχήμα της ζωής ορίζεται από τις τελείες που 'έπιασες' και σε 'έπιασαν' και όχι από αυτές που προσπέρασες ή σε προσπέρασαν.
Αν όμως πάρουμε την εκδοχή των μοιρολατρών, η ζωή δε μοιάζει με πίνακα ιδιοφυούς δημιουργού, αλλά τυφλοσούρτης για αρχάριους ζωγράφους με αδιαπραγμάτευτες, αριθμημένες τελείες. Έτσι, ένας σκορπιός είναι εξαρχής μόνο σκορπιός και δεν μπορεί στη διαδρομή να γίνει γόβα στιλέτο.
Απ'την άλλη, οι υπεραισιόδοξοι ουτοπιστές θα πουν ότι η ζωή σου παίρνει όποια εικόνα διαλέξεις εσύ, σαν ελεύθερο εξπρεσιονιστικό σχέδιο, επειδή οι τελείες είναι άπειρες -με μόνη δεδομένη και σταθερά την τελεία της εκκίνησης- άρα άπειρα και τα πιθανά αποτελέσματα. Έτσι, ένας σκορπιός μπορεί να γίνει και αρκούδα και λιοντάρι και Elvis, αν εσύ το αποφασίσεις.
Θα επιμείνω στην ενδιάμεση εκδοχή των εμπειρικών ρεαλιστών, όπου σύμφωνα με αυτήν, η ζωή θυμίζει αστερισμό. Παίρνει το ένα και μοναδικό σχήμα (ένα τελικό σχήμα σου αναλογεί) που θα εμπνευστείς από κάποια κομβικά σημεία που σου δίνονται ως δεδομένα (συγκυρίες, συμπτώσεις) σε συνδυασμό με όλα τα άλλα που εσύ θα αποφασίσεις να δεις και να χρησιμοποιήσεις στο τελικό σου σχέδιο. Κοινώς, το σχήμα του σκορπιού θα μπορούσε να γίνει σαύρας, μέχρι και σαξόφωνου, αλλά δε θα μπορούσε ποτέ να γίνει η φιγούρα του Jim Morrison.
Η βούληση και η φαντασία κάνουν τη ζωή σου να ξεχωρίζει, πέρα από αυτά που το σύνολο των σταθερών σου αδιαπραγμάτευτα ορίζει.
Connect the dots, aka Life.con

πέπελνιτσα*

2011-12-14T14:45:00.011+02:00

H θεία Λιλή και η θεία Μαίρη πίναν το ουϊσκυ τους και κάπνιζαν τα dunhill τους το ένα μετά το άλλο. Δύο τασάκια είχε η μαμά (τον πήχυ της αγάπης της δεν τον βλέπουν όλοι οι άλλοι καν, γιατί είναι πάνω από τα σύννεφα. Δεν έχει σχέση με την ιστορία, αλλά απλά το λέω) στο σαλόνι για τους καλεσμένους της και τα τίγκαραν πάντα και τα δύο όταν έρχονταν για επίσκεψη. Κάπνιζε κι η μαμά ένα-δύο τσιγάρα, από ευγένεια,' να τους κάνει παρέα' έλεγε. ΄Ηταν χαρούμενες και πολύ Κυρίες όλες τότε. 'Δέχονταν' στο σπίτι, πάντα έτοιμες και σενιαρισμένες για το κουδούνι. Όχι όπως σήμερα, που δε σου χτυπάει κανείς την πόρτα και όταν σου τη χτυπήσει σαστίζεις και μετά σιχτηρίζεις γιατί είσαι με το κωλοφούτερ και τα μπίπρκενστοκ και δεν έχεις όρεξη για τα μούτρα κανενός. Καπνίστριες λοιπόν όλες οι θείες, τότε. Με μιζανπλί, καλοβαλμένες, η καθεμία με το δικό της στυλ. Έρχονταν συχνά-πυκνά και γέμιζαν το σαλόνι πυκνό καπνό και γέλια και φωνές. Ακόμα και η πόρτα του διαδρόμου που έκλεινε η μαμά για να μπορώ να κοιμηθώ επειδή είχα σχολείο, δε σταμάταγε τις κουβέντες τους που μου κρατούσαν συντροφιά μεχρι να με πάρει ο ύπνος. Μιλάγανε για ταξίδια που οργανώνανε μαζί, για τα μεγάλα προβλήματα που έπρεπε να λυθούν από κοινού, ξαναμοιράζονταν αναμνήσεις κι έλεγαν ό,τι τους κατέβαινε, όπως κάνουν οι άνθρωποι που αγαπιούται και δεν έχουν τίποτα να κρύψουν μεταξύ τους, ούτε έχουν λόγο να αυτολογοκριθούν μπας και παρεξηγηθούν. Όπως έκαναν τότε τουλάχιστον, που οι άνθρωποι αγαπιούνταν ακόμα και ψυχοπορεύονταν μαζί. Τώρα οι περισσότεροι αποφεύγουν ο ένας τον άλλον γιατί φοβούνται μη τους κάνει κακό ή τους ζητήσει δανεικά ή τους κοροϊδέψει ή τους μιζερέψει. Καλεσμένους είχαμε πολύ συχνά λοιπόν. Έρχονταν και θείοι σοβαροί. Είχα δύο αγαπημένους λόγιους θείους, τους οποίους περίμενα πως και τι να έρθουν για επίσκεψη και έμενα ξύπνια για να τους δω. Μου άρεσε που μου έδιναν σημασία σαν πιο μεγάλη και όχι παιδιάστικη σημασία γουτσου-γούτσου και ήθελαν να μιλάμε για πράγματα πολύ ενδιαφέροντα που αργότερα κατάλαβα ότι συγκαταλέγονται στην κατηγορία 'υπαρξιακά'. Ό ένας ήταν συγγραφέας και ό άλλος γνωστός αρχισυντάκτης και αριστερός διανοούμενος, που τον κόντραρα και του άρεσε πολύ. Έλεγε στη μαμά μου 'εγώ εδώ έρχομαι για να συζητήσω με τη Μαρία, αν δε σας πειράζει' και φυσικά αστειευόταν, αλλά επειδή κάθε αστείο εχει και μια δόση αλήθειας, εγώ κοκορευόμουν από μέσα μου και όταν έφευγα πια για ύπνο, κοντοστεκόμουν και τον άκουγα να λέει στους γονείς μου πόσο 'ευφυές είμαι' (σκατά στα μούτρα μου λέω τώρα, εκ των υστέρων) και κοκορευόμουν λίγο ακόμα. Αυτός ο θείος Κωστής, κάπνιζε πούρο συνέχεια και το σπίτι το αέριζε η μαμά 3 μέρες, αλλά 'χαλάλι του', έλεγε. Εγώ αρχικά δεν καταλάβαινα γιατί τους καλούσαν αφού τσακώνονταν κάθε φορά, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι οι μεγάλοι αρέσκονται να κάνουν 'έντονες συζητήσεις που ακονίζουν το μυαλό' και ότι όσο πιο πολύ φωναζανε τόσο καλύτερα περνάγανε. Γιατί τα λέω όλα αυτά, τώρα? Γιατί όλοι αυτοί οι συχνοί επισκέπτες, κάπνιζαν (τότε δεν φοβόντουσαν τόσο τον καρκίνο, ή τον είχαν χεσμένο) και στο χαμηλό τραπεζι του σαλονιού υπήρχαν για αυτόν ακριβώς τον λόγο τα 2 διάφανα, κρυστάλλινα τασάκια που ανέφερα στην αρχή. Ένα κίτρινο τετράγωνο εγχάρακτο κι ένα στρογγυλό, κόκκινο murano με συμμετρικές μικροσκοπικές φουσκίτσες. Αφού έφυγαν οι άνθρωποι, οι καπνοί, τα πούρα και οι φωνές ανεπιστρεπτι, έμειναν πίσω τα τασάκια να αγαπάω και να μου θυμίζουν ζωντανά πράγματα. Το κίτρινο τασάκι δε θυμάμαι πως το έσπασα πριν μερικά χρόνια, γιατί ήμουν πολύ απασχολημένη τότε και δεν είχα καιρό για συναισθηματισμούς και κηδείες αντικειμένων. Τώρα, που κήδεψα τους ανθρώπους με τον απαραίτητο κυνισμό για να επιβιώσω, δίνω περισσότερη σημασία σ' αυτά τα συμβολικά και άψυχα. Ίσως κακώς, ίσως καλώς, δεν έχει και σημασία. Το κόκκινο murano μου γλύστρισε από τα χέρια και το έσπασα χθες στην κουζίνα Ώρες μάζευα γυαλιά και το έκλαιγα σαν άνθρωπο. Τόσα πολλά γυαλιά δεν έχω ξαναμαζέψει στη ζωή μου. Ένα τόσο δα τασάκι και ήταν σα να έσπασε ολόκληρη η τζαμαρία του Μεγάρου Μουσικής. Κι εκεί που νόμιζα συνέχεια ότι είχα μαζέψει τα σπασμένα εντελώς, νάσου και εμφανιζόταν συνεχώς ακόμα ένα μικρό κομμάτι, κοφτερό σαν τιμωρία.

* τασάκι στα ρώσικα

η πεντάμορφη τέρας

2011-12-13T16:31:00.014+02:00

doug88888

Eίναι μια όμορφη, πεντάμορφη με μακριά μαλλιά, τόσο στιλπνά που βλέπεις το θαυμασμό σου να καθρεπτίζεται πάνω στα κύματά τους. Υπνωτίζει τους ανθρώπους, τους ρουφάει μέσα στο αβυσσαλαίο βλέμμα της και τους κάνει να ονειρεύονται ταξίδια σε κόσμους μαγικούς πάνω σε τρενάκια που φτιάχνει από λέξεις. Άμα όμως καταφέρεις και την πλησιάσεις σε απόσταση αναπνοής -όντας ξύπνιος- θα τραπείς σε φυγή γιατί η ανάσα της βρωμάει σαν κακοφορμισμένη, ανοιχτή πληγή. Είναι από τα ληγμένα βιώματα που κρατάει φυλακισμένα σε ισόβια κάθειρξη στα υπόγειά της συμπλέγματα επειδή δεν ξέρει πως να τα ελευθερώσει. Έτσι, τα αφήνει να σαπίζουν βαθιά μέσα στα σκοτάδια της και φτιάχνει καραμελωμένα όνειρα αρωματισμένα με κανέλα και δυόσμο, για να κρύβει πρώτα από όλα από τον εαυτό της και μετά από όλους τους άλλους τη φρίκη που κατοικεί μέσα της. Ζει με μόνη ελπίδα να μαγέψει ένα βασιλόπουλο που θα έρθει πάνω σε άσπρο άλογο, για να την πάρει μακριά από τον εαυτό της που σιχαίνεται.
Είναι μια πεντάμορφη πολύ μπερδεμένη. Φτιάχνει παραμύθια με αρχή μέση και τέλος, για να αποφεύγει τον γρίφο που ζει όπου είναι δεσμοφύλακάς βιωμάτων, αλλά νιώθει ότι αυτή είναι η φυλακισμένη και βλέπει σαν μόνη λύτρωση κάποιον άσχετο και ξένοιαστο καβαλάρη, μπας και βγάλει άκρη ποιος είναι εντός και ποιος εκτός φυλακής, γιατί η ίδια τελικά δεν έχει ιδέα, ουφ...! Πάρε το αυγό και κούρευ'το δηλαδή.
Αυτή η πεντάμορφη δεν είναι πλέον ούτε για ψυχίατρο, γιατί θα τον περάσει για πρίγκηπα και το μεγάλο του γραφείο για άλογο. Και το κακό είναι ότι είναι ικανή να τον πείσει και τον ίδιο ότι είναι πρίγκηπας και έτσι δε γίνεται δουλειά. Υπνωτίζει με το βλέμμα της είπαμε. Που να τον ζαλίσει και πάνω στα τρενάκια με τις λέξεις της...

fb (fake boost)

2011-12-12T08:45:00.009+02:00

'Aνθρωποι-ανθρωπιά, 265- 0.
Η ουσία χάνει σταθερά τη μάχη του status update.
Κάνε το share και postαρέ το και στους τοίχους των φίλων σου.
Ο κόσμος σώζεται από το σπίτι με likes και με υπογραφές
από groups ακτιβιστών του τετραθέσιου ikea.
Oι εξελίξεις καλπάζουν με Μbps, που να τα προλάβεις όλα με τα πόδια;
Μάταια εσύ περιμένεις εκείνη τη φιάλη αίμα.
Καμία social Μήδεια δε θα γίνει αντιρρησίας ειδήσεων.
Ποιός κατεβαίνει στους δρόμους για cause που δεν κατεβαίνει στο profile του;

Humankind - Humanity, 265 - 0.

The es(sence) sinks under the heavy weight of status updates.

Share it and post it on the walls of your friends.

Evolution is to be able to save the world without having to leave your home.

Just add your 'like' and your signature and join the IKEA activist groups from the sofa HQ.

But don't wait in vain for that blood donor.

No social Medea will join your cause and take a load that cannot be downloaded on her profile.

rien est vrais, tout est permis

2011-12-07T11:23:00.126+02:00

Καθιστό δείπνο για είκοσι, στο πιο νεοϋορκέζικο εστιατόριο του πιο κανταχαριανού δρόμου του κέντρου. Μέσα, χαμηλός φωτισμός για ατμόσφαιρα.

Έξω, καθόλου φωτισμός λόγω οικονομίας της αδιαφορίας (ή αδιαφορίας της οικονομίας). Κάποιος είναι βαθιά χωμένος στο κουτί της ανακύκλωσης ψάχνοντας μανιωδώς το δικό του δείπνο. Το κάτω μέρος του σώματος που περισσεύει και ο τρόπος που είναι ντυμένο παραπέμπει σε εδώδιμο, νεόπτωχο άστεγο.

Μέσα, είκοσι άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο προσέρχονται σιγα-σιγά στο 'ρεζερβέ' τραπέζι και συστήνονται μεταξύ τους.

Έξω, ο κόσμος αλλάζει τους ανθρώπους, απλά κι ακαριαία και χωρίς λόγια.

Κάθομαι δίπλα σε πολύ υψηλό στέλεχος του χώρου της διεθνούς Τέχνης, έναν γοητευτικό 50άρη, που μου συστήνεται χαμογελαστά με το μικρό του όνομα και μου πιάνει την κουβέντα σαν να ήμασταν συγκάτοικοι από τα παλιά. Προσήνεια. Το Συν των Αμερικανών και το μείον των σνομπ Ευρωπαίων που καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Απέναντι μας, 30άρης ειδικός Ι.Τ. από τη βόρειο Αφρική και ακτιβιστής της αραβικής άνοιξης με ξυρισμένο κεφάλι και μυωπικά γυαλιά σε εστέτ σκελετό Lindbeg. Αναρωτιέμαι για το πόθεν έσχες του και αν η οικογένειά του έχει δεύτερη κατοικία κάπου στη γαλλική ριβιέρα. Μπορεί και να τον αδικώ με την αμφισβήτηση και τη δυσπιστία μου. Η υπόλοιπη διεθνής παρέα αποτελείται από ενθουσιώδεις οραματιστές, διοργανωτές Μ.Κ.Ο, ντρέντλοκ Σουηδούς φυσιοδίφες/ακτιβιστές, νοτιοαμερικάνους νερντς και άλλα ξωτικά είδη του πλανήτη.

Τα εδέσματα έρχονται το ένα μετά το άλλο ως μινιμαλιστικές κοσποπολιτικές βερσιόν παραδοσιακών ελληνικών συνταγών που έχουν γίνει σχεδόν αγνώριστες, αλλά διατηρούν μια γευστική ανάμνηση από την αυθεντική εκδοχή τους. Κάτι τέτοιο δε θα ήθελαν οι διεθνείς μάνατζερ να περιέλθει η χώρα μετά τη δανειακή σύμβαση;

Σε δεύτερο πλάνο, έξω από την μεγάλη τζαμαρία και στην άλλη όχθη του δρόμου, ο ακέφαλος άστεγος ακόμα ψάχνει στο μενού του κάδου.

Ρωτάω τον κραταιό της Τέχνης για τους δικούς τους άστεγους και η απάντηση είναι ότι αρχίζουν να πλημμυρίζουν τις αυλές και τα σκαλοπάτια των δημοσίων κτιρίων και των μνημείων της πρωτεύουσας του δυτικού κόσμου, ξανά, μετά από 2 δεκαετίες. Του είπα ότι κι εδώ συμβαίνει το ίδιο, αλλά για πρώτη φορά, τουλάχιστον από τότε που θυμάμαι εγώ τον εαυτό μου. Συμφωνήσαμε ότι τα χάλια είναι παγκοσμιοποιημένα και ότι δε διαφαίνεται ιδιαίτερο φως στον ορίζοντα, μιας και η λογική έχει χάσει την αίγλη της και έχει αντικατασταθεί από τον φανατισμό, τον παραλογισμό και την απληστία. Στον κυνικό, εσχατολογικό μας διάλογο κάνει δυναμικό 'μπάσιμο' το αγόρι απέναντι συνεισφέροντας την οπτική του που χρωματίζεται έντονα από το νεαρόν της ηλικίας του και τον ενθουσιασμό που χαρακτηρίζει αυτή την εξεγερμένη μεριά του κόσμου. Από τη μία εμείς, που αποδεχόμαστε ότι αυτό που μας κάλυπταν αριστοτεχνικά με προσωπεία δημοκρατίας, πολιτισμού, ελευθερίας και αυτοδιάθεσης, αρχίζει σιγά-σιγά να αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο. Από την άλλη εκείνος, εκπρόσωπος ενός κόσμου που βγαίνει από πυκνό σκοτάδι και οι σκιές που διακρίνει τον κάνουν να ελπίζει. Δεν μπορεί παρά να προτιμά το ύπουλο και αμφίβολο 'τώρα' από το απόλυτα απολυταρχικό 'χθες'. "Τουλάχιστον τώρα δεν με χώνουν φυλακή επειδή έχω μπλογκ και εκφράζω άποψη" είπε. "Καλομελέτα και ξανάρχεται", σκέφτηκα, κρίνοντας από τα δικά μας χάλια. Η επόμενη διάσταση απόψεων προέκυψε με την αναφορά του Ντουμπάι και της Ντόχα. Για τη δυτική πλευρά του τραπεζιού, η κοινωνικοπολιτισμική πλευρά αυτών των πολιτικοοικονομικών υβριδίων βρίθουν νέο πλούτο, συντηρητισμό, έλλειψη αισθητικής και κουλτούρας που πηγάζει από την Ιστορία. Για την ανατολική όχθη του τραπεζιού, η Ντόχα είναι η πηγή της εύκολης βίζας προς τον δυτικό κόσμο και οι πύλες προς την ελευθερία... Συμφωνήσαμε πάντως ότι η αραβική άνοιξη, το 'occupy' και οι αδρανείς πλέον 'αγανακτισμένοι' της Ευρώπης αποτελούν την ίδια κοινή αντίδραση στην καταπίεση και την αδικία και μακάρι να μην αδρανήσει λόγω βίαιας πάταξης από τις αρχές.

Όταν βγήκα πάλι έξω στο κρύο, ο κάδος της ανακύκλωσης δεν είχε πλέον πόδια και ο δρόμος ήταν έρημος.

Γύρισα σπίτι και γκούγκλαρα από περιέργεια το όνομα του αποψινού μου συν-τρόφου και διπλανού. Ανάμεσα στις δεκάδες αναφορές βρήκα κι ένα άρθρο του Bloomberg, όπου αναφέρονται οι ετήσιες αποδοχές του και οι αγαθοεργίες που τις συνοδεύουν.

Συμπεράσματα:

Η τέχνη είναι και αυτή μια από τις υπερ-πολυεθνικές για τις οποίες διαμαρτύρονται τα πλήθη πανταχόθεν (Η απόδειξη είναι μια βόλτα στο art-Miami που μόλις τελείωσε)
Κάθε επανάσταση είναι η εκτόνωση και ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε δύο απολυταρχίες
Η Δύση εκπροσωπεί όλα όσα αγαπάμε να μισούμε και μισούμε να αγαπάμε.
Όλοι μιλάμε για ελευθερία και ανεξαρτησία και όλοι τελικά ψάχνουμε για ‘σπόνσορες’.
Το αβέβαιο μέλλον είναι σίγουρο μόνο για τις φαρμακοβιομηχανίες και τους ψυχιάτρους
παντού μας πνίγουν τα 'σκουπίδια' σήμερα, αλλά από 'σκουπίδι' σε σκουπίδι υπάρχουν κόσμοι διαφοράς.
Oι νέοι αναπόφευκτα θα κάνουν όνειρα όπου το Καλό στο τέλος νικά και oι μεγαλύτεροι θα πρέπει να μην κουνάνε ειρωνικά το κεφάλι τους
O Superman και ο Μagneto man μπορεί τελικά να σώσουν τον κόσμο προς έκπληξη όλων και οι κυνικοί να διαψευστούμε ταπεινωτικά.

Seated dinner for twenty at the quintessential New York style restaurant in the most Kandahari street of the city center. Inside, dim lighting for cozy atmosphere.Outside, no lighting for the economy of indifference (or the indifferent economy, call it as you may). Someone is heads down, sunk deep in the recycling bin, frantically searching for his own dinner. The lower part of his body that is visible and the clothes it is wearing reveals a local nouveau-poor, homeless.Inside, twenty people want to exchange ideas on how change the world. Outside, the world is changing the people, simply, without remorse and in silence. I sit next to a highly respected manager of the art world internationally, a charming 50 year old, who smilingly introduces himself with his first name and starts conversing with me in a way that makes me wonder if we were friends from the past. Simplicity. A plus for the Americans and a minus for the arrogant Europeans who occupy positions of power. Opposite to us, sits a 30 year old, an IT expert from North Africa and an Arab Spring activist. He is elegant, with a shaved head and eyeglasses with a stylish Lindbeg frame. I wonder if his family owns a country home somewhere in the French Riviera. My innate disbelief often does that to people...I feel guilty for the possibility of being unfair to the guy. The rest of the international group is consisted of enthusiastic visionaries, young NGO volunteers, Swedish, dreadlock nature activists, South American nerds, inspirational elves and other rare species of the planet. The dishes come one after the other as minimalist cosmopolitan versions of traditional Greek recipes that have become almost unrecognizable, but still retain a remote taste of what used to be the ethnic food. In other words, the menu is exactly what our international managers would want for this place to be transformed into, after the completion of the international loan agreement. At the background, outside the big glass windows and on the other side of the street, the 'headless' homeless is still searching the menu of the recycling bin. I ask the mighty man of the arts for the homelessness back at home and the answer is that they are beginning to flood the courts and the staircases of the public buildings and monuments of the capital, again after 2 decades. I tell him that we have the same problem here, only for the first time since I remember myself. We agreed that the mess is globalized, and that we do not detect any light at the end of the tunnel, because sensibility has lost its veneer and is being replaced by fanaticism, irrationality and greed. In this cynical and eschatological dialogue between us middle-aged, enters dynamically the north African sitting at the opposite side of the table, with a perspective strongly colored by his youth and the enthusiasm that characterizes his rebelling side of the world. The coin has two sides. The one that is us accepting that what we are masterfully deceived with masks of democracy, civilization, freedom and self determination. The other that is him, representing a world coming out of dense darkness and the shadows that he distinguishes can only make him hope. It is only natural that he choses the dubious 'now' from his fully authoritarian 'yesterday'. "At least now I do not go to jail because I blog and express opinions" he says. "coming soon", I thought, judging from our own mess. The next divergence was obtained in reference to Dubai and Doha. For the west side of the table, the socio-politico-economic side of these new hybrids abound wealth, conservatism, the lack of aesthetics and culture that only stems from history and tradition. For the eastern side of the table, Doha is the source of easy visas to the West and the gateway to freedom ... We agreed, however, that the Arab spring, 'occupy' and the receding 'indignants' of Europe are the same common reaction to oppression and injustice and that we hope it will not become inactive because of the violent repression attempts from the authorities.

When I went back out in the cold, the recycling bin no longer had legs and the road was deserted. I went home and out of curiosity I googled the name of the man sitting next to me tonight. Among the dozens of references I found an article by Bloomberg, indicating his annual earnings and accompanying charities.

Conclusions:

Art is also one of the multinational businesses where all the big money goes and against which the crowds all over the world protest (The proof is a stroll through the most recent Art-Miami playgrounds)
Every revolution is fleeting moment that becomes the link between two autocracies.
The West represents everything we love to hate and hate to love.
We all talk about freedom and independence, but in reality all we are looking for 'sponsors'.
The uncertain future is bound only to the pharmaceutical industry and psychiatrists
we all sink in 'garbage' nowdays, but from one man’s 'junk' to another man’s 'trash' there are whole worlds of difference.
The young people will inevitably dream of dreams where the Good prevails in the end and the older people like myself should not grimace in irony
Superman may ultimately save the world to everyone's surprise and disappoint the cynics worldwide.

2011-12-05T14:40:00.007+02:00

Αδίστακτη φύση:

αυτάρεσκα κυκλάμινα καμαρώνουν πάνω από το
(((α-δια-νό-η-το)))
κι εσύ, να πνίγεις με το ένα χέρι μπουκέτο
και με το άλλο να σέρνεις εαυτό και αγάπη από τα μαλλιά.

Κυριολεκτικά, πατάει επί πτωμάτων.

Ruthless nature:

arrogant daffodils vogueing nonchalantly over the

(((un-think-able)))

and you, strangling a fresh bouquet with one hand

and dragging love and thyself by the hair, with the other.

Literally, stepping over dead bodies.

2011-12-01T15:10:00.001+02:00

home xxxx home

2011-11-25T18:30:00.007+02:00

σκελετοί και κάγκελα (too complicated)

2011-11-25T13:50:00.011+02:00

Έχεις δει πώς αλλάζουν κόσμοι ολόκληροι με την αντικατάσταση ενός και μόνου φωνήεντος; Σε μικρές αγγελίες και με ψιλά γράμματα συστήνονται οι Αρμαγεδώνες, ανεπαίσθητα, μιθριδατικά.

Πτώση: από πτήση.

Oι νεκροφόρες χαρακτηρίστηκαν αυτοκίνητα πολυτελείας και τα γραφεία τελετών παραδίδουν τις πινακίδες τους. Νεκροί επ' ώμου:

Απαγορεύεται αυστηρά η πτώση.

Λιγερόκορμη, ψηλή γυναίκα με στολή αεροσυνοδού σέρνει χειραποσκευή με ρόδες στο πλακόστρωτο της Βουκουρεστίου. Πρώην ιπτάμενη, νυν άστεγη. Καθώς διασταυρώνονται τα μάτια μας βλέπω δύο τρύπες:

Η τρέλα προηγείται της πτώσης που έπεται της πτήσης;

allein stehen die Blumen

2011-11-23T13:30:00.000+02:00

Βλέπω τούνελ στην άκρη του φωτός

2011-11-21T14:57:00.018+02:00

Η εκδίκηση της τεχνολογίας 5ης γενιάς είναι ότι πλέον κυκλοφορεί με μόνιμα εξαρτήματα τα παιδιά μας. Αν ποτέ πέσει το ίντερνετ για τα καλά, φοβάμαι να φανταστώ πόσο άχρηστα και αμήχανα θα νιώσουν εδώ έξω. Επίσης δε ρώτησα αν το παιδί συμπεριλαμβάνεται στην εγγύηση.

Ό,τι γυαλίζει πλέον είναι χρυσός και μας φέρνει πιο κοντά στην εξαθλίωση. Τα ανταλλακτήρια που πετιώνται σα μανιτάρια, αντιστρόφως ανάλογα με όλα τα άλλα που τα καταπίνει η γη, είναι η απόδειξή σου. Όλα αυτά, μέσα στη μεγαλύτερη εικόνα που είναι θολή, σαν πλάνο του Αγγελόπουλου, μόνο που σ' αυτό το έργο, το νιώθεις το κρύο στο πετσί σου.

Η ανοησία και σχιζοφρένεια βασιλεύουν στα υπόγεια όπου συναρμολογούνται οι φάτνες των νέων Σωτήρων, ενώ στα πανταχούθε ΗQ οι σαμπάνιες ρέουν, για να γιορτάσουν τα νούμερα τους αριθμούς.

Σήμερα έχει λαδερά, με λαχανικά Ασωπού και μετά αντιοξειδωτικό πράσινο τσάι Φουκουσίμας. Ο καφές δεν ξέρω από που είναι αλλά από το άδειο φλυτζάνι βλέπω ότι όποιος τον ήπιε, τον 'ήπιε'. Μεγάλη πόρτα θα διαβεί, πολλά λεφτά θα δώσει και δε θα είναι για να δει παράσταση μπαλέτου στο Μπολσόι. Παρεμπιπτόντως αυτό έκανε τρελό καμ-μπάκ με βαριά βελούδα από τα λουί κένζ των τσάρων και επίχρυσα πόμολα από λιωμένα χρυσά δόντια μπολσεβίκων.
Στην άλλη άκρη του βλήματος, οι τράπεζες χαρίζουν στην αστυνομία εορτοδάνεια για κάθε αγανακτισμένο που θα καταφέρει να εξαφανίσει.
-"βλέπω τούνελ στην άκρη του φωτός, αλλά δεν ακούω τρένο!"
-"μην ανησυχείς, είναι γιατί κουφάθηκες".

20.11.2011.11am

2011-11-19T15:30:00.003+02:00

Perseverance (right through)

2011-11-15T15:00:00.005+02:00

αηδία

2011-11-15T13:05:00.011+02:00

ακροβασία

2011-11-14T21:46:00.000+02:00

'Mου λείπεις, ψέλλισα'
και άπλωσα το εσώψυχο στο σύρμα.
Πριν στεγνώσει,
νωπό ακόμα το μάζεψα άρον άρον
και το τύλιξα προσεκτικά μεσ' το κενό σου,
που πήρα για κατάφαση με το 'έτσι θέλω' μου.

interventions

2011-11-13T19:33:00.001+02:00

δούρειοι άνθρωποι

2011-11-07T09:09:00.015+02:00

το τέλος του Κόσμου μου

στατιστικό στοιχείο για τον κόσμο.

the end of my World
a statistic for the world

Ρέκβιεμ για παϊδάκια στην ταβέρνα του κυνηγου που παραδίδει ηττημένος τo όπλo του.

Κολλημένο στο παράθυρο, τεράστιο πωλητήριο. Σα λογοκρισία μπλοκάρει τη θέα προς το βουνό ουρλιάζοντας "Εδώ κοίτα, αχώνευτη ασχήμια που έχει ο θάνατος κι άσε τ'αγνάντια".
ΚΛΕΙΣΤΟΝ. ΔΙΑΛΥΣΗ. ΠΩΛΕΙΤΑΙ. ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ (για τους ρομαντικούς).

Τα πωλητήρια θα έπρεπε κανονικά να γράφουν 'ΑΝΤΙΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ', αν θέλαμε να μας λένε όλη την αλήθεια.

Από τα σημεία αναφοράς μου, -όσο θυμάμαι τον εαυτό μου- τα περισσότερα έκλεισαν ή κλείνουν. Σ' αυτό το παραμύθι είμαστε όλοι Κοντορεβυθούληδες χωρίς τα χαλικάκια τους. Οι τόποι μας μετατρέπονται σε νεκρά τοπία καιμεταμορφώνονται με γρήγορους ρυθμούς σε μια εννιαία παγωμένη κόλαση. Κοινή μας τιμωρία είναι να ψάχνουμε να βρούμε ζεστασιά στα γνώριμα και να πέφτουμε πάνω στα κρύα μνήματά τους. 'Ενθάδε κείται το κάποτε που..', 'ενθάδε κείται το τότε με τον...'.

Μέσα στο σκοτάδι, μια τρελή φωνάζει 'θα φτιάξουμε νέες εμπειρίες', ενώσω ψάχνει στα σκουπίδια της ληγμένης αφθονίας.

Μέσα στο σκοτάδι, κάποιοι μετράνε τα τελευταία σεντς των μοσχοπουλημένων συνειδήσεών τους, για να αγοράσουν ασφάλιστρα κινδύνου.

"Τους δούρειους ανθρώπους να προσέχετε ρεεεεεε!", προειδοποιούσε ο ερημίτης.

2011-11-01T14:45:00.002+02:00

εξουδετέρωση του αρσενικού

2011-10-31T11:12:00.004+02:00

Σκοτάδι είχες και τ' ονομά του έτρεχες στα χείλη σου συρμό.
Στη Θεσσαλονίκη το' φτασες το τρένο του μεσ' την απόγνωσή σου;
Και ξάφνου με το πρώτο φως, απόρησες:
"Mα, ποιο είναι τελικά αυτό το κοσΝί
και γιατί ασχολούμαι καν μαζί του;"

λα

2011-10-29T09:35:00.008+03:00

τι να την κάνω;

μια χώρα Steinway με ουρά

κι εσύ το 'λα' που λείπει.

τρύπα

2011-10-29T09:22:00.004+03:00

Στοκάρεις καλά καλά, να έρθει ένα με την επιφάνεια το βάθος. Στη συνέχεια ασταρώνεις ένα χέρι υπερεγώ και αφού ρουφήξει καλά, το περνάς άλλα τρία χέρια σύνδρομο, από τα αρχετυπικά. Από πάνω κρεμάς κάδρο με το πορτραίτο της ιδεοληψίας. Σημασία στην κορνίζα δίνουμε μεγάλη, εδώ. Πάνω απ' όλα το πλαίσιο στήριξης κι ας στενεύεται η ουσία. "Mια χαρά είναι το χρώμα σου, καλά μου φαίνεσαι" (και χάος τα αφάνη, μην τα ψάχνεις). Έτσι φρεσκοβαμμένος πορεύεσαι, να σε αναγνωρίουν όλοι, αλλά να μη γνωρίζει κανείς τίποτα. Η αλήθεια, αν ποτέ φανερωθεί, θα είναι κάτω από ρωγμή που θα ανοίξει το χτύπημα της επόμενης απώλειας.

αποχωρητήριο

2011-10-24T14:59:00.011+03:00

Πολύ κρίσιμη η λέξη 'αποχωρητήριο'.
Oυσιαστικό 'μέρος' του λόγου τους.
Ο αισιόδοξος, αν κλείσει τη μύτη,
θα δει τη λυτρωτική απόχρωση της αποχώρισης.

κ. Πάγος

2011-10-24T14:48:00.013+03:00

Ωραία μας κάρφωσες.
Έμπηξες το αυτοσχέδιο στιλέτο σου από καταψυγμένα δάκρυα αλλωνών
και νωχελικά παράτησες θύμα και αίτια
να ξεψυχούν ξεπαγώνοντας στην αγκαλιά του Πόνου.
Χωρίς ίχνος, εξαφανίστηκες.
Μόνο λίγο καθαρό νεράκι, υπεράνω κάθε υποψίας.

υστερόγραφη υποσημείωση

2011-10-18T16:44:00.022+03:00

Μου είχες φέρει από το Μόναχο, τότε παλιά, ένα πολύ ιδιαίτερο, δερμάτινο σημειωματάριο που είχε σελίδες κρεμ, από βαρύ, χειροποίητο χαρτί και έδενε με δερμάτινο κορδόνι που τυλιγόταν γύρω-γύρω. Η αντιστοιχία μεταξωτής ρόμπας σε σημειωματάριο ήταν, γιατί σημασία στο τέλος θα είχε το περιεχόμενό του: εγώ, γυμνή. Το θαύμασα σαν αντικείμενο, αλλά με έκανε να ντραπώ ο υπαινιγμός σου να απλώσω φόρα παρτίδα στις σελίδες του όλα όσα ένιωθα για σένα. Γι'αυτό και το κράτησα αφόρετο, μέχρι σήμερα. Δεν ένιωσα ποτέ αντάξιά του, ότι δηλαδή είχα ποτέ κάτι εξίσου σημαντικό και ξεχωριστό να του γράψω, κάτι που θα αναδείκνυε την ομορφιά του και δε θα το λέρωνε απλά. Το φοβόμουν, σα σέξι ρόμπα και με κόμπλαρε, όπως με κόμπλαρες κι εσύ. Εκείνη την εποχή φλέρταρα έντονα με την σιωπή και με τον Tractatus logico-mathematicus (ποτέ βέβαια δεν προχώρησα σε σοβαρή και σημαντική σχέση μαζί του) και η παράγραφος 7 έγινε η τέλεια δικαιολογία μου για τις λευκές σελίδες του ανέγγιχτου σημειωματάριου. Τελικά ήταν το πιο άχρηστο σημειωματάριο που είχα ποτέ και λόγω αχρηστίας το ξέχασα για χρόνια. Προχθές, εκεί που είχα χαθεί σε κάτι στενά σοκάκια στο Μόναχο και νόμιζα ότι δε θα μπορέσω ποτέ να βρω το δρόμο πίσω για το σταθμό του μετρό, μπήκα σε ένα μικρό κατάστημα με χειροποίητα σημειωματάρια και το βλέπω ορθάνοιχτο, να μου χαμογελά ειρωνικά με τις πάντα λευκές του σελίδες. Έχω φάει τον κόσμο σπίτι μου για να το βρω και το βρίσκω εδώ, στο σημείο όπου πριν δέκα χρόνια στεκόσουν εσύ και το κοίταζες όπως το κοιτάω τώρα εγώ, με τη διαφορά ότι τότε δεν ήξερες πόσο άχρηστο σημειωματάριο θα αποδειχτεί, γιατί απλά πίστευες ότι θα μου πρόσφερες ικανή έμπνευση για να το γεμίσω. Μάλλον δεν είχες καταλάβει πόσο αυτοακυρωτικά ένιωθα μαζί σου. Ακόμα και την έμπνευση περνούσα από λογοκρισία. 'Δεν μπορεί να είναι καλό αυτό, τώρα', έλεγα και απέρριπτα τη σκέψη ως πρόχειρη. Πως είναι οταν σου κάνουν δώρο υπέροχη μεταξωτή ρόμπα*, αλλά τη βρίσκεις πολύ επίσημη για τη ζωή που ζεις;

* αυτή που μετά από χρόνια την πετάς του κουτιού, ή τη δίνεις στην κόρη σου, με την ελπίδα ότι θα την φορέσει εκείνη.

2011-10-16T09:28:00.023+03:00

......apAris......

χιούμορ. ξέρεις, όταν φτιάχνεις το κέφι σε αγνώστους.

ιδέα. αυτό με το οποίο αγγίζεις όλο τον κόσμο χωρίς να κουνηθείς από τη θέση σου.

λαιμαργία. νέες συγκινήσεις από παλιές συνταγές.

τυρί. σαν το χιόνι για τους ινούιτ. χίλιες γεύσεις για μια λέξη.

λεπτομέρεια. πάνω ψηλά, έκκεντρα, εκεί που δε φαίνεται μετράει η τελειομανεία.

παρόρμηση. εκεί που σε βλέπουν όλοι, εσένα να μη σε νοιάζει κανένας.

αισθητική. την ψάχνεις στα μουσεία και τη βρίσκεις στα περίπτερα.

καλλιέργεια. όταν το βιλιοπωλείο έχει όνομα, γέρνει από τις πολλές δεκαετίες και δε φαίνεται από το δρόμο.

πραγματική καλλιέργεια. όταν οι τοίχοι πάνε να πέσουν από το βάρος των βιβλίων και ο υπάλληλος βρίσκει τίτλο με κλειστά μάτια (η μυρωδιά της μούχλας και ο πολυέλαιος βοηθάνε).

φουτουρισμός. να έχεις κέντρο αραβικού πολιτισμού και μέσα να παρουσιάζεις ατομική Ζάχα Χαντίντ.

παρελθόν. να τους έχεις δει όλους λάιβ στην πόλη σου. πολλές φορές, στην πόλη σου.

ταμπού-less. όταν δεν φοβάσαι να 'τσαλακώσεις' τη βιτρίνα σου.

έμπνευση. είναι άσπρο-μαύρο.

θέα. όπου και ν' ανοίξεις τα μάτια σου.

τέχνη. κοίτα το ταβάνι.

πολυπολιτισμικότητα. το έθνικ πουλιέται από έθνικ και πουλάει παντού.

δημιουργικότητα. με στιγμιαία δρώμενα, χωρίς σπόνσορες και website.

σκουπίδια. ο καθρέφτης της κάθε κοινωνίας.

Δραματοποιημένα περιγράμματα γοτθικής υπερβατικότητας και μπαρόκ υπερβολής γράφονται με το υγρό, ασημένιο στυλό της βαρυσυννεφιάς.
Γρύπες και άγγελοι ακολουθούν διακριτικά τα βήματά σου και σε υποδέχονται από κήπο σε κήπο κι από πλατεία σε πλατεία.
Στην πόλη αυτή ακόμα και οι άστεγοι έχουν όμορφη θέα και οι μοναχικοί μια εκκλησία κάθε βράδυ να τους κρατάει ο Μότσαρτ συντροφιά.
Κάτι καλό άφησε πίσω της η αυτοκρατορία.
Η έπαρση μοιάζει να έχασε την πάλαι ποτέ απαστράπτουσα γυαλάδα της. Τώρα καλύπτεται από τη διακριτική πατίνα της αυτοεκτίμησης και της ιστορίας.
Τα φθινοπωρινά φύλλα σκουπίζονται και συλλέγονται μέσα σε σακούλες σκουπιδιών από τους ιδιοκτήτες των καφενείων. Το ίδιο και τα περιττώματα των σκύλων.
Ίσως η βιωματική αναγνώριση της αισθητικής και η διατήρησή της να κάνει τους ανθρώπους να συντηρούν περισσότερο και να πετάνε λιγότερο.
Ίσως τα σκουπίδια να είναι γι' αυτούς πιο σοβαρή υπόθεση.
Ίσως έτσι να τους είναι πιο δύσκολο να συμπεριφέρονται στους ανθρώπους σαν σκουπίδια.
Και ίσως να το παλεύουν περισσότερο πριν πετάξουν τον εαυτό τους στα σκουπίδια.

city hole

2011-10-09T22:31:00.003+03:00

λεκές συνειρμός

2011-10-09T18:12:00.005+03:00

superbat

2011-10-09T11:00:00.002+03:00

Eίσαι ο καλύτερος, έλεγε η ανέραστη Ιοκάστη-μάνα φιλώντας τον στο στόμα.
Είσαι ο μεγαλύτερος, ήρθε μετά η γκόμενα να βολευτεί σ'άλλον πατέρα-κουμπαρά.
"Έγω θα σου πω! Εγώ ξέρω", έμαθες να εξφενδονίζεις. Λάθος πετάς, Ηδύ-ποδα.
"Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;!"

Μου διαφεύγει. Μήπως ξέρεις εσυ, υβρίδιο συνδρόμων;
Ξαμολύσου πρώτα να σε βρεις κι έλα μετά να σώσεις και τον κόσμο.

dignitas

2011-09-28T14:50:00.029+03:00

“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma – which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.” — Steve Jobs

Οθόνη ανάβει.
Ψηλός, αδύνατος άνδρας ανάβει τσιγάρο. Τραβά αργά μεγάλη ρουφηξιά, αφήνει τον καπνό να δημιουργήσει μονοπάτι προς το ταβάνι του δωματίου του και στη συνέχεια πατά αποφασιστικά το κουμπί του video call.
Οι διαδυκτυακοί του καλεσμένοι εμφανίζονται στην οθόνη του φορητού του υπολογιστή και δηλώνουν παρόντες με αμήχανες καλησπέρες και καλημέρες, ανάλογα με τη θέση του ήλιου στο εκάστοτε σημείο του πλανήτη όπου βρίσκεται ο καθένας τους. Ο videoδεσπότης ανταποκρίνεται σε όλους μαζί καλωσορίζοντάς τους και ευχαριστώντας τους για την άμεση ανταπόκριση στο αίτημά του να συμπαραβρεθούν σε αυτή τη σύσκεψη. Γνωρίζοντάς τους όλους προσωπικά, αρχίζει τις μεταξύ τους συστάσεις και αφού ολοκληρώνει τα διαδικαστικά εθιμοτυπικά μπαίνει στο θέμα.
"Aυτή η συνάντηση αφορά αποκλειστικά το άτομό μου . Γι' αυτό και θα είμαι περιεκτικός και σύντομος. Σε αντίθεση όμως με όσα κατά καιρούς έχετε πει όλοι για μένα -που συνοψίζονται στο ότι είμαι ο κατ' εξοχήν τύπος που ξεκινά κάτι και το αφήνει πάντα στη μέση - σήμερα, θα ολοκληρώσω.
Όλοι έχετε κατά καιρούς αναγνωρίζει τα ταλέντα μου και έχετε ποντάρει σ' αυτά. Εσείς κύριε Davies, που με τόσο ενθουσιασμό με παροτρύνατε να τελειώσω το μεταπτυχιακό και με απαξιωτική απογοήτευση με αφήσατε να το εγκαταλείπω. Με την ίδια ακριβώς απαξίωση με αντιμετώπισες Πέτρο, όταν σου είπα ότι αφήνω πίσω μου τον πολλά υποσχόμενο χώρο εργασίας μας, για να ασχοληθώ με εκείνο το κάτι άλλο. Εσείς, κύριε Νεοκλή, με προφανή απόρριψη προς το άτομό μου εγκαταλείψατε την προσπάθεια να με πείσετε να εκδόσω εκείνο το δεύτερο βιβλίο. Το ίδιο κι εσύ Σύλβια, με θεώρησες ανίκανο όταν έφυγα από τον αποτυχημένο γάμο μας. Όλοι σήμερα, αν και δεν γνωρίζεστε προσωπικά, μοιράζεστε κοινή αντίληψη για μένα. 'Οτι είμαι ένας άνθρωπος πολύ ικανός, με ιδιαίτερες προδιαγραφές και ταλέντα, αλλά ρίψασπις. 'Ενας πολλά υποσχόμενος, όμως διόλου επιτυχημένος. Ένας αδύναμος, που ενώ έχει όλα τα εχέγγυα για να διαπρέψει σε κάτι, δεν έχει τη δύναμη, το θάρρος ή την επιμονή να ολοκληρώσει την ανέλιξή του. Ήθελα λοιπόν να σας πω ότι αυτή η απογοήτευση και απαξίωση που νιώσατε για μένα, εμπεριείχε μέσα κάτι πολύ εγωιστικό ή εγωκεντρικό. Γιατί τελικά αυτό που κατ' ουσίαν συνέβαινε ήταν ότι μέσα από τη δική μου 'ολοκλήρωση' προσβλέπατε σε δική σας επιτυχία, περισσότερη φήμη, περισσότερες πωλήσεις, επαγγελματικές δάφνες και κοινωνική καταξίωση. Ή απλά αυτό που είμαι δεν ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που σας έμαθαν και σας υποχρέωσαν να ακολουθήσετε στη δική σας ζωή. Μήπως τελικά, δεν ήμουν εγώ ο αποτυχημένος, αλλά εσείς νιώσατε ανεπαρκείς ως μέντορες, ως εργοδότες και ως σύντροφοι; Γι'αυτό και τώρα, θέλω να σας εξηγήσω πως αισθανόμουν εγώ όταν εγκατέλειπα ή άφηνα πίσω μου κάτι. Και αυτό που ένιωθα ήταν ή ότι το είχα ολοκληρώσει βάσει των προσωπικών μου προδιαγρφών, ή ότι αυτό το κάτι με οδηγούσε σε ένα επόμενο. Η ακαδημαϊκή προσπάθεια τερμάτισε γιατί βρήκα μια ενδιαφέρουσα δουλειά σε κάποιον άσχετο αλλά συγκλονιστικό -για την συγκεκριμένη μου εποχή- τομέα, η τριβή στη δουλειά με οδήγησε σε πρόωρη απόρριψη του χώρου, μέσα από συνειδητοποίηση της ασυμβατότητάς του με την ψυχοσύνθεσή και τα πιστεύω μου, η φυγή από τη σχέση μέσα από την άρνηση της αυτοκαταστροφής και της αλλοτρίωσης του εαυτού μου και του 'άλλου'. Όλα τα έκανα από ανάγκη να είμαι 'έντάξει' απέναντι στη συνείδησή μου και τους άλλους. Αυτό που αποκαλείτε εσείς αποτυχία, εγώ θα αποκαλέσω τελειομανία ή απαγοήτευση, αυτογνωσία και αξιοπρέπεια. Το να γράψει κανείς ένα καλό βιβλίο δεν προϋποθέτει ένα επόμενο καλό βιβλίο. Το ένα βιβλίο να είναι μια ολοκληρωμένη προσπάθεια που πιθανά περιέχει ολόκληρη την ανάγκη έκθεσης και έκφρασης που μπορεί να αισθανθεί κάποιος σε μια ολόκληρη ζωή. 'Ισως, λέω, ίσως, η επιτυχία της προσπάθειας και το ταλέντο να μην αποδεικνύονται από την επανάληψη της επιτυχίας ενός εγχειρήματος, αλλά από το εγχείρημα, αυτό καθ' εαυτό. Όταν με την επιτυχία ενός έργου εκφράζεται η απαίτηση ενός επόμενου, τότε δεν υποβαθμίζεται και αυτόματα η αξία αυθύπαρξης του παρόντος; Όταν συνεχώς προσβλέπεις στο σύνολο, στη συνέχεια και την επέκταση δεν υπονομεύεις την αξία του κυρίως συστατικού; Εγώ πάλι, ότι έκανα για όσο το έκανα, ήθελα να το κάνω τόσο καλά, που συχνά δε μου άφηνε περιθώρια να κοιτάξω πίσω από φόβο μην αναπαραχθώ, ενταχθώ σε κάτι που ιδεολογικά απορρίπτω, ή απλά το θεωρούσα αυτούσιο και αυθύπαρκτο, ένα και μοναδικό που περιείχε, δεν περιεχόταν. Ως εκ' τούτου δε θεωρώ τον εαυτό μου χαμένο ταλέντο, όσο και αν η δική σας αντιμετώπιση φρόντισε πολύ για το αντίθετο επί σειρά ετών. Συγνώμη αν σας απογοήτευσα, αλλά φοβάμαι πως αυτή η κριτική σας διάθεση ήταν μετάθεση συναισθημάτων. Σταματήσατε να 'ποντάρετε' σε μένα γιατί απλά δεν μπορούσα να σας εγγυηθώ τη συνέχεια που θα σας έκανε να νιώθετε ασφαλείς, ή μάλλον εξασφαλισμένοι. Ήμουν το άλογο κούρσας που επενδύατε, αλλά δεν έμενε ποτέ στο διάδρομό του και δεν έφτανε ποτέ στο τέρμα. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί έπρεπε να τρέξω, να προσπεράσω, να τερματίσω, τι θα εξυπηρετούσε αυτό που αποκαλείτε 'επιτυχημένη πορεία'.
Η κατάθεση του 'γνώθι σαυτόν' δεν είναι αρκετή ως θεωρητικολογία. Και ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να σας πείσω - ότι δηλαδή, όλα αυτά τα εννοώ και δεν τα χρησιμοποιώ ως επιχειρηματολογίες για να υπεκφύγω ή να επαιρεθώ - παρά με την απόδειξη του εναντίου. Να σας αποδείξω ότι μπορώ να ολοκληρώσω και ότι δεν υπήρξα δειλός ή τεμπέλης, αλλά απλά διαφορετικός.
Να σας συστήσω την Άγγελα. 'Αγγελα, αν θες, μπορείς να χαιρετήσεις τους κυρίους, σε παρακαλώ"
Tακούνια ηχούν πάνω σε ξύλινο πάτωμα. Μια καλοβαλμένη 50άρα με μυτερά χαρακτηριστικά εμφανίζεται στην οθόνη του computer που πολύ ευγενικά και συγκρατημένα γνέφει το κεφάλι της σε αγγλοσαξονικό καλησπέρισμα. Στη συνέχεια, ακουμπά τα δύο της χέρια απαλά στους ώμους του άνδρα και κοντοστέκεται προστατευτικά πίσω του, χωρίς να μιλά. Από το χώρο αρχίζει να ακούγεται υποβαθμισμένα η σονάτα για πιάνο αρ. 2 σε Β flat minor, έργο 35, εντείνοντας την αμηχανία και η περιέργεια των συσκεπτόμενων. Πριν προλάβει κάποιος να ρωτήσει που πάει όλο αυτό και να αποφορτίσει την ατμόσφαιρα, ο άνδρας συνεχίζει.
"Κανένα όνομα ή επώνυμο δεν είναι τυχαίο. Πάντα το πίστευα αυτό. Στο σχολείο το είχα σαν παιχνίδι. Έκανα ψυχογράφημα στους καθηγητές μου. Ο κύριος Τσιφούτης ήταν όντως. Και η κυρία Αγαπητού επίσης. Στη ζωή το πήρα πιο σοβαρά, όταν μια Ρένα Μπελά μου συμπεριφέρθηκε με αντίστοιχη συνέπεια. Η Αγγέλα είναι κι αυτή όνομα και πράγμα. Μαζί της λοιπόν αποφάσισα να ολοκληρώσω τη ζωή μου και θα σας αποδείξω όλα τα παραπάνω, όχι για να δείτε ότι έχω δίκιο -δε θα είχε σημασία αυτό γιατί θα σας έβαζε σε θέση άμυνας, κάτι καθόλου παραγωγικό- αλλά για να σας αποδείξω ότι εσείς έχετε άδικο. Αυτό μπορεί και να σας αποδιοργανώσει και να σας κάνει να σκεφτείτε".
Από την οθόνη ακούγεται ένα 'πφφ' δυσανασχέτησης και απαξίας.
"Μη βιάζεστε να με αποδοκιμάσετε πάλι. Μπορεί να μην ολοκλήρωσα την επαγγελματική, τη συγγραφική και τη συζυγική μου πορεία όπως θα ήταν 'πρέπον' κατά το δικό σας manual, αλλά αποφάσισα να ολοκληρώσω την πορεία της ζωής μου, με την αξιοπρέπεια που υποδεικνύει το δικό μου. Dignitas λατινιστί. Σήμερα το βράδυ θα πιώ το αγαπημένο μου κρασί, θα ακούσω την αγαπημένη μου μουσική και θα αποκοιμηθώ ήρεμα στα χέρια της αγαπημένης μου Άγγελα, που είναι τόσο άγνωστη για να στηρίξει την απόφασή μου, όσο και επαγγελματίας, για να μην μπει στη διαδικασία να με κρίνει. Η Αγγέλα βλέπετε είναι γιατρός-ψυχοπομπός εδώ στην "Dignitas", το ιδιωτικό κέντρο ευθανασίας όπου και αποφάσισα να ολοκληρώσω την πορεία της ανίατης ασθένειας που με βασανίζει. Δεν κάνω κάτι διαφορετικό από ό,τι έκανα πάντα. Για μια φορά ακόμα αποφεύγω τα αδιέξοδα, τις επαναλήψεις και τις θνησιγένειες. Εν κατακλείδι, θα παραμείνω απόλυτα συνεπής στον εαυτό μου, αλλάζοντάς ταυτόχρονα, τη δική σας γνώμη για μένα.
Σας ευχαριστώ πολύ που είχατε την υπομονή να με ακούσετε. Από την όμορφη Ελβετία έυχομαι σε όλους καλή συνέχεια".
CUT.
Η οθόνη σβήνει.

http://en.wikipedia.org/wiki/Dignitas_(assisted_dying_organisation)

Ροϊδη και Σουρή (α)γωνία

2011-09-17T13:19:00.163+03:00

Κλειστόν, κλειστόν, κλειστόν. Ενοικιάζεται, ενοικιάζεται, πωλείται. Η συριανή βερσιόν μιας κοινωνίας σε κρίση είναι πολύ σκληρή. Γιατί εδώ βλέπεις τη grande dame -μάνα του Σουρή και του Ροϊδη- στολισμένη με τις χειροποίητες δαντέλες και τα πατρογονικά κειμήλια, να πνέει τα λοίσθια στην ψάθα.
Η διάσημη πλατεία του Δημαρχείου, μια τεράστια επιφάνεια από στρωμένο μάρμαρο μπροστά στο επιβλητικό, νεοκλασικό, δημόσιο κτίριο (μόνο το ελληνικό κοινοβούλιο μπορεί να συγκριθεί σε μέγεθος) που κάποιοι θιασώτες του ωραίου οραματίστηκαν και πραγματοποίησαν πριν αιώνες για να σουλατσάρουν οι κυρίες σέρνοντας τους μέγκλα (made in England) ταφτάδες τους έχει πλέον έντονη την πατίνα της εγκατάλειψης. Τα υπέροχα καφενεία με τους πολυελαίους, άδεια πια, έχουν απλά τις πόρτες ανοιχτές στους κυνηγούς φαντασμάτων και οι πάλαι ποτέ βιβλιοθήκες και κέντρα δημιουργικής απασχόλησης των παιδιών φορούν λουκέτα επίσχεσης για φυλαχτά. Ο μόνος δημόσιος χώρος που παραμένει ανοιχτός είναι μια αίθουσα εκθέσεων, η οποία συντροφεύεται από φύλακα σε στάση απελπισμένη που κραυγάζει ότι υποφέρει από μοναξιά.
Τα κτίρια του 19ου που δέσποζαν αμφιθεατρικά γύρω από την πλατεία, περιμένουν με στωικότητα την πτώση. Ακόμα και το αυθαίρετο που χτίστηκε πάνω σε ένα από αυτά, έχει παράθυρα χτισμένα με τούβλα. Μάλλον η Πολιτεία δεν έχει χρήματα να αποκαταστήσει την αδιαφορία της απέναντι στην πόλη. Ούτε χρήματα, αλλά ούτε όμως και όρεξη βλέπω στα μάρμαρα τα καλυμμένα από τις κουτσουλιές περιστεριών και ανθρώπινα απορρίμματα.
Προσπαθώ μάταια να εντοπίσω κάποιο λόγο για να μεγαλώσει κανείς τα παιδιά του εδώ κι' όμως κάποια ντόπια παιδιά πασχίζουν να κρατήσουν ζωντανά τα όνειρά τους και γίνονται μανιώδεις εθελοντές στο ευρωπαϊκό φεστβάλ animasyros που οργανώνεται για 4η χρονιά στο νησί. Οι 'παράγοντες' βέβαια, πιστοί στον αρχετυπικό τους ρόλο, οφείλουν να θυμίζουν σε όλους ότι η εξέλιξη έχει απαγορευτεί πάραυτα στην τοπική σοβιετία, προβάλλοντας τις αναχρονιστικές παρουσίες τους, ομιλίες αναισθησιογόνες και λόγια χρηματοδοτούμενων αυτοματισμών από το παρελθόν. Και φυσικά, ο εκκλησιαστικός πρωτοκαθεδρεύων της περιοχής εντοπίζεται στην καλύτερη θέση της πρώτης σειράς του θεάτρου Απόλλωνα όπου και λαμβάνουν χώρα τα εγκαίνια, προσφέροντας στους λάτρες της εννοιολογικής σκέψης την απόλυτη εικόνα του υπαρκτού υπερρεαλισμού.
Ανάμεσα στα νεοκλασικά συντρίμμια και τα ενοικιαστήρια, ο υπερμεγέθης ναός (που χτίστηκε όταν η πόλη ήταν στις δόξες της) δεσπόζει σαν διακτινισμένο Duomo, άψογα συνηρημένος και φωταγωγημένος όλη νύχτα, για να φαίνεται μέχρι τα Ιεροσόλυμα. Ο λογαριασμός της ΔΕΗ καλύπτεται φυσικά με τα χρήματα των πτωχευμένων πιστών. Κατά περίεργο τρόπο, μόνο 2 απαστράπτουσες και μεγαλόπρεπες εκκλησίες της πόλης (Μητρόπολη και Άγιος Νικόλαος) αγνοούν απροκάλυπτα την παρακμή.
Από το παράθυρο του ξενοδοχείου απ' όπου σε πρώτο πλάνο κυριαρχεί ο ανακαινισμένος χρυσοποίκιλτος θόλος του Αγίου, βλέπω από μακριά τα νεοκλασικά κτίρια και η φαντασία μου καλπάζει ιμπρεσιονίζοντας σε άλλους αιώνες, για να φρενάρει προσκρούοντας στο σοσιαλιστικό ρεαλισμό του Νεορίου, το διάσημο ναυπηγείο του νησιού. Αν δεν ήξερα ότι πλέον το βιομηχανικό σκηνικό είναι καθαρά διακοσμητικό και ουχί χρηστικό μπορεί και να μου άρεσε αυτή η αντίθεση.
Φεύγοντας από την Ερμούπολη της χρέωσα το 'ητα' από την ελληνική μας ήττα και την έχρισα Ερημούπολη. Μια πεπτωκύια αριστοκράτισσα, που φοράει μέχρις εσχάτων το κολιέ της από θαμπές πέρλες, για να στολίζει το φόρεμα από βαρύ μετάξι που γυαλίζει πλέον από τον πολυχρησία.

Υ.Γ. Όλοι οι συνδαιτημόνες μου, ντόπιο και μη - συμπεριλαμβανομένου του ξαδέρφου μου που μετακόμισε μόνιμα στην Ερμούπολη πριν 10 χρόνια - ομόφωνα εξέφρασαν την αγάπη τους και το θαυμασμό τους για την πρωτεύουσα των Κυκλάδων και διερρήγνυαν τα ιματιά τους υποστηρίζοντας ότι τα τελευταία 10 χρόνια η κατάσταση έχει πολύ βελτιωθεί, πράγμα που δεν μπορώ να αμφισβητήσω εφόσον αυτή ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στο νησί. Θέλω να πω, ότι η μελαγχολική διάθεση που με κατέλαβε ήταν και μοναχική.
Πρέπει να συμπληρώσω απίσης, ότι η αντίδραση σε ότι είδα και έζησα για αυτό το πσκ ήταν φορτισμένη συναισθηματικά (ένεκα ημερών) και εντελώς ανεπηρέαστη από προηγούμενες εικόνες ή εμπειρίες.

το αφεντικό τρελλάθηκε

body shop

body farm

nice dress

pension is foul

επίσχεση στο μέλλον

ο τελευταίος των καφεϊνών

always look at the bright side of life

Λέσχη τυχερών παιδιών 'ΕΛΛΑΣ'

Δημ-αρχείο

κοινωτικό πλαίσιο στήριξης

μένω για τη θέα

υπό το βάρος των ανθέων

οι γνωστικοί...

το μένος

2011-09-12T14:42:00.006+03:00

las meninas

2011-09-08T14:05:00.005+03:00

Βαν Κλαις & Αρπέλ vs Σκαρτιέ.

2011-09-07T13:37:00.006+03:00

φωτό από πεζοδρόμιο Αγίας Φιλοθέης, Φιλοθέη

"Στην τρίχα η νονά. Πολύ καλό το μεταξωτό αυτό και το μπλε ελεκτρίκ της πήγαινε πολύ. Πρέπει να χάσει όμως κιλά. Πήρε πολλά μετά που την χώρισε ο Τζόνι για τη Βραζιλιάνα. Λες να πληρώνει το κολέγιο του παιδιού; Tέλος πάντων, μαυρισμένη αρκετά ήταν, άρα πήγε Σπέτσες και φέτος στο σπίτι τους. Μάλλον θα της το άφησε για να μη του κάνει φασαρίες. Πολλές χωρισμένες μαζευτήκαμε και όπως δείχνει το πράγμα, ούτε το καλύτερο μπότοξ δε σε σώνει πια. Είναι πολλές οι μικρότερες που κουνιόνται καλά εκεί έξω. Αρπακτικά έχουν γίνει πια. Οι ελάχιστοι Τζόνηδες που κλείνουν πίσω τους την πόρτα, δεν προλαβαίνουν να πατήσουν πεζοδρόμιο και τους αρπάζουν με τα νύχια τους σα γυπαετοί πριν προλάβεις να βγάλεις κιχ. Σα να τους μυρίζονται ένα πράγμα..Πήρα το Λεξο μου σήμερα; Οι μπομπονιέρες όμως ήταν πολύ φτηνές. Έπρεπε να δίνουν κάτι πιο φαντεζί. O κόσμος θα πει οτι τσιγκουνεύτηκαν, ή ακόμα χειρότερα ότι έχουν οικονομικά προβλήματα. Τσ,τσ,τσ...Κι εκείνη η ανάρτηση για τον πλειστηριασμό της βίλας των Μιχαίων; Τραγικό; Aνατρίχιασα όταν το είδα. Φοβερό ρεζιλίκι. Που να κυκλοφορήσει τώρα η Μάιρα...Να, πάλι μου σηκώνεται η τρίχα, μόνο που το σκέφτομαι. Ευτυχώς που ο δικός μου πληρώνει όλα τα έξοδα. Ελπίζω να κάνει ακόμα δουλειές με τους έξω, δεν του βγάζεις και κουβέντα...Πρέπει να πάω στη θυρίδα. Tα Βαν Κλεφ μου πόσο να κάνουν τώρα που ανέβηκε ο χρυσός;"

διαβεί ου μάθησις

2011-09-06T09:49:00.006+03:00

Ο καμικάζι, καταρακωμένος από την αποτυχημένη απόπειρά του, βγάζει αγκομαχώντας το καμιλό του παλτό (αγορασμένο από το Χάροντς του Λονδίνου) στου οποίου τη φόδρα είχε ράψει τα πυρομαχικά και ξεσφηνώνεται ξεφυσώντας από την καμινάδα του εχθρού. 'Κάνανε τελικά μεγάλη διαφορά τα 2 κιλά που πήρα το καλοκαίρι', σκέφτεται. 'Την επόμενη φορά θα συνεργαστώ με την Καμόρα, η οποία δε σε στέλνει ποτέ σε αποστολή που να χρειάζεται ειδική δίαιτα, σε αφήνει να χρησιμοποιείς φανταχτερά καμουφλάζ και καμουτσίκι με καμπανάκι που είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος άμεσης προωθητικής καμπάνιας (on site marketing) της αποστολής σου. Άσε που σε ξεπροβοδίζει με άφθονο καμπανίτη ο οποίος σερβίρεται δωρεάν σε συγκεκριμένο κακόφημο καμπαρέ, όπου οι γκαρσόνες φοράνε μόνο καμπαρντίνες και σε ακολουθούν στον καμπινέ για να σου τρίψουν στη μούρη τις πλούσιες καμπύλες τους."

(απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του λόγιου επαναστάτη-αυτονομιστή Μπάμπη Νιότη, που θα βρείτε στο νέο σχολικό βιβλίο σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας β' λυκείου)

Prozac (extra strength)

2011-09-02T17:40:00.000+03:00

H20

2011-08-29T17:08:00.002+03:00

2011-08-16T09:24:00.010+03:00

Φτερωτό κίτρινο του καδμίου πεταρίζει σε φόντο υγρής ακουαμαρίνας.

Η φαντασία συνωμοτεί με αυγουστιάτικες σκιές, για να κλέψει τα σκήπτρα της νοηματοδότησης από την κυριολεξία.

οι πρωταθλητές ορίζοντες καυχώνται απόλυτη κυριαρχία, σε διάταση πλήρους περιστροφής.

Δρόμοι ανοίγονται διάπλατα, ακόμη και στα φλυτζάνια.

Τέσσερεις μόνο μέρες αρκούν, για να σου φανερωσουν χάρτη μυστικού θησαυρού ή προφίλ αγαπημένου, πάνω σε άσημο βοτσάλο παραλίας.

2011-08-09T16:25:00.006+03:00

υπαρξιακή ειρωνία

2011-08-08T10:04:00.021+03:00

Κατακίτρινα εκθαμβωτική και αδιάκριτα αγέρωχη,
η ανυποψίαστη νύμφη γράφει ανέμελα
το χορευτικό της στο γαλάζιο φόντο,
καθώς προσθαλασσώνεται
για να ξεδιψάσει τη ματαιοδοξία της άγνοιάς της.
Μέχρι κι η πεταλούδα θεωρεί το αύριό της κεκτημένο.

2011-08-08T09:49:00.003+03:00

2011-08-08T09:13:00.002+03:00

-κοσμητικά

2011-07-29T12:41:00.030+03:00

Στην αρχή δεν ξέρεις που να τους θάψεις.
Εκείνοι που μέχρι χθες σε έκαναν να κελαηδάς
πετώντας σε σχηματισμούς,
μεταμορφώθηκαν σε ασήκωτους, μολυβένιους Στάλιν.
Το χέρι που σκαρφάλωνες για τα ιδεατά,
τώρα σφηνώνεται στο χώμα, υποδεικνύοντας τάφο σε εκούσιο πτώμα.
Εσύ πια να μη λες τίποτα,
μήπως και με εφαλτήριο τις λέξεις σου
απογειωθεί η γνωστή πεταλούδα και κατευθυνθεί προς άγνωστες συνέπειες,
ανεξέλεγκτες.
Τώρα που κι η σιωπή σου βαραίνει όσο ο χρυσός
ακόμα κι η ανάσα θέλει σσσσσιγαστήρα....

Τους κρατάς
μυστικό σου καλά καταχωνιασμένο στο στομάχι
(ξέρεις, εκείνο το υγρό, σκοτεινό υπόγειο με τις αχώνευτες σχέσεις και τις αδιανόητες σκέψεις)
και σιγά-σιγά τους αποσυνθέτεις έναν-έναν, όπως-όπως και
πλάθεις από το πρωτόπλασμά τους
σφαίρες, πρες-παπιέ, τασάκια, αγαλματίδια και άλλα ανούσια,
σε ορισμένα και οριστικά σχήματα που δεν θα μπορέσουν ποτέ να σε διεκδικήσουν.
Κάποτε,
όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή,
θα τους ξεράσεις ως διακοσμητικά
-μικρά, άφυλα και πληθυντικά-
που θα (ξε)χάσεις ή θα σπάσεις στην επόμενή σου μετακόμιση.

2011-07-29T12:11:00.006+03:00

Koudelka

Τα πινέλα της Ν. ξεράθηκαν. Έχουν να βουτηχτούν σε νέφτι κάτι εβδομάδες. Η παρτιτούρα της Α. έχει άλλο τόσο να αλλάξει σελίδα κι εγώ τελευταία έχω τύψεις, γιατί δεν γράφω όπως παλιά. Αραιά και ποτέ, δηλαδή. Δεν με παίζει πια η έμπνευση. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Η Γ. μου λέει σήμερα ότι κι εκείνη κατέβασε ηττημένη τα ξυσμένα της μολύβια. 'Μην την κυνηγάμε την έμπνευση καλύτερα', μου είπε. Δίκιο έχει. Αν είναι να' ρθει και τα λοιπά. Αλλά να, όλο πίσω μου κοιτάω να δω μη κι εμφανιστεί όλως αιφνιδίως σαν χαμένο παιδί και πεταχτεί πισω από κάποιο έπιπλο, ή πετάξει μέσα από καν' ανοιχτό παράθυρο. Την ψάχνω συνέχεια είναι η αλήθεια, γιατί φοβάμαι μήπως κείται νεκρή πουθενά και δεν ξανάρθει. Μαζικά μας εγκατάλειψε, δείχνει.'Εμπνευση' έχει πλέον μόνο η Τ. που κοιτάει πως να διπλαρώσει όσο πιο δημιουργικά γίνεται και να τυλίξει σαν αράχνη τον δικηγόρο μεγαλοκαταθέτη με τα χωράφια στην Πελοπόννησο που γνώρισε στη δεξίωση του γάμου της κολλητής της, μέρες δύσκολες που'ναι. Σήμερα, μόνο η Τ. μπορεί και ονειρεύεται όνειρα αποκατάστασης και εξασφάλισης από τα δεινά της ανασφάλειας και των εσχατολογικών σεναρίων. Η έμπνευση τώρα είναι προνόμιο του εγωιστικού γονιδίου και η μοναδική πλέον τέχνη είναι εκείνη της Επιβίωσης. Της βιολογικής. Της χρωμοσωμικής.
Τι θέση να'χει μια έρμη, εύθραυστη ευαισθησία στην ατσάλινη αλυσίδα της εξέλιξης;

Άσπρο σεντόνι απλώνεται πάνω στους εκτειθέμενους.
Σαν εκείνο που σκέπαζε το σαλόνι της γιαγιάς τη μέρα πριν εγκαταλειφθεί για το μακρόσυρτο καλοκαίρι.
Το αμφίσημο σεντόνι, που καλύπτει προστατευτικά τη ζωή από τη σκόνη της διακοπής, αποκαλύπτοντας λίγο από θάνατο.
Που σφραγίζει το μεσοδιάστημα της αβεβαιότητας και προλογίζει χειμώνα, σαν το τρελό φάντασμα του Άμλετ.

ομοιοστρόφως δυσανάλογα

2011-07-27T12:14:00.012+03:00

Εκεί που ο ποιητής αποζητά μιας στιγμής σκιά να ξαποστάσει
από την έμπνευση,

ο κυνικός συνεχίζει να κυνηγά όποια έμπνευση,
για να ξεφύγει μία στιγμή από τη σκιά του.

Hydrating weekend

2011-07-20T08:43:00.003+03:00

2011-07-14T21:19:00.000+03:00

ARRRGH!

2011-07-14T16:26:00.002+03:00

επίκαιρον, εξώλης και προώλης

2011-07-09T12:26:00.021+03:00

Η μνήμη δεν έχει καμία συγγένεια -ούτε καν μακρινή- με εκείνη την αρχετυπική και αγέρωχη δεσποσύνη, τη Μνήμοσύνη, που ντυμένη με διάφανα πέπλα υπήρξε η αιώνια μούσα των ποιητών, την εποχή όταν ακόμα οι άνθρωποι θυμόντουσαν τουλάχιστον τι είχαν φάει το προηγούμενο βράδυ.
Η μνήμη σήμερα είναι μια ξετσίπωτη κυράτσα με ασήμαντο 'μ', κοινό και ουχί κεφαλαιώδες. Είναι ψεύτρα, φτιασιδωμένη, στραβοχυμένη, κακιά και κοντή, θεόκοντη. Όλο κοκορεύεται για τα κατορθώματά της, δανειζόμενη την άμωμη φήμη της Αλληνής της αληθινής λόγω συνωνυμίας, και όλο τίποτα καλό δεν κάνει για κανέναν. Τόσο ξεφτιλισμένη είναι που όλοι σήμερα πάνε μαζί της γιατί ό,τι και να κάνουν με την κοντή ξεχνιέται αμέσως και δεν τρέχει μια.
Πάνε οι πολιτικοί, πάνε οι κυβερνήσεις, πάνε όλοι οι μεγαλοσχήμονες και άσημοι ξεδιάντρωποι, ασχημονούν και δεν πληρώνουν δεκάρα. Για τέτοια ξεφτίλα μιλάμε. Είναι η αποκλειστική πουτάνα τους, γιατί τους κάνει όλα τα κέφια, αναίσχυντα, μπροστά στα μάτια όλων των ανύποπτων θεατών και μετά καθαρίζει για πάρτη τους. Tabula rasa, πλακέ και άδεια (για ν' ακουμπάς την μπύρα σου) φτιάχνει τα κεφάλια των αποβλακωμένων αυτοπτών μαρτύρων με αντάλλαγμα μια θέση εργασίας, μια θέση στον ήλιο, μια θέση μπροστά από την τηλεόραση να ακούνε παραμύθια, μια θέση γενικότερα να μην είναι όρθιοι και τουτέστιν σε εγρήγορση. Έτσι τους κάνει στρατιωτάκια αμίλητα αγέλαστα που μήτε άκουσαν, μήτε κ' είδαν ποτέ τίποτα. Τη γνωστή λεγεώνα των Δεβαριέσηδων που στην υπερκινητική τους φάση εκτός καναπέ, απλά γράφουν κύκλους γύρω από τον άξονά τους.
Γι' αυτό την επικαλούνται και την εκθειάζουν τη μνήμη συνεχώς οι ληστές της λογικής και οι βιαστές της αξιοπρέπειας, που μόνο αυτοί ξέρουν τι άισχητα ακριβώς κάνουν. Γιατί άντε μετά να ζητάς λογαριασμό για τα χθεσινοβραδινά ευτράπελα του εκάστοτε τέρατος, όταν σήμερα κιόλας, κανείς δεν θυμάται πλέον τα καμώματά του. Ας όψεται η κοντή μνήμη.

μάθε να ποντάρεις στο αουτσάιντερ και τραστ νόουαν (13-10=3 κι κούκκος)

2011-07-07T13:16:00.012+03:00

Είχα παλιότερα, γύρω στο 2008 γράψει ένα πολύ συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο -οριακά λιγωτικό και εντελώς ξένο για τα δικά μου δεδομένα- που μιλούσε για τη μικρή 'στρατιά' των ανθρώπων 'μου' και τους ευχαριστούσε για την παρουσία τους στη ζωή μου. Χωρίς καμία έκπληξη είδα σήμερα πως από τους συγκεκριμένους 12-13 που βράβευα με τα προσωπικά μου Όσκαρ τότε, αν ξαναέγραφα αντίστοιχο κείμενο θα συμπεριλαμβανα στη λίστα μόνο τους κλασικούς και διαχρονικούς τρεις. Από τους άλλους, ένας-δύο (γυναίκες) απέδειξαν περίτρανα με τις υποχθόνιες πράξεις τους -λίγο μετά από τη συγγραφή- ότι δεν αξίζαν ούτε τα χρυσά μου βατόμουρα να τους τρίψω στη μουρη. Οι περισσότεροι όμως, κατά έναν μαγικό τρόπο έθεσαν εαυτούς εκτός γηπέδου μέσα στους τελευταίους αυτούς μήνες, μετά την επιστροφή μου από το εξωτερικό. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ήθελα να γυρίσω πίσω ήταν το έμβιο υλικό αυτού του τόπου. Οι 'δικοί μου'. Όμως, ούσα μόνη και με πρόβλημα που με κατέστησε διόλου διασκεδαστική για παρέα, συνειδητοποίησα μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα ότι όταν παύεις να είσαι η ψυχή του πάρτυ, οι 'φίλοι' πουλάνε την ψυχή σου για κάποιον που χορεύει καλύτερα στην πίστα. Επίσης, συνειδητοποίησα ότι αυτό απλούστευσε την απόφασή του να μείνω ή να φύγω στο μέλλον από αυτόν τον αποδομημένο τόπο και η απάντηση ήρθε νεράκι: τώρα που ξεκαθάρισες με τον μύθο ότι δεν μπορείς να εγκαταλείψεις τους ανθρώπους σου, έμειναν μόνο τα ντουβάρια να ξεφορτωθείς.
Θα μου πεις κάτι θα έκανες κι εσύ, για να συμβεί αυτό, δεν μπορεί. Θα ήταν ακριβοδίκαιη μια τέτοια προσέγγιση. Δεν μπορώ όμως, όσο και να σκεφτώ, να βρω αίτια που θα με οδηγούσαν σε αυτή την αποδοχή. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι έπαψα πλέον να 'το κυνηγώ' και έπαψα να εφευρίσκω δικαιολογίες για τα αδικαιολόγητα.
Έτσι, έμεινα με τους δύο φίλους από τα παλιά, τους φορτωμένους με τις αναμνήσεις, που θα έρθουν να με βρουν όπου και να βρίσκομαι, όπως θα πάω να τους βρω κι εγώ, και τα ρητά που πρέπει να γράψω 100 φορές το καθένα για να τα εμπεδώσω: 'trust none', 'τα πάντα ρει' και 'μεγάλη μπουκιά να φας, μεγάλη κουβέντα μην πεις'.

υ.γ.1: Ενόσω έγραφα αυτό το κείμενο, με πήρε τηλέφωνο ο Wassim, ένας τρομερός, λαλίστατος τεχνίτης από το Πακιστάν που φτιάχνει σίτες για τα παράθυρά μου, ο οποίος μου έλεγε πως εδώ στην Ελλάδα είναι απογοητευτικό που όλοι οι άνθρωποι όταν σε πλησιάζουν πλέον φιλικά είναι γιατί θέλουν κάτι από εσένα, αλλιώς δε θα σου έλεγαν ούτε καλημέρα. Μου έκανε εντύπωση που άνοιξε αυτό το άσχετο θέμα από μόνος του. Ποιός ξέρει τι αντίστοιχο ζόρι τραβάει κι αυτός με τους 'δικούς του'. Γι' αυτό το λόγο, θα προσθέσω κι άλλο ένα ρητό στα τρία προς αποστήθιση: 'Σύμπτωση αποκαλούμε κάτι τυχαίο που τη στιγμή που συμβαίνει το οικειοποιούμεθα επειδή συμπνέει με τη λογική ή την ευαισθησία μας' (αυτό, είναι δικό μου).
υ.γ.2: Είναι σαφές πως η οικονομική κρίση και ανασφάλεια παίζουν ρώσσικη ρουλέτα με την ανθρωπιά...

soon

2011-07-04T19:29:00.005+03:00

αντιπερισπασμός

2011-06-30T13:38:00.006+03:00

ενώ σχεδιαζόταν και χτιζόταν αργά και αμετάκλητα η καταστροφή μας,
εμείς μαθαίναμε να ποθούμε μια 22άρα που να 'τα σπάει',
λεπτή με extentions και οθόνη υγρών κρυστάλλων
για να την πάρουμε στο εξοχικό.

πιο εύκολο,
όταν τα πλάσματα είναι οθόνες με διακόπτη
και κάθε οθόνη, πλάσμα.

γίναν τα πλάσματα οθόνες και οι οθόνες, πλάσμα.

χαντ ηνάφ

2011-06-23T13:14:00.046+03:00

This text is written in english for my friends who do not know greek, but want or are curious to know how a greek person feels now days. Βeing one, my feelings are very well defined and focused upon and therefore I will be concise and brief in my account.
I feel two different kinds of existential angst. Both kinds are a blend of extreme frustration, shame, panic and anger.
Their only difference is that one kind derives from the interior and the other from the exterior, since they share the same level of intensity if measured by a frustrometer.
The first ( interior defined as within the country's borders) has to do:
a) with the agonizing lingering rot and mold of the surreal current soviet-like system (indeed unique today in the 'western' world). It has to do with the piled up corruption and the evident impossibility to cleanse the mess in such a little time, as the clear and present danger of a global collapse has created an urgency that is borderline panic for the inhabitants of this little country. The endeavor is humongous and could not be met presto even from the most competent, compatible government. Let alone from incompetent micrpoliticians who cannot exit themselves, think out of the box (which in this case is a casket) and play it safe by obeying orders from people who do not have any knowledge whatsoever of what is really happening in the greek society right now.
b) with the dichotomy of the greek society, having on one side the state privileged 'elite' and the collapsing classes on the other. The first batch is accounted to the one digit percentage that still holds hostage the rest of the society by simply not willing to give up their advantages in the sinking boat (their egopathic idiocy is beyond my comprehension of human nature). The second crowd is the extreme majority that is suddenly losing everything that has been working for and is asked to be exsanguinated for the other's choice to remain fat and well fed.
c) with experiencing helplessly the destruction of the society and of my immediate environment. More and more of my friends are going out of the country, or out of their minds. The city is being abandoned by its inhabitants and by bankrupt private businesses, while illegal, jobless immigrants settle in along with fear, insecurity, poverty and crime.
d) and finally with the experiencing of all these violent changes as a mother who does not have the security of her 20 year job anymore. Needless to elaborate here, methinks.
On the other hand, as I mentioned in the beginning, all this pain is topped up by the one that derives from the exterior (meaning out of Greece's borders).
And to be precise:
a) the violent, sarcastic attacks that have become clearly racist from the anglo-saxon world which is at the same time -through its banking, business and industry system- feeding all this sick condition and certainly has made and keeps on making billions from it, whether it is from German public megaprojects for the Olympics, greasing the skids with corrupt euros ( do not wonder why Greece hosted them in 2004), cars and defective submarines, or swaps, hedge funds and CDSs from Goldman Sachs and the like.
b) the stuffing like a goose of Greece with loans that are only meant to pay off previous loans and buy them a little more time for them euromasters to figure out ways to cut out the 'malignancy' with the least damage possible, disregarding completely the human factor and its recuperation. The human factor includes both greek humans as well as the much protected and respected by the developed countries immigrants ( if you were with me you could see my bitter smirk now).
c) the holier than thou attitude of all the aforementioned, who btw knew only too well what the consequences would be for them in the future, when they were 'embracing' in their 'project' a small partner with no real economy prospects, like Greece. Maybe the short term benefits were too big to disregard. Greed is after all a ricocheting sin... It also makes you forget history, like f.i. the never paid and never requested german compensations for WW2 from Greece, for the good of the then reconstructing Europe.
d) the shame I feel for my passport and nationality because of all this violent attacks and insulting undermining.
So, I am waiting for the miracle -one has to hope till the last moment- when my greek assailants will grow some iq and see the greater picture, the country's politicians grow a few pairs and do the right thing for US (as in me and my fellow citizens) and we as a people will love, but truly appreciate and l-o-v-e this privileged and insanely beautiful land of ours, so that we will treat it accordingly.
As for my foreign abusers, I would suggest that they let the ancient greek Tragedies on their shelves in peace and stop dragging them into burlesque newspaper titles. Ι do not claim their ancestry like some typical chauvinist, but I respect them because they speak to me through empathy. That is one of the reasons they were part of the anthropocentric, spiritual revival of the 16th century and on. Not respecting that, would only confirm that Renaissance, the Enlightenment and the Age of Reason had no real reason, after all. Because lack of understanding, egocentricity and self-indulging thinking in two weights and two measures can only lead you to a darker path, further from any objective clearing.
And in the dark path, we all look the same and we are all objects to fear.
Understood?
Thank you.